โดย : จิรายุส์ ขุนนางประเสริฐ

กระทั่ง การมาของไวรัสโควิด-19 เมื่อช่วงปลายปี 2562 และมาส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจทั่วโลกในเชิงลบเมื่อช่วงต้นปี 2563 ส่งผลให้มีผู้คนตกงานเป็นจำนวนมาก ขณะที่บางคนที่มีงานทำก็มีอันต้องโดนลดเงินเดือนกันหลายคนตามภาวะวิกฤติเศรษฐกิจ เพื่อช่วยแบกรับค่าใช้จ่ายขององค์กรให้ยังหยัดยืนท่ามกลางพายุที่ซัดเข้ามาอย่างรุนแรง

อย่างไรก็ตาม ไวรัสโควิด-19 ทำให้ผู้คนอดอยาก ชักหน้าไม่ถึงหลังเป็นจำนวนมาก เนื่องจากรายได้หายไป แต่รายจ่ายยังคงที่จนหลายคนถึงกับคิดสั้นปิลิดชีพตัวเองทิ้ง เพื่อหนีปัญหาตามรายงานข่าวที่เรา ๆ ได้เห็นมาในช่วงหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา แม้ว่าสถาบันการเงินจะมีมาตรการช่วยเหลือด้านการพักชำระหนี้ก็ตาม

• อ่าน : วิกฤตโควิด-19 แบบนี้ “ผ่อนชำระหนี้” หรือ “พักหนี้” ดี ?

แต่ในภาวะวิกฤติ เช่นนี้จะเห็นว่ามีคนจำนวนอีกไม่น้อยที่ยังสามารถใช้ชีวิตในช่วงวิกฤติได้อย่างไม่เดือดร้อนมากนัก เมื่อลงลึกในรายระเอียดจะพบว่าคนเหล่านั้นส่วนใหญ่เป็นคนที่มีวินัยการเงินที่ดี และรู้จักการวางแผนทางการเงินจึงทำให้ฐานะการเงินของตนเองยังพอมีสภาพคล่องในภาวะวิกฤติ ดังนั้นเราจะมาถอดบทเรียนกับการแพร่ระบาดไวรัสโควิด-19 ในครั้งนี้ว่าได้ให้บทเรียนทางการเงินกับเราอย่างไร และเราควรมีมาตรการรับมือกับวิกฤติการเงินที่มีโอกาสจะเกิดขึ้นในอนาคตได้อย่างไร

1. ไม่ควรมีรายได้ทางเดียว

การแพร่ระบาดไวรัสโควิด-19 ครั้งนี้ ชี้ให้เห็นว่าเราไม่ควรมีรายได้ทางเดียว จะเห็นได้ว่าวิกฤติครั้งนี้ส่งผลให้พนักงานจำนวนไม่น้อยถูกปลดออกจากตำแหน่ง เพื่อลดค่าใช้จ่ายให้องค์กร รวมถึงเหล่าพ่อค้าแม่ค้าลูกจ้างรายวันที่โดนผลกระทบจากการสั่งปิดกิจการ จึงขาดรายได้ นั่นทำให้เห็นว่าเราไม่ควรจะมีรายได้เป็นเงินเดือน หรือค่าจ้างรายวันทางเดียวเป็นอย่างยิ่ง

ดังนั้นช่วงวิกฤติครั้งนี้จึงให้บทเรียนว่าเราควรหารายได้มากกว่าหนึ่งทางนั่นเอง ซึ่งถ้าเรามีรายได้มากกว่าหนึ่งทางจะยิ่งเป็นการกระจายความเสี่ยงได้ดี และจะดียิ่งขึ้นถ้าเป็นรายได้ที่มาจากงานคนละประเภท เช่น เราทำงานประจำเป็นพนักงานออฟฟิศ แต่รายได้อีกทางของเรามาจากการรับจ้างตัดผมแบบเดลิเวอรี่ จะเป็นการกระจายความเสี่ยงที่ดีเพราะเป็นงานคนละประเภทกันโดยสิ้นเชิง

ขณะเดียวกันวิกฤติเศรษฐกิจส่วนใหญ่ที่ผ่านมา (ไม่นับไวรัสโควิด-19 เนื่องจากเป็นโรคระบาด ไม่ใช่วิกฤติที่เกิดขึ้นจากภาคการเงินเหมือนวิกฤติอื่น ๆ ในอดีต)มักกระทบการจ้างงานในภาคอุตสาหกรรมเป็นหลัก จึงไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมทุกครั้งที่เกิดวิกฤติเศรษฐกิจขึ้นอุตสาหกรรมการจ้างงานจึงได้รับผลกระทบรายแรก ๆ เสมอ

2. ควรมีเงินเก็บสำหรับใช้อย่างน้อย 6 เดือน

การแพร่ระบาดไวรัสโควิด-19 ครั้งนี้ ชี้ให้เห็นว่าเราควรมีเงินเก็บที่เป็นเงินเย็นสำรองไว้ใช้ในกรณีตกงานได้อย่างน้อย 6 เดือน การสะสมเงินสำรองไว้ใช้ได้นานถึง 6 เดือนเป็นเรื่องที่ดีและจำเป็นมากด้วย เพราะพฤติกรรมนี้จะทำให้เราใช้ชีวิตได้อย่างไม่กดดันทางการเงินมากนัก โดยเฉพาะเหล่ามนุษย์เงินเดือนที่สามารถโดนปลดออกจากงานได้ทุกเมื่อ จากแนวโน้มการใช้เทคโนโลยีเข้ามาทำงานแทนคนที่กำลังจะมาถึงในไม่ใช้ รวมไปถึงภาวะเศรษฐกิจชะลอตัวที่เกิดขึ้นแล้วตั้งแต่ก่อนการระบาดไวรัสโควิด-19

ดังนั้นเมื่อการระบาดของโรคดังกล่าวจบลง เราก็ต้องเผชิญกับภาวะเศรษฐกิจถดถอยเป็นอีเวนต์ต่อไปอย่างแน่นอน ซึ่งจะส่งผลโดยตรงต่อภาคการจ้างงานอย่างแน่นอน ดังนั้นการสำรองเงินไว้ใช้ได้นาน 6 เดือนจึงเป็นการวางแผนที่ดี เพราะถ้าเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น อย่างน้อยเราก็ยังพอมีเวลามาตั้งสติได้นานว่าจะประกอบอาชีพอะไรต่อไป ไม่ต้องรีบเร่งจนเลือกทางเลือกผิดทางจากปัจจัยเงินในกระเป๋าร่อยหรอนั่นเอง

3. ตัดค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็น

การแพร่ระบาดไวรัสโควิด-19 ครั้งนี้ ชี้ให้เห็นว่าเราควรตัดรายจ่ายฟุ่มเฟือยออกไป หากเดินเข้าไปคุ้ยตามบ้านของแต่ละคน คงจะพบสิ่งของที่ไม่จำเป็นถูกวางทิ้งเอาไว้โดยไม่มีประโยชน์การใช้งานไม่มากก็น้อย ซึ่งที่ผ่านมาหลายคนมักใช้จ่ายเงินไปกับสินค้าที่ไม่จำเป็นโดยไม่ได้คิดนำเงินส่วนนั้นเก็บออม หรือนำไปลงทุน เพื่อสร้างความมั่งคั่งที่ดีในอนาคต (ปี 2562 ประชากร Gen Y  ในไทยเป็นหนี้เสียรวมกัน 15 ล้านล้านบาท ข้อมูลจาก TMB Analytics) แต่การมาของไวรัสโควิด-19 ทำให้เห็นว่าการจับจ่ายในประเทศลดลงอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะสินค้าประเภทฟุ่มเฟือย หลายคนเริ่มมีบทเรียนมากขึ้นที่จะไม่ใช้เงินฟุ่มเฟือย และคิดจะตัดค่าใช้จ่ายส่วนนี้ออกไปเพื่อนำเงินไปใช้ในทางที่เกิดประโยชน์กับชีวิตมากกว่า

และทั้งหมดนี้คือบทเรียนทางการเงินที่เกิดจากวิกฤติโควิด-19 โดย Brickinfo รวบรวมเอามาเผยแพร่เพื่อต้องการให้หลาย ๆ คน เปลี่ยนพฤติกรรมทางการเงินให้มีสุขภาพทางการเงินที่ดีขึ้น เพื่อสามารถรับมือกับวิกฤติเศรษฐกิจใหม่ที่จะเกิดขึ้นในอนาคตด้วยตนเอง โดยไม่ต้องหวังพึ่งพามาตรการช่วยเหลือจากรัฐบาลอย่างเดียวเท่านั้น

• อ่าน : ไวรัสโควิด-19 สร้างความเสียหายกว่าการทำสงคราม ?

The post ถอด 3 บทเรียนการเงิน ที่ “โควิด-19” ทิ้งไว้ไปใช้ต่อวิกฤติครั้งหน้า appeared first on Brickinfo News Agency.

โดย : จิรายุส์ ขุนนางประเสริฐ

จากวิกฤติที่กระทบทุกภาคส่วนในขณะนี้ ช่วงนี้สถาบันการเงินทุกที่จึงมีมาตรการผ่อนปรนการชำระหนี้เพื่อช่วยเหลือและลดภาระให้ประชาชนและธุรกิจในหลายรูปแบบ เช่น การพักชำระเงินต้น หรือการพักชำระดอกเบี้ย เป็นต้น ซึ่งวันนี้เราจะมาหาคำตอบกันว่ามาตรการผ่อนปรนแต่ละวิธีหมายถึงอะไร และเมื่อจบช่วงผ่อนปรนแล้ว ยอดหนี้คงเหลือของแต่ละวิธีจะเป็นอย่างไร รวมทั้งถ้าต้องเลือกระหว่างผ่อนชำระตามปกติ หรือใช้มาตรการผ่อนปรน พวกเราควรเลือกทางไหนดี

• อ่าน : ถอด 3 บทเรียนการเงิน ที่ “โควิด-19” ทิ้งไว้ไปใช้ต่อวิกฤติครั้งหน้า

เริ่มจากวิธีที่ 1 “การพักชำระเงินต้น”

“การพักชำระเงินต้น” หมายถึง สถาบันการเงินผ่อนปรนให้ลูกหนี้ไม่ต้องชำระคืนเงินต้นตามเวลาที่กำหนด แต่ยังต้องชำระส่วนของดอกเบี้ยตามปกติ

ตัวอย่างเช่น นาย ก. อาชีพขับมอเตอร์ไซค์รับจ้าง กู้สินเชื่อบ้านโดยตกลงกับธนาคาร A ว่าจะผ่อนชำระค่างวดเดือนละ 10,000 บาท แบ่งเป็นส่วนที่ชำระคืนเงินต้น 4,000 บาท และส่วนของดอกเบี้ย 6,000 บาท การแพร่ระบาดของไวรัสโควิด-19 ทำให้นาย ก. มีรายได้ไม่พอที่จะชำระค่างวดผ่อนบ้านได้ทั้งหมด

ธนาคาร A จึงผ่อนปรนให้นาย ก. สามารถพักชำระเงินต้นเป็นระยะเวลา 6 เดือน หมายความว่า ในช่วงเดือนเมษายน – กันยายน 2563 ธนาคาร A ผ่อนปรนให้นาย ก. ยังไม่ต้องชำระค่างวดในส่วนที่ชำระคืนเงินต้น 4,000 บาท แต่ให้ชำระเฉพาะส่วนของดอกเบี้ย 6,000 บาท ทำให้จากเดิมที่นาย ก. ต้องชำระค่างวดเดือนละ 10,000 บาท จะเหลือเพียง 6,000 บาทในช่วง 6 เดือนนี้ 

ข้อดีของวิธีนี้ คือ แม้นาย ก. จะไม่สามารถชำระค่างวดได้ครบในช่วง 6 เดือนนี้ ธนาคาร A จะไม่ถือว่านาย ก. ผิดนัดชำระหนี้ ดังนั้นประวัติการผ่อนจ่ายชำระหนี้จะไม่เสีย และในขณะที่ยังมีความไม่แน่นอนว่าปัญหาการแพร่ระบาดของไวรัสโควิด-19 จะจบลงเมื่อใด นาย ก. ก็จะมีเงินเหลืออีก 4,000 บาทเพิ่มเติมในแต่ละเดือน จากการพักชำระเงินต้นกับธนาคาร A ไว้ใช้สำหรับการดำรงชีพ

สำหรับวิธีที่ 2 “การพักชำระเงินต้นและดอกเบี้ย”

“การพักชำระเงินต้นและดอกเบี้ย” คือการที่สถาบันการเงินผ่อนปรนให้ลูกหนี้สามารถ “เลื่อนงวดการผ่อนชำระ” ทั้งในส่วนชำระคืนเงินต้นและส่วนของดอกเบี้ย ออกไประยะหนึ่ง เช่น 6 เดือน      

ตัวอย่างเดิม นาย ก. คนขับรถแท็กซี่ กู้ซื้อบ้านแต่ครั้งนี้เป็นลูกค้าของธนาคาร B ซึ่งจากวิกฤตไวรัสโควิด-19 ธนาคาร B ผ่อนปรนให้นาย ก. สามารถเลื่อนงวดการผ่อนชำระออกไปได้ 6 เดือน ระหว่างเดือนเมษายน – กันยายน 2563         

ถ้าจะอธิบายง่าย ๆ มาตรการนี้ คือ การเลื่อน “วันครบกำหนดชำระ” ค่างวดออกไป ซึ่งแม้นาย ก. จะไม่สามารถจ่ายค่างวดผ่อนบ้าน 10,000 บาทได้ ก็จะไม่ถือเป็นการผิดนัดชำระหนี้ และไม่เสียประวัติในฐานข้อมูลเครดิตบูโร นอกจากนี้ ข้อดีอีกประการ คือ ในช่วง 6 เดือนนี้ที่สถานการณ์ยังไม่แน่นอน นาย ก. ก็จะมีเงินเหลือ 10,000 บาทเพิ่มเติม จากการที่ “ยังไม่ต้องชำระค่างวด” ไว้เป็นสภาพคล่องใช้สำหรับดำรงชีพ

อย่างไรก็ดี การที่ธนาคาร B ผ่อนปรนให้นาย ก. “ยังไม่ต้องชำระค่างวด” ไม่ได้หมายความว่าจะยกหนี้ส่วนที่เหลือให้ เพียงแค่บอกว่า “ยังไม่ต้องชำระคืนในช่วงนี้” โดยในช่วงผ่อนปรนนี้ ดอกเบี้ยก็ยังคงเดินต่อไป

เปรียบเทียบภาระทางการเงินภายใต้ทางเลือกต่าง ๆ

คราวนี้ลองเปรียบเทียบว่าหลังจากเหตุการณ์ผ่านไป 6 เดือน ภายใต้ทางเลือกต่าง ๆ ภาระทางการเงินในแต่ละกรณีจะเป็นอย่างไร

สมมติว่า ณ สิ้นเดือนมีนาคม เรามีภาระหนี้คงค้างอยู่ที่ 1,000,000 บาท และต้องผ่อนชำระเดือนละ 10,000 บาท แบ่งเป็นส่วนที่ชำระคืนเงินต้น 4,000 บาท และส่วนของดอกเบี้ย 6,000 บาท

กรณีที่ 1 : “ผ่อนชำระปกติ” หรือจ่าย 10,000 บาท ทุกเดือน

6 เดือนต่อมา ภาระหนี้จะลดลงเหลือ 976,000 บาท คิดจาก 1,000,000 บาท – 24,000 บาท (หักส่วนที่ชำระคืนเงินต้นเดือนละ 4,000 บาท x 6 เดือน)

กรณีที่ 2 : “พักชำระเงินต้น” เป็นเวลา 6 เดือน จ่ายเฉพาะดอกเบี้ยเดือนละ 6,000 บาท ซึ่งช่วงนี้เจ้าหนี้อนุโลมและไม่ถือว่าเป็นการผิดนัดชำระหนี้  

6 เดือนต่อมา ภาระหนี้จะอยู่ที่ 1,000,000 บาท เท่ากับยอดหนี้ ณ สิ้นเดือนมีนาคม

กรณีที่ 3 : “พักชำระเงินต้นและดอกเบี้ย” หรือเลื่อนงวดการผ่อนชำระออกไปก่อน ซึ่งช่วงนี้เจ้าหนี้อนุโลมและไม่ถือว่าเป็นการผิดนัดชำระหนี้

6 เดือนต่อมา ภาระหนี้จะเพิ่มขึ้นมาอยู่ที่ 1,036,000  บาท คิดจาก 1,000,000 บาท + 36,000 บาท (ส่วนที่เป็นดอกเบี้ยเดือนละ 6,000 บาท x 6 เดือน)   

โดยสรุปแล้ว มาตรการผ่อนปรนให้สามารถพักหรือเลื่อนชำระหนี้มีจุดประสงค์เพื่อช่วยเหลือประชาชนที่ได้รับผลกระทบจากไวรัสโควิด-19 และไม่สามารถชำระค่างวดได้เต็มตามสัญญา โดยยังไม่ถือว่าผิดนัดชำระหนี้ และไม่ทำให้เสียประวัติการผ่อนชำระในฐานข้อมูลเครดิตบูโร นอกจากนี้ ในช่วงที่ผ่อนปรนประชาชนจะมีสภาพคล่องไว้สำหรับใช้จ่ายเพิ่มเติม

อย่างไรก็ดี การผ่อนปรน คือ การเลื่อนกำหนดชำระหนี้ออกไป ภาระหนี้จะยังคงอยู่และในช่วงที่ผ่อนปรน ดอกเบี้ยยังเดินอยู่ ซึ่งแต่ละคนอาจได้รับผลกระทบแตกต่างกันและสามารถเลือกวิธีผ่อนชำระที่เหมาะสมกับรายได้และเงินในกระเป๋าสตางค์ของตัวเองได้

ทั้งนี้ หากใครอยู่ในกลุ่มที่ยังพอมีศักยภาพ ขอแนะนำให้เลือกชำระตามปกติเพราะจะช่วยให้ไม่ต้องจ่ายดอกเบี้ยเพิ่มเติม หนี้ไม่เพิ่ม และบางธนาคารให้สิทธิพิเศษปรับลดดอกเบี้ยเพิ่มเติม แต่สำหรับใครที่ได้รับผลกระทบ มีสภาพคล่องไม่พอ แนวทางการเลื่อนหรือพักชำระหนี้ก็จะเป็นทางออกหนึ่งสำหรับช่วงวิกฤติแบบนี้

The post วิกฤตโควิด-19 แบบนี้ “ผ่อนชำระหนี้” หรือ “พักหนี้” ดี ? | Brickinfo มีคำตอบ appeared first on Brickinfo News Agency.

ขณะเดียวกัน เมื่อเราพึ่งพาเงินให้มีอิทธิพลต่อการใช้ชีวิตเป็นสำคัญ นั่นก็เท่ากับว่าเราได้ตกเข้าสู่ระบบทุนนิยม หรือ มันนี่เกม เป็นที่เรียบร้อยแล้ว เนื่องจากการครอบครองเงินของเรายังต้องเผชิญกับภาวะความเสี่ยง เช่น เงินเฟ้อ, เงินฝืด เป็นต้น และเมื่อเกิดวิกฤตเศรษฐกิจย่อมส่งผลกระทบกับเราด้วยเช่นกัน ซึ่งความรุนแรงก็มากน้อยแตกต่างแต่ละบุคคลไป ขึ้นอยู่ว่าใครจะมีภูมิคุ้มกันมากกว่ากัน

จะเห็นได้จากการแพร่ระบาดไวรัสโควิด-19 ในปัจจุบัน ส่งผลต่อระบบเศรษฐกิจทั่วโลกอย่างรุนแรง การระบาดดังกล่าวทำให้หลายต่อหลายคนต้องเดือดร้อนเพราะตกงาน และขาดรายได้ คนที่มีเงินมากหน่อยก็อาจจะไม่ได้รับผลกระทบอะไรมากนัก เนื่องจากมีเงินสำรองในการใช้จ่ายสำหรับช่วงวิกฤต

อย่างไรก็ตาม หากสถานการณ์ทวีความรุนแรงเพิ่มขึ้น สิ่งที่ไม่คาดฝันอาจจะตามมาด้วยเช่นกัน เช่น ภาวะการกักตุนสินค้า นำไปสู่การขาดแคลนสินค้า ซึ่งการที่มีเงินสะสมไว้จำนวนมากก็อาจจะไม่ได้ช่วยให้เราฝ่าวิกฤตไปได้ เพราะไม่มีสินค้าให้เราซื้อ เมื่อเกิดเหตุเช่นนั้นเงินอาจจะกลายเป็นแค่เศษกระดาษใบหนึ่งที่ไม่มีความหมายไปเลยก็ได้ เหมือนครั้งหนึ่งที่เคยเกิดขึ้นในประเทศอาร์เจนตินา นั่นเอง

และถ้าถามว่าเราจะเอาชนะระบบทุนนิยม ที่ต้องพึ่งพาคนอื่นได้อย่างไรละ…. ? คำตอบมันก็ยังพอมีนะ เพราะบนโลกใบนี้ยังมีทฤษฎีที่ทำให้เรา ๆ ไม่ต้องพึ่งพาคนอื่นหรือใช้ชีวิตอยู่ได้โดยไม่ต้องพึ่งพาเงินในใช้ชีวิตประจำวันเลย ซึ่งทฤษฎีนั้นก็คือ “ศาสตร์พระราชา”ของในหลวงรัชกาลที่ ๙  นั่นเอง

สำหรับทฤษฎีที่จะขอยกมาพูดถึงในครั้งนี้คือการทำ”เกษตรทฤษฎีใหม่”ในกรอบแนวคิด “เศรษฐกิจพอเพียง” ของในหลวงรัชกาลที่ ๙  ซึ่งวางแนวทางไว้ให้ชาวไทยได้ปฏิบัติตามแล้ว โดยการแบ่งที่ดินออกเป็น 4 ส่วน ดังนี้

1. นาข้าว ให้ปลูกข้าวในฤดูฝนเพื่อให้เพียงพอกับการบริโภคในครอบครัว
2. พืชผสมผสาน ประกอบด้วย ไม้ยืนต้น, สมุนไพร และผักผลไม้ เพื่อใช้ประกอบอาหารประจำวัน ตามเกณฑ์ขั้นต่ำ
3. แหล่งน้ำ ขุดสระกักเก็บน้ำในฤดูฝนเพื่อให้ใช้พอกับการเพาะปลูกตลอดปี และใช้เลี้ยงปลารวมถึงปลูกพืชน้ำ พืชริมสระ โดยพระราชทานแนวทางการคำนวณว่าต้องมีน้ำ 1,000 ลูกบาศก์เมตร ต่อการเพาะปลูก 1 ไร่ โดยประมาณ
4. ที่อยู่ และอื่นๆ เช่น ลานตาก,โรงเรือน, ถนน และกองปุ๋ยหมัก เป็นต้น

ขณะเดียวกัน ตามหลัก “เกษตรทฤษฎีใหม่” ขั้นต้น การจัดแบ่งที่ดินเป็นตามอัตราส่วนร้อยละ 30:30:30:10 ตามลำดับ โดยที่ดินเพียง 1 ไร่ ก็สามารถดำเนินตามทฤษฎีดังกล่าวได้

จะเห็นได้ว่า จากทฤษฎีดังกล่าว หากเราทำตามพระราชดำรัสในการจัดสรรที่ดิน เราแทบไม่ต้องใช้เงินในการใช้ชีวิตประจำวัน และไม่ต้องงพึ่งพาคนอื่นเลย เพราะในที่ดินที่แบ่งออกเป็น 4 ส่วน มันเพียงพอในการดำรงชีวิตในการอุปโภคและบริโภคแล้วนั่นเอง และหากเราบริโภคไม่หมด ก็ยังสามารถนำไปขายทำให้เกิดรายได้เข้ามาอีกด้วย

และเมื่อเกิดเหตุวิกฤตเช่น เศรษฐกิจพัง GDP ไม่โต หรือแม้แต่การแพร่ระบาดไวรัสโควิด-19 ในขณะนี้ เชื่อเหลือเกินว่าคนที่ใช้ชีวิตตามทฤษฎีดังกล่าวของในหลวงรัชกาลที่ ๙  คงไม่โดนผลกระทบอะไรเลยก็ว่าได้ เพราะคนเหล่านั้นมีทั้งข้าว พืช ผลไม้ อยู่ในที่ดินของตนเองไว้เป็นเสบียงไม่ต้องเดือดร้อนกักตุนสินค้า หรือกังวลว่าสินค้าอุปโภคบริโภคจะขาดตลาดเมื่อใด

ต้องบอกว่า ชาวไทยทั้งประเทศโชคดีมากที่มีในหลวงรัชกาลที่ 9 ซึ่งเป็นผู้วางแนวคิดในการใช้ชีวิตให้พวกเราไว้หมดแล้ว พระองค์ทรงมีวิธีคิดอย่างองค์รวม หรือมองอย่างครบวงจรในการที่จะพระราชทานพระราชดาริเกี่ยวกับโครงการหนึ่งนั้นจะทรงมองเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นและแนวทางแก้ไขอย่างเชื่อมโยง ดังเช่น กรณีของ “เกษตรทฤษฎีใหม่” ที่พระราชทานให้แก่ปวงชนชาวไทยเป็นแนวทางในการประกอบอาชีพ แนวทางหนึ่งที่พระองค์ทรงมองอย่างองค์รวมตั้งแต่การถือครองที่ดิน การบริหารจัดการที่ดินและแหล่งน้ำอันเป็นปัจจัยพื้นฐานที่สำคัญในการประกอบอาชีพนั่นเอง

The post “ศาสตร์พระราชา”เอาชนะทุกวิกฤตเศรษฐกิจ appeared first on Brickinfo News Agency.

โดย : จิรายุส์ ขุนนางประเสริฐ

หากเทียบความรุนแรงของไวรัสโควิด-19 ครั้งนี้ ต้องบอกว่ามีอานุภาพการทำรายร้ายที่รุนแรงกว่าสงครามที่เคยผ่าน ๆ มาเสียด้วยซ้ำ หากจะเทียบจำนวนผู้เสียชีวิตของไวรัสโควิด-19 กับการทำสงครามกลางเมืองในช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมา ยอดผู้เสียชีวิตจากการแพร่ระบาดไวรัสโควิด-19 ยังมีจำนวนที่มากกว่าการทำสงครามในแต่ละครั้งอยู่ดี

ผู้เสียชีวิตเยอะกว่าสงครามอัฟกัน

สำหรับ ยอดผู้เสียชีวิตจากการทำสงครามกลางเมืองอัฟกานิสถานปี 2562 มีผู้เสียชีวิต 31,930 คน, สงครามกลางเมืองซีเรียปี 2561 มีผู้เสียชีวิต 23,000 คน, สงครามกลางเมืองโซมาเลียปี 2561-2562 มีผู้เสียชีวิต 6,266 คน, สงครามกลางเมืองไนจีเรีย มีผู้เสียชีวิต 17,156 คน และสงครามกลางเมืองอิรักปี 2561-2562 มีผู้เสียชีวิต 6,159 คน

อย่างไรก็ดี หากนำจำนวนผู้เสียชีวิตจากการทำสงครามกลางเมือง 5 เหตุการณ์ดังกล่าวมารวมกัน จำนวนผู้เสียชีวิตจะมีทั้งหมด 84,508 คน ซึ่งมากกว่าอัตราการเสียชีวิตจากการแพร่ระบาดไวรัสโควิด-19 ขณะนี้ที่มีจำนวนผู้เสียชีวิต 53,190 คน แต่อย่าลืมว่าการแพร่ระบาดของไวรัสโควิด-19 ยังไม่ไต่ระดับไปถึงจุดพีคเสียด้วยซ้ำ

องค์การอนามัยโลก (WHO) ได้ยกระดับการแพร่ระบาดไวรัสโควิด-19 ให้เป็นโรคติดต่อร้ายแรงและแสดงความกังวลว่ายอดผู้ติดเชื้อทั่วโลกอาจพุ่งทะลุล้านคน โดยอัตราการเสียชีวิตในประเทศอิตาลี, สเปน, เยอรมัน และสหรัฐฯ มีจำนวนเพิ่มขึ้นในหลักพันคนทุกวัน โดยเฉพาะอิตาลี ที่มีประชากรผู้สูงอายุจำนวนมาก ซึ่งจะทำให้มีอัตราการเสียชีวิตจากโรคโควิด-19 สูงขึ้นด้วย

ส่วน สถานการณ์ในประเทศไทย ศิริราชพยาบาลประเมินการแพร่ระบาดไวรัสโควิด-19 อาจลากยาวออกไปอีกอย่างน้อย 6-9 เดือน และอาจส่งผลให้ยอดผู้เสียชีวิตทั่วโลกมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นอีกอย่างน้อย 6-9 เดือน ซึ่งอัตราการเสียชีวิตทั่วโลกหากจะมีจำนวนแซงหน้า 84,508 คน ของเหตุการณ์ 5 สงครามกลางเมืองคงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนัก

โควิด-19 ยังไม่นับว่ารุนแรงที่สุดในโลก

อย่างไรก็ตาม การแพร่ระบาดของไวรัสโควิด-19 ยังไม่นับว่าเป็นโรคระบาดที่รุนแรงครั้งแรกที่โลกเคยเผชิญหน้ามา ซึ่งหากย้อนไปในปี 2462 ในสมัยรัชกาลที่ 6 ครั้งนั้นสยามประเทศมีการแพร่ระบาดของไข้หวัดใหญ่อย่างรุนแรง ส่งผลให้ประชากรทั่วอาณาจักรสยามในครั้งนั้นเสียชีวิตถึง 80,223 ราย จากผู้ที่มีอาการป่วย 2,317,662 คน ซึ่งขณะนั้นสยามประเทศมีประชากรเพียงแค่ 9,207,355 คนเท่านั้น โดยอัตราการเสียชีวิตคิดเป็นเกือบ 1% ของจำนวนประชากรทั้งอาณาจักรเสียด้วย

หรือหากจะย้อนไปไกลกว่านั้นอีกสักหน่อยในสมัยกรุงศรีอยุธยา รัชกาลสมเด็จพระเจ้าอู่ทอง ปี พ.ศ.1893 ก็มีการระบาดของโรคห่าที่รุนแรง ซึ่งคาดว่ามีหนูเป็นพาหะในการนำเชื้อโรค ทำให้มีผู้คนล้มตายไปเป็นจำนวนมาก และหลังจากนั้นปี พ.ศ.1991 ในสมัยของสมเด็จพระบรมไตรโลนนาถ พระมหากษัตริย์รัชกาลที่ 8 ของกรุงศรีอยุธยา ก็มีการกลับมาระบาดของโรคห่าอีกครั้ง ทำให้มีผู้คนล้มตายจำนวนมากอีกครั้ง ซึ่งการระบาดของโรคดังกล่าว ลากยาวมาจนถึงสมัยของสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 4 (หน่อพุทธางกูร) รัชกาลที่ 11 ของกรุงศรีอยุธยา ซึ่งพระองค์เสด็จสวรรคตด้วยโรคดังกล่าวอีกด้วย อย่างไรก็ดีโรคระบาดที่รุนแรงกลับมาระบาดอีกครั้งในรัชสมัยของสมเด็จพระเพทราชา กษัตริย์รัชกาลที่ 28 ของกรุงศรีอยุธยา ซึ่งครั้งนั้นมีผู้คนในพระนครเสียชีวิตไปกว่า 80,000 คน ตามการจดบันทึกพงศาวดาร

จะเห็นได้ว่าการระบาดของโรคร้ายนั้นมีอันตรายกว่าการทำสงครามเสียด้วยซ้ำ เนื่องจากการทำสงครามแต่ละครั้งผู้ทำสงครามยังสามารถควบคุมจำนวนการเสียชีวิตได้ หากเห็นท่าไม่ดีก็มีการเจรจาพักรบ หรือหย่าศึกเพื่อบำรุงไพร่พลไม่ให้บอบช้ำเกินควร แต่โรคระบาดนั้นไม่มีใครที่สามารถควบคุมอัตราการเสียชีวิตได้เลย และไม่มีใครล่วงรู้ได้ด้วยว่าตนเองจะได้รับเชื้อไปเมื่อใด

ดังนั้น สถานการณ์การแพร่ระบาดของไวรัสโควิด-19 ขณะนี้ เราทุกคนจำเป็นต้องให้ความร่วมมือกับมาตรการที่ทางการประกาศออกมาอย่างเคร่งครัด เพื่อลดจำนวนผู้ติดเชื้อให้น้อยลง และยังจะเป็นการลดอัตราการเสียชีวิตให้ลดลงได้ด้วย นอกจากนี้ยังเป็นการสร้างความปลอดภัยให้กับชีวิตของตนเองอีกด้วย

The post ไวรัสโควิด-19 สร้างความเสียหายกว่าการทำสงคราม ? appeared first on Brickinfo News Agency.

เรื่องโดย : จิรายุส์ ขุนนางประเสริฐ
อ้างอิงตาม : สุเนตร ชุตินธรานนท์

ทว่า หลักฐานฝั่งอยุธยาที่เก่ากว่าของสมเด็จกรมพระยาดํารงราชานุภาพ ระบุว่าในปี พ.ศ.2106 ครั้งสงครามช้างเผือก กรุงศรีอยุธยา ได้เสียช้างเผือกพลาย(ตัวผู้) 4 เชือก (ช้างเผือกถือเป็นสัญลักษณ์ของเจ้าเอกราช และพระมหากษัตริย์ผู้เกรียงไกร) และเมื่อเสียช้างเผือกไปให้หงสาวดี เท่ากับว่ากรุงศรีอยุธยาได้สูญเสียเอกราชให้หงสาวดีเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ขณะเดียวกัน หลักฐานยังระบุต่อไปว่านอกจากจะเสียช้างเผือกพลายแล้ว กรุงศรีอยุธยายังเสียพระราเมศวร รัชทายาทลำดับที่หนึ่งที่จะสืบราชบัลลังก์กรุงศรีอยุธยา ถัดจากพระมหาจักรพรรดิ ไปเป็นองค์ประกันที่หงสาวดี พร้อมกับขุนนางคนสำคัญด้วย

“ถ้าดูตามประเพณีเท่ากับว่ากรุงศรีอยุธยาได้เสียเอกราชตั้งแต่ปี พ.ศ.2106 แล้ว”

อย่างไรก็ตาม พงศาวดารพม่า ฉบับมหายาสะวินจี พูดถึงสงครามปี พ.ศ.2106 ไว้ว่า พระเจ้าบุเรงนองได้สร้างพลับพลาไว้ แล้วโปรดให้สมเด็จพระมหาจักรพรรดิ เสด็จออกจากพระนครไปเฝ้า โดยให้ขึ้นพระราชยานคานหามที่นอกประตูวังหลวง และมีทหารหงสาวดีคุมตัวไป ส่วนพระราชโอรสทุกพระองค์ ให้เดินด้วยพระบาทไปเฝ้า

เมื่อถึงพลับพลา พระเจ้าบุเรงนองได้ประกาศว่าพระองค์คือเจ้าผู้ครองแว่นแคว้นในชมพูทวีป เป็นเอกราชาพร้อมด้วยเบญจพละ มีบารมียิ่งใหญ่ที่หาผู้ใดต่อรบด้วยได้ไม่ โดยให้สมเด็จพระมหาจักรพรรดิยอมรับในความยิ่งใหญ่ดังกล่าว พร้อมขอช้างเผือกพลาย 4 เชือก, พระราเมศวร, ออกญาจักรี ไปเป็นตัวประกันที่หงสาวดี และให้กรุงศรีอยุธยาส่งบรรณาการช้าง 302 เชือกต่อปี เงิน 300 ชั่งที่เก็บได้จากเมืองตะนาวศรี

ขณะที่ วรรณกรรมเฉลิมพระเกียรติพระเจ้าบุเรงนองที่มีชื่อว่า“ฮางตาวดี เซงพยูมยาเชง บเยดอโปง” ระบุไว้ว่า จากเหตุการณ์ที่พระมหาจักรพรรดิ และพระราชโอรสทุกพระองค์ เข้าเฝ้าพระเจ้าบุเรงนอง ในปี พ.ศ.2106 พระเจ้าบุเรงนองได้ให้พระมหาจักรพรรดิ และเจ้านายทุกพระองค์ของกรุงศรีอยุธยาสาบานต่อหน้าพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ว่าจะสละซึ่งชีวิตถวายงานรับใช้ โดยไม่คิดคดทรยศตราบชั่วลูกสืบหลาน

จากหลักฐานทั้ง 2 ฉบับของพม่า ให้การไปในทางเดียวกันกับหลักฐานของกรุงศรีอยุธยา จึงระบุได้ว่ากรุงศรีอยุธยา แท้จริงแล้วอาจเสียเอกราชให้หงสาวดีตั้งแต่ปี พ.ศ.2106

อย่างไรก็ตาม วรรณกรรมเฉลิมพระเกียรติพระเจ้าบุเรงนอง ยังระบุเหตุการณ์สงคราม พ.ศ.2112 ที่เราเข้าใจกันว่าเป็นสงครามเสียกรุงฯครั้งแรก ไว้ดังนี้

“ศักราช 930 (พ.ศ.2111) เจ้าแผ่นดินอยุธยาประเทศ 1 , ละไวประเทศ 1 , ล้านช้างประเทศ 1 ต่างสมคบคิดมิชอบเป็นมิจฉาทิฏฐิ อุปมาดั่งเทวทัต แล อชาตศัตรู ซ่องสุมกำลัง คิดการประทุษร้ายองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทั้งนี้นานาประเทศเหล่านั้น ต่างสมคบแข็งข้อเป็นกบฎ ไม่ส่งบรรณาการ แม้จะได้ตกเป็นประเทศราชแห่งองค์มหาธรรมราชาช้างเผือก(พระเจ้าบุเรงนอง)แล้วสิ้น”

ออกญาราม(สมเด็จพระมหาธรรมราช พระราชบิดาของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช), เจ้าเมืองกำแพงเพชร และเจ้าเมืองกาญจนบุรี ต่างรีบเร่งมายังหงสาวดีภายในเดือน 12 แล้วเร่งนำความกราบทูลแทบพระยุคลบาทพระเจ้าบุเรงนอง

เมื่อพระเจ้าบุเรงนองได้สดับฟังคำกราบทูลจึงมีกระแสรับสั่งว่า ทั่วปฐพีทั้งพื้นสมุทร ฤา จะมีอริราชศัตรูใดหาญกล้าต่อรบด้วยเรา เราผู้เป็นเอกราชาธิราชเจ้า ทวยผู้คิดประทุษร้ายต่อเราเห็นจะไม่อาลัยแก่ชีวิตเป็นแน่แล้ว ทั้งพระเกียรติยศแห่งเราจะมามีอันต้องเสื่อมเสีย

“จากบันทึกของวรรณกรรมเฉลิมพระเกียรติพระเจ้าบุเรงนอง ยิ่งเป็นข้อมูลส่งเสริมว่า กรุงศรีอยุธยาเสียเอกราชตั้งแต่ พ.ศ.๒๑๐๖ ไปแล้ว โดยสงครามปี พ.ศ.๒๑๑๒ ที่หลายคนเข้าใจว่าเป็นการเสียกรุงครั้งแรก แท้จริงเป็นเพียงการยกทัพมาปราบกบฏกรุงศรีอยุธยาเท่านั้น”

และเมื่อหงสาวดีรบชนะกรุงศรีอยุธยาใน พ.ศ.2112 พงศาวดารพม่าฉบับมหายาสะวินจี ระบุว่าสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ ทรงเสด็จสวรรณคตกลางสงคราม และสมเด็จพระมหินทราธิราช ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อ โดยมีออกญาจักรีเข้าเป็นไส้ศึก ทำให้กรุงศรีอยุธยาแพ้สงคราม (ให้การตรงกันทั้งพงศาวดารไทยและพม่า)

ส่วนวรรณกรรมเฉลิมพระเกียรติพระเจ้าบุเรงนอง แปลความตอนหนึ่งในช่วงสงคราม พ.ศ.2112 ไว้ว่า ครั้นเมื่อตีได้กรุงศรีอยุธยาแล้ว ให้พระมหินทราธิราชกษัตริย์กรุงศรีอยุธยา พร้อมด้วยพระราชโอรสทุกพระองค์ เข้าถวายบังคมแทบเบื้องพระยุคลบาทพระมหาธรรมราชาธิราชเจ้าช้างเผือก(พระเจ้าบุเรงนอง)

พระมหาธรรมราชาธิราชเจ้าช้างเผือก จึงมีพระราชดำรัสว่า แต่การก่อน เมื่อแรกตีได้กรุงศรีอยุธยานั้น พระเฑียรราชา(สมเด็จพระมหาจักรพรรดิ)กษัตริย์อยุธยา โปรดให้นิมนต์พระภิกษุสงฆ์หลายองค์ในกรุงมาประชุมพร้อมกัน เพื่อเป็นสักขีพยานเบื้องหน้าพระมหาเจดีย์ องค์ที่บรรจุไว้ซึ่งพระบรมสารีริกธาตุ แลให้สัตย์ปฏิญญากับเราว่าจะจงรักภักดี แต่กลับไม่รู้สำนึกในพระมหากรุณาธิคุณ มาบัดนี้สัตย์ปฏิญญาที่ให้ไว้แต่ปางก่อน ได้เวียนมาส่งผล จึงพระเฑียรราชามิอาจจบชีวิตเยี่ยงขัตติยราช

จากการนำพงศาวดารสามฉบับของไทย-พม่า มาเปรียบเทียบ สรุปได้ว่าพงศาวดารไทยระบุว่า พ.ศ.2106 กรุงศรีอยุธยาได้เสียช้างเผือกพลาย, พระราเมศวร และขุนนางคนสำคัญ ไปเป็นตัวประกันที่หงสาวดี แต่ไม่ได้ยอมรับอย่างเต็มปากว่าได้เสียเอกราชแล้ว ซึ่งตามประเพณีโบราณ การสูญเสียช้างเผือก รวมถึงเชื้อพระวงศ์ และทหารคนสำคัญไปไว้ให้กับเมืองใดเมืองหนึ่งเท่ากับว่า เมืองที่ควบคุมบุคคลสำคัญเหล่านั้นย่อมมีอิทธิพลเหนือเมืองที่สูญเสีย หรือพูดง่าย ๆ  ว่า มีสถานะเป็นเมืองขึ้นนั่นเอง

ส่วน พงศาวดารพม่าทั้ง 2 ฉบับ ต่างระบุตรงกันว่ากรุงศรีอยุธยาเสียเอกราชครั้งแรกตั้งแต่ปี พ.ศ.2106 และปี พ.ศ.2112 หงสาวดีแค่ยกทัพมาปราบกบฏเท่านั้น

The post หรือความจริงแล้ว “สงครามเสียกรุงศรีครั้งแรก” เป็นเพียงสงครามปราบกบฏของหงสาวดีเท่านั้น ? appeared first on Brickinfo News Agency.

1.เรียนรู้ทำสิ่งใหม่ ๆ หรือหากิจกรรมทำ

การที่เราไม่ปล่อยให้ตัวเองมีเวลาว่างก็จะทำให้เราไม่คิดฟุ้งซ่าน และเผลอใจไปนึกถึงแต่เรื่องของแฟนเก่าของตัวเองมากจนเกินไป การหากิจกรรมทำเป็นสิ่งที่ดีในช่วงเวลาดังกล่าว เพราะจะทำให้สมาธิและความคิดของตัวเรานั้นไปจดจ่ออยู่กับสิ่งที่เรากำลังทำขณะนั้น จนทำให้ไม่มีเวลาไปคิดถึงคนที่ทำให้เราเสียใจ และหากยิ่งเป็นกิจกรรมใหม่ ๆ ที่เราไม่เคยทำมาก่อนก็จะยิ่งดึงดูดความสนใจของเราเพิ่มขึ้นได้อีกด้วย

2.ปิดช่องทางการสื่อสารกับแฟนเก่าทุกช่องทางในช่วงแผลสด

แน่นอนว่าในช่วงที่เราเพิ่งโดนทิ้งมาใหม่ ๆ เราย่อมยังอาลัยกับคน ๆ นั้นอยู่เสมอ จนบางทีอาจทำให้หลายคนเผลอทำตัวน่ารำคาญ เช่นโทรหา, ตามตื๊อ หรือส่องแฟนเก่าผ่านช่องทางโซเชียลมีเดีย เป็นต้น สิ่งเหล่านี้จะยิ่งทำให้ตัวเราจมอยู่กับความเสียใจไปเรื่อย ๆ ดังนั้น หากความรักครั้งนั้นได้จบลงแล้วจริง ๆ เราควรปิดกั้นการสื่อสารกับแฟนเก่าไปสักระยะหนึ่ง เพื่อทำให้เราได้กลับมาทบทวนและอยู่กับตัวเองจริง ๆ ไม่ต้องไปเห็นเรื่องราวของเขา ซึ่งจะยิ่งทำให้เราก้าวข้ามผ่านความเสียใจได้รวดเร็วยิ่งขึ้น

3.ใช้เวลากับตัวเองและครอบครัวมาก ๆ

ทุกครั้งที่เราผิดหวังจากความรักจงจำไว้เสมอว่าบนโลกใบนี้มีคนที่รักเรามาก ๆ นั่นคือครอบครัวของเรานั่นเอง การได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเองและครอบครัวในช่วงเวลาดังกล่าวจะทำให้สภาพจิตใจเราฟื้นตัวได้รวดเร็วขึ้น แต่ครอบครัวก็ต้องช่วยให้กำลังใจด้วยเช่นกัน  และที่สำคัญในช่วงเวลาที่เพิ่งเลิกกับแฟนเก่ามาหมาด ๆ อย่าเพิ่งรีบมีแฟนใหม่ด้วยเหตุผลเพียงเพราะแฟนเก่าเขาทิ้งเราไปมีแฟนใหม่ เพราะหากเรารีบไขว่คว้าเอาใครมาก็ได้ในช่วงนั้น เราอาจจะได้ตัวที่ห่วงกว่าคนเก่าเข้ามาในชีวิตของเราเพิ่มขึ้นอีกก็อาจจะเป็นไปได้

4.เข้าใจและยอมรับ

หากเราเข้าใจและยอมรับกับเหตุการณ์ดังกล่าวได้ว่า มันก็เป็นเรื่องของกลไกลธรรมชาติที่ทุกคนต่างต้องผ่านกันไปด้วยกันทั้งนั้น และไม่มีใครบนโลกใบนี้ไม่เคยพบกับความผิดหวัง จะทำให้เราฟื้นตัวจากความเสียใจได้รวดเร็ว และไม่คิดโกรธเคืองแฟนเก่าที่ทำให้เราเสียใจ

5.หยุดหาคำตอบว่าเหตุใดเขาถึงทิ้งเราไป

เมื่อใครสักคนทิ้งเราไป และเรามัวแต่มานั่งหาคำตอบว่าทำไมเขาถึงทิ้งเราไป จะยิ่งมีแต่ทำให้เราจมอยู่กับความเสียใจ ซึ่งเราไม่มีทางได้คำตอบจากการค้นหาในครั้งนี้อย่างแน่นอน เพราะการที่ใครสักคนเลือกจะเดินจากคนหนึ่งไป บางครั้งมันก็ไม่มีเหตุผลอะไรมาตอบคำถามทั้งนั้น ดังนั้นเราไม่ควรเก็บเรื่องดังกล่าวมาคิดให้ตัวเองปวดหัว แต่จงใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบัน และอนาคตที่กำลังจะมาถึงนั่นจึงจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

6.บ่นบ้างก็ได้

การได้ระบายหรือพูดความในใจที่อัดอั้นก็เป็นวิธีการปลดปล่อยที่ดีเหมือนกัน แต่ที่สำคัญเราต้องเลือกคนที่จะมานั่งฟังเราให้ดีด้วย เพราะบางคนอาจไม่ได้อยากมานั่งฟังปัญหาของใคร แต่หากเรามีเพื่อนหรือครอบครัวที่เป็นผู้ฟังที่ดี คน ๆ นั้นแหละคือคนที่เหมาะสมที่เราจะระบายความทุกข์ให้เขาฟัง เพราะบางทีเขาอาจแบ่งปันเรื่องราวของเขาที่ใกล้เคียงกับเรา จนเราคิดว่าเรื่องที่เราเจอมาก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนะ

7.อย่าอาลัยอาวรณ์นานเกินไป

ความรักที่เพิ่งจบไปคงไม่แปลกนักที่เราจะเสียใจ ซึ่งเราควรดื่มด่ำกับความเสียใจให้ถึงขีดสุด และค่อย ๆ พาตัวเองออกมาจากความเสียใจในครั้งนั้น ซึ่งขั้นตอนของวิธีนี้คืออย่าพยายามหวนคิดถึงความหลังที่แสนหอมหวาน และจงจำไว้ใส่ใจเสมอว่าเรื่องทั้งหมดได้จบลงไปแล้ว ให้เก็บความทรงจำนั้นไว้เป็นความสุข แต่ถ้าหากความทรงจำนั้นมันทำให้เราเสียใจก็พยายามอย่าไปนึกถึงมันมากนัก

และทั้งหมดนี้ คือกลเม็ดวิธีลืมแฟนเก่าที่เรารวบรวมมาให้เพื่อน ๆ ได้ลองนำไปใช้ และหวังว่าเพื่อน ๆ  จะสามารถก้าวผ่านความเสียใจไปได้ สุดท้ายอยากจะบอกว่าทุกครั้งที่สิ่งใดจบลง จะเป็นจุดเริ่มต้นของสิ่งใหม่ ๆ เสมอ ดังนั้นเสียใจได้แต่อย่านาน ที่สำคัญรักตัวเองมาก ๆ และทำให้ชีวิตของตัวเองดีขึ้นจนเขาเสียดายที่ทิ้งเราไป ดีกว่าให้เขาหันกลับมาแล้วคิดถูกแล้วที่ทิ้งเราไป

โดย : จิรายุส์ ขุนนางประเสริฐ

The post 7 กลเม็ดวิธีลืมแฟนเก่า ต้องเข้าใจ-ยอมรับความจริง และก้าวต่อไปข้างหน้า appeared first on Brickinfo News Agency.

โดย : จิรายุส์ ขุนนางประเสริฐ

สำหรับเคล็ดลับที่เราจะมาพูดถึงวันนี้มีด้วยกัน 2 วิธี ดังนี้

1. เราต้องชำระหนี้ให้มากขึ้นจากสัญญา

เมื่อฟังดังนี้หลายคนอาจจะตะชิดตะขวงใจกันใช่ไหมว่าจะมีเทคนิคอะไรที่ดีไปกว่าเทคนิคนี้ แต่แน่นอนเมื่อเราเป็นหนี้วิธีที่จะปลดหนี้ได้ก็คือต้องนำเงินไปคืนเจ้าหนี้ใช่ไหมละ ทั้งนี้เราเองก็ไม่จำเป็นต้องโปะหนี้เป็นก้อนใหญ่ ๆ เสมอไปเพราะจะทำให้สภาพคล่องการเงินเราลดลงได้ ดังนั้นวิธีที่จะทำให้เราใช้หนี้ได้สบาย ๆ และลดเวลาลงมาได้คือควรโปะหนี้เพิ่มอย่างน้อยปีละ 1 ครั้ง ยกตัวอย่างถ้าเราผ่อนหนี้บ้านอยู่เดือนละ 10,000 บาท และเมื่อครบปี เรานำเงินไปโปะหนี้บ้านเพิ่มอีก 10,000 บาท จะทำให้หนี้บ้านก้อนนี้มีอายุลดลง 7 ปี และลดดอกเบี้ยลงได้อีกถึง 30% เนื่องจากหนี้บ้านเป็นหนี้ชนิดลดเงินต้นลดดอกเบี้ย ถ้าเรามีเงินที่ไปโปะเงินต้นตั้งหากจากเงินผ่อนประจำจะทำให้เงินต้นลดลง และดอกเบี้ยก็ลดลงตามไปด้วย แต่ถ้าเราผ่อนตามสเต็ปที่ธนาคารตั้งเกณฑ์ไว้ให้ไป 20 หรือ 40 ปี แต่ละสัญญา โดยที่ไม่มีการนำเงินไปโปะเงินต้นบ้างเลย จะทำให้เราไม่สามารถลดระยะเวลาในการผ่อนชำระหนี้ลงได้เลย มิหนำซ้ำเรายังต้องเสียดอกเบี้ยให้ธนาคารเป็นเงินมหาศาลอีกด้วย ดังนั้นจำไว้ว่าเมื่อมีเงินเย็นควรนำไปโปะหนี้บ้าน

2. เราต้องทำการรีไฟแนนซ์ทุก ๆ 3 ปี

อย่างที่เกริ่นไปนะครับว่าดอกเบี้ยของหนี้บ้านจะไปหฤโหดมหาแพงช่วง 3 ปีให้หลังจากที่เรากู้ธนาคารซึ่งจะเป็นช่วงดอกเบี้ยรอยตัวอาจขึ้นไปถึง 6-7% แล้วแต่ธนาคาร แต่ช่วง 3 ปีแรกจะมีอัตราดอกเบี้ยต่ำเฉลี่ย 3-4% เท่านั้นเอง ทำให้หลายคนชะล่าใจ และผ่อนตามสเต็ปธนาคารไปเรื่อย ๆ  ซึ่งเราจะเห็นได้ว่าดอกเบี้ยหลัง 3 ปีไปแล้วมันแพงมาก แต่เรายังสามารถได้อัตราดอกเบี้ยที่ถูกแบบ 3 ปีแรกไปตลอดได้ถ้าเรารู้จักต่อรองและเจรจากับธนาคารที่เราไปกู้เงินมาซื้อบ้าน ซึ่งโจทย์นี้ทางธนาคารจะไม่มีข้อเสนอมาให้เราเด็ดขาด เพราะทำให้ธนาคารขาดรายได้ แต่ต้องเป็นหน้าที่ของเรานี่แหละที่ทำเรื่องเสนอไปที่ธนาคารเจ้าหนี้ของเรา แต่หากเราไม่พอใจอัตราดอกเบี้ยที่ธนาคารเดิมเสนอให้ เราก็สามารถย้ายธนาคารได้นั่นก็คือการรีไฟแนนซ์นั่นแหละ ซึ่งในกรณีที่เรามีประวัติชำระหนี้ตรงเวลามาเสมอ การขอรีไฟแนนซ์ไปธนาคารใหม่ก็ไม่ใช่เรื่องยากครับ เพราะธนาคารใหม่จะได้ข้อมูลการชำระเงินย้อนหลัง 3 ปีของเราจากธนาคารเดิมมาเป็นตัวพิจารณา เรียกได้ว่ามีคนคัดกรองมาให้แล้วเป็นอย่างดี ซึ่งจะทำให้เราการรีไฟแนนซ์เป็นเรื่องง่าย แต่เมื่อเราดำเนินหนี้มาถึงจุดที่ต้องต่อรองดอกเบี้ยกับธนาคารแล้วควรเจรจากับธนาคารอย่างน้อย 2-3 แห่ง เพื่อเปรียบเทียบดอกเบี้ยว่าธนาคารแห่งใดเสนอให้ถูกที่สุด เพื่อทำให้เราไม่ต้องจ่ายดอกเบี้ยจำนวนมากนั่นเอง  การที่เรารีไฟแนนซ์ทุก ๆ 3 ปีจะทำให้อัตราดอกเบี้ยของเราลดน้อยลง ซึ่งจะทำให้เงินที่เราจ่ายหนี้ธนาคารแต่ละงวดมันจะไปลบเงินต้นมากขึ้นด้วยนั่นเอง และจะทำให้ระยะเวลาในการชำระหนี้ลดลงตามไปด้วย ซึ่งการรีไฟแนนซ์ทุก ๆ 3 ปี จะทำให้เราผ่อนหนี้บ้านได้เร็วขึ้นอีก 10 ปี

ดังนั้น หากเราทำการชำระหนี้เพิ่ม 1 งวดต่อปีเพียง 10% ของยอดชำระในแต่ละปี และหมั่นเจรจาลดอัตราดอกเบี้ยทุก ๆ 3 ปี ก็จะทำให้เราปลดหนี้เร็วขึ้นได้ถึง 17 ปีเลยทีเดียว ซึ่งนี่ก็คือเทคนิคง่าย ๆ ที่เรานำมาฝากกันในวันนี้

The post 2 ขั้นตอนง่าย ๆ ช่วยลดระยะเวลาผ่อนหนี้บ้านได้ 17ปี appeared first on Brickinfo News Agency.

ในยุคปัจจุบัน การที่เราจะซื้อของอะไรสักอย่าง ล้วนแล้วแต่มีโปรโมชั่นของการผ่อนชำระเข้ามาเป็นทางเลือกให้เราด้วยกันทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นสินค้าอย่าง โทรศัพท์มือถือ, เสื้อผ้า, รองเท้า, อาหารยังผ่อน, คลอดลูกยังมีผ่อน ล่าสุดมีโปรโมชั่นเที่ยวก่อนผ่อนทีหลังจากสายการบินหนึ่งอีกด้วย ประกอบกับยังมีโปรโมชั่นผ่อนด้วยอัตราดอกเบี้ย 0% เข้ามากระตุ้นการซื้อของผู้บริโภคเข้าไปอีก ยิ่งทำให้ผู้บริโภคอย่างเรา ๆ เป็นหนี้ง่ายขึ้น และเป็นหนี้อย่างไม่รู้ตัว หลายครั้งเราซื้อสินค้าเพราะมองแค่ว่ามันราคาถูก โดยไม่ได้คิดใช้ประโยชน์จากของสิ่งนั้นที่เราซื้อมาแม้แต่นิดเดียว

สำหรับ การที่เราจะผ่อนจ่ายของอะไรสักชิ้นก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไรมากนัก แต่เราควรมีวินัยคิดก่อนจ่ายสักนิด ว่าของที่เราซื้อมานั้นเราได้ใช้ประโยชน์จริงหรือไม่ แต่ต้องยอมรับว่าประชากรส่วนใหญ่ของประเทศไทยขาดความยับยั้งชั่งใจอยู่มาก ยิ่งมีโปรโมชั่นผ่อนด้วยอัตราดอกเบี้ย 0% และเปิดโอกาสให้ผ่อนนานยิ่งขาดสติในการใช้เงินกันมาก นั่นจึงทำให้หนี้ครัวเรือนของประเทศไทยสูงขึ้นกว่า 78.8% เมื่อเทียบกับ GDP หรือคิดเป็นมูลค่าประมาณ 13 ล้านล้านบาท ในปี 2562 ตามรายงานของธนาคารแห่งประเทศไทย (ธปท.)  และยังสูงเป็นอันดับที่ 2 ของเอเชียอีกด้วย

อย่างไรก็ตาม ข้อดีของการผ่อนชำระด้วยอัตราดอกเบี้ย 0% สำหรับลูกค้าอย่างเรา ๆ คือทำให้เราไม่ต้องควักเงินซื้อของเต็มจำนวนของราคา โดยผ่อนจ่ายเป็นงวด เช่นผ่อนจ่าย 10 เดือน จากมูลค่าของที่ราคา 1 หมื่นบาท ก็ทำให้เราจ่ายแค่เดือนละ 1 พันบาทเท่านั้น แถมไม่มีดอกเบี้ยด้วย ยิ่งเป็นข้อดีคูณสองไปอีก เพราะทำให้เรามีเงินเหลือไว้ใช้สำหรับอย่างอื่นในการดำรงชีวิตในแต่ละเดือน และทำให้เราสามารถซื้อของแพงได้ง่ายขึ้นนั่นเอง

ร้านค้าขายได้เยอะ ไม่ต้องเช็คประวัติ เพราะธนาคารการันตีให้

ขณะที่ ข้อดีของร้านค้า คือสามารถขายของได้มากขึ้น ยอดขายเพิ่มจากโปรโมชั่นดังกล่าว โดยที่ไม่ต้องมาเสียเวลาเช็คประวัติลูกค้าเองว่าลูกค้าจะมีเงินมาจ่ายเงินส่วนที่เหลือหรือไม่ เพราะมีตัวกลางคือสถาบันการเงินคอยตรวจสอบประวัติลูกค้าให้ก่อนแล้ว

ส่วนธนาคาร ซึ่งเป็นอีกหนึ่งผู้ได้รับประโยชน์จากโปรโมชั่นผ่อนด้วยอัตราดอกเบี้ย 0% เนื่องจากการรูดบัตรเครดิตของลูกค้าในการซื้อของ บางครั้งมักมีค่าธรรมเนียมในการให้บริการ 2-3% โดยบางกรณีจะเก็บกับลูกค้า หรือร้านค้าก็ได้ รายได้จากส่วนนี้ก็จะกลายเป็นกำไรของธนาคาร นอกจากนี้หากลูกค้าอย่างเรา ๆ ไม่สามารถชำระหนี้ตามเวลาที่ธนาคารกำหนด ทางธนาคารก็สามารถคิดดอกเบี้ยจากผู้บริโภคได้สูงสุด 18% ต่อปีนั่นเอง โดยธนาคารจะมีการส่งจดหมาย หรือส่งเอสเอ็มเอสมาเตือนผู้บริโภค ซึ่งค่าใช้จ่ายในการดำเนินการส่วนนี้จะเรียกเก็บกับลูกหนี้ ก็คือเราอีกด้วย หรือที่เรียกกันว่าค่าธรรมเนียมในการทวงถามนั่นเอง ขณะเดียวกัน ธนาคารยังจะได้ข้อมูลต่าง ๆ ของเราไปอีก และจะนำข้อมูลเหล่านั้นมาตกผลึก เพื่อทำผลิตภัณฑ์ของธนาคารเช่นการลงทุนต่าง ๆ มาขายเราต่ออีก

รู้สึกซึื้อของถูกแต่ระวังเสียนิสัย

แต่ในข้อดี มักมีข้อเสียที่พ่วงท้ายมาด้วยเสมอ เพราะการผ่อนด้วยอัตราดอกเบี้ย 0% นาน 10 เดือน มันยิ่งทำให้คนบางคนมองว่าของที่เราซื้อนั้นมันราคาถูกมาก เพราะเราไม่ต้องจ่ายราคาเต็มและไม่ต้องจ่ายดอกเบี้ย หลายคนจึงมักเกิดพฤติกรรมขาดความยับยั้งชั่งใจในการซื้อของ โดยเฉพาะสินค้าฟุ่มเฟือย ทำให้เกิดหนี้ที่ต้องจ่ายในแต่ละเดือนสูงเกือบเทียบเท่ารายได้ หรือร้ายไปกว่านั้นอาจเกิดหนี้ที่ต้องจ่ายมากกว่ารายได้เสียอีก เพราะหลายคนเห็นอะไรก็ราคาถูกไปเสียหมด จึงตัดสินใจซื้อและใช้โปรโมชั่นผ่อนนาน 10 เดือน ด้วยดอกเบี้ย 0% พอมารู้ตัวอีกทีเมื่อมีบิลเรียกเก็บ ก็สายไปเสียแล้ว

ทั้งนี้ เมื่อทราบถึงข้อดีข้อเสียของการซื้อของแบบผ่อนจ่ายด้วยอัตราดอกเบี้ย 0% กันแล้ว ก็ต้องหมั่นสำรวจความต้องการของตนเองก่อนใช้เงินให้ดีกันด้วยนะครับ เพราะการซื้อสินค้าผ่านช่องทางผ่อนชำระด้วยโปรโมชั่นดังกล่าว มีทั้งข้อดีและข้อเสียควบคู่กันไป แต่หากเรารู้จักวางแผน ตั้งสติ แยกแยะ ว่าสิ่งของชิ้นใดจำเป็นหรือไม่จำเป็นต่อการดำรงชีพ และควบคุมการใช้จ่ายไม่ให้เกินตัวกับรายได้ในแต่ละเดือน เราก็จะไม่ตกเป็นเหยื่อของโปรโมชั่นต่าง ๆ แต่ในทางกลับกัน เราจะกลายเป็นผู้ได้ประโยชน์จากการตลาดแบบนี้อย่างผู้ชาญฉลาดนั่นเอง

The post ผ่อน 0% ดีจริงหรือ ร้านค้า-ธนาคาร-ลูกค้า ใครได้ ใครเสีย ? appeared first on Brickinfo News Agency.

โดย : จิรายุส์ ขุนนางประเสริฐ

ต้องบอกว่าการตัดสินใจซื้อบ้านก่อน หรือซื้อรถยนต์ก่อนไม่มีอะไรผิดหรือถูก เนื่องจากเป้าหมายการใช้ชีวิตของแต่ละคนต่างกันออกไป หากใช้การตัดสินใจในยุคก่อนคนส่วนใหญ่มักจะบอกว่าให้ซื้อบ้านก่อนเพราะเป็นสินทรัพย์ที่มีแนวโน้มราคาขึ้นตามอัตราเงินเฟ้อทุกปี และควรซื้อบ้านใกล้ที่ทำงานจะได้ไม่ต้องซื้อรถยนต์ นำมาซึ่งการประหยัดค่าเดินทางอีกด้วย แต่อย่าลืมว่าบ้านนั้นมีระยะเวลาผ่อนที่ยาวนานกว่ารถยนต์มากเลยทีเดียว ซึ่งบ้านใช้ระยะเวลาผ่อน 20-40 ปี แล้วแต่สัญญา โดยบ้านนั้นจะกลายเป็นสินทรัพย์ได้ก็ต่อเมื่อต้องผ่อนหมดแล้วเท่านั้น

คนรุ่นใหม่งานก็เปลี่ยนบ่อย บ้านก็แพงขึ้น

ขณะเดียวกัน การตัดสินใจซื้อบ้านใกล้ที่ทำงาน จะแน่ใจได้อย่างไรว่าคุณจะตัดสินใจทำงานที่นั่นไปอีกกี่ปี เพราะคน Gen Y (ประชากรในวัย 20 -37 ปี) มักทำงานเฉลี่ยแห่งละ 2 ปี 5 เดือน เท่านั้น ตามการวิจัยของ ศูนย์วิจัยเพื่อการพัฒนาสังคมและธุรกิจ (SAB) และแน่นอนว่าราคาบ้านมักปรับขึ้นทุกปี แต่การซื้อขายก็ไม่ได้คล่องแคล่วเช่นเดียวกับสินทรัพย์อื่น เพราะเป็นสินทรัพย์ราคาแพงและไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้นั่นเอง

ส่วน รถยนต์ซึ่งเป็นความต้องการของคนยุคใหม่ในจำนวนอีกไม่น้อยเช่นกัน เนื่องจากสามารถอำนวยความสะดวกสบายในการเดินทางให้กับเราได้ ประกอบกับยังสามารถยกระดับให้เราดูเป็นคนมีฐานะและมีความน่าเชื่อถือขึ้นมาได้อีกระดับ เพียงแค่การมีรถยนต์ขับไปอวดคนอื่น นอกจากนี้การผ่อนรถยนต์ยังมีระยะเวลาที่สั้นกว่าการผ่อนบ้านอีกด้วย โดยใช้เวลาประมาณ 5-7 ปี ก็จะช่วยสร้างเครดิตทางการเงินให้กับเราได้อีกด้วย แต่ก็อย่าลืมว่ารถยนต์นั้นเป็นสินทรัพย์ที่มีแต่ความเสื่อมในแง่มูลค่า เพียงแค่ถอยออกมาจากโชว์รูม 1 วัน ราคาก็ร่วงไปหลายบาทแล้ว และยังต้องมีค่าบำรุงรักษา เช่นค่าน้ำมัน ค่าประกันภัย ค่าเช็คสภาพรถยนต์ ค่าเปลี่ยนถ่ายน้ำมันเครื่อง เป็นต้น ซึ่งเป็นค่าใช้จ่ายฟุ่มเฟือยด้วยกันทั้งนั้น

ดังนั้น การจะให้ใครคนหนึ่งมาฟันธงว่าเราควรซื้ออะไรก่อนกัน และใช้เกณฑ์การตัดสินใจของคนคนนั้นมาชี้วัด คงใช้ไม่ได้นั่นเอง แต่หากเราดันเกิดมีหนี้รถยนต์ และบ้านพร้อมกัน แต่เรามีเงินที่จะสามารถไปปิดหนี้ก้อนใดก้อนหนึ่งได้ เราควรเลือกปิดหนี้รถยนต์ก่อนหนี้บ้าน เนื่องจากหนี้รถยนต์มีอัตราดอกเบี้ยที่แพงกว่าบ้าน ซึ่งจะช่วยทำให้เราประหยัดค่าใช้จ่ายที่ต้องจ่ายดอกเบี้ยให้กับสถาบันการเงินไปได้จำนวนหนึ่ง

ทีนี้ จะสำรวจตัวเองอย่างไรบ้างว่าควรซื้อบ้าน หรือรถยนต์ก่อนกัน ลองสำรวจตามลักษณะ ดังนี้

1. กรณีเลือกซื้อรถยนต์ก่อน ต้องดูความจำเป็นว่าเราสามารถใช้ประโยชน์อะไรจากรถยนต์มากกว่าการสร้างภาพลักษณ์ที่ดีให้กับตนเองได้หรือไม่ เช่นการซื้อรถยนต์มาเพื่อประกอบอาชีพ อาทิ การเป็นเซลล์ ซึ่งในยุคปัจจุบันหลายบริษัทมักระบุในสัญญาว่าคนที่จะมาสมัครเป็นเซลล์จะต้องมีรถยนต์เป็นของตัวเองในการขับไปพบลูกค้า ซึ่งเป็นคุณสมบัติที่สำคัญของอาชีพเซลล์เป็นอย่างมาก หากไม่มีรถยนต์ก็ไม่สามารถทำอาชีพนี้ได้ นอกจากนี้เรายังสามารถสร้างอาชีพเพิ่มจากรถยนต์ได้ เช่นการขับแกร็บยามว่าง หรือการซื้อรถยนต์มาเพื่อประกอบอาชีพ เช่นพ่อค้าแม่ค้าต่าง ๆ ที่ต้องใช้รถยนต์เพื่อการขนของสำหรับตั้งร้านตามจุดต่าง ๆ ที่เราไปเช่าหน้าร้าน หรือการใช้รถยนต์วิ่งรับของมาขายนั่นเอง หากสำรวจและพบว่าการซื้อรถยนต์ของตัวเองสามารถใช้ประโยชน์ในลักษณะดังกล่าวที่กล่าวมาได้ก็ยังถือว่าเป็นการตัดสินใจที่ไม่พลาด
2. กรณีเลือกซื้อบ้านก่อน โดยปกติแล้วการกู้เงินจากธนาคารเพื่อมาซื้อบ้าน ธนาคารมักจะกำหนดอัตราการผ่อนชำระคืนเงินกู้ในอัตราไม่เกิน 40% ของเงินเดือนตัวเอง เช่นเรามีรายได้ 2 หมื่นบาท อาจต้องผ่อนบ้านเดือนละ 8 พันบาท ก็จะทำให้เราเหลือเงิน 1.2 หมื่นบาท ไว้ใช้กินใช้และเป็นเงินออมแต่ละเดือน โดยเราต้องทำเช่นนี้ไปอีก 20-40 ปี

ดังนั้น ต้องถามตัวเองเสียก่อนว่าเราจะสามารถทำเช่นนี้ไปได้ในระยะยาวหรือไม่ ขณะเดียวกันการซื้อบ้านก่อนรถยนต์คุณจะต้องไม่เดือดร้อนเรื่องการเดินทางไปทำงานด้วยเช่นกัน และหากสามารถนำบ้านมาสร้างรายได้ เช่นเปิดร้านของชำ หรือเปิดร้านขายข้าว เป็นต้น ก็จะยิ่งเป็นสิ่งที่ดีด้วยนั่นเอง

และทั้งหมดนี้คือข้อสังเกตว่าเราควรตัดสินใจซื้อบ้านหรือรถยนต์ก่อนกันดี ซึ่งการตัดสินใจนั้นต้องใช้วิถีการดำเนินชีวิตของเราเป็นหลักในการตัดสินใจ ไม่ควรตัดสินใจตามคนอื่น เพราะการเลือกถูกหรือผิดนั้น ขึ้นอยู่กับวิถีการดำเนินชีวิตของตัวเรานั่นเอง

The post “รถ” กับ “บ้าน” ควรซื้ออะไรก่อนกันดี ? appeared first on Brickinfo News Agency.

โดย : จิรายุส์ ขุนนางประเสริฐ

”โปเตโต้”ถูกแกรมมี่ฟอร์มวงขึ้นในปี 2543 ด้วยสมาชิกตั้งต้น 3 คน ภายใต้ชื่อ“Backstage Boys” ประกอบด้วย “ปีย์”หรือ ชนิตว์ อ้นอารี ทำหน้าที่ร้องนำ “โน๊ต”หรือ นันทไกร ฉ่ำใจหาย รับบทกีตาร์ของวง และ”บ๋อม” หรือ สุวาทิน วัฒนวิทูกูร มือกลองคนแรกของวง หลังจากนั้นก็ได้ “นุช”หรือ อรนุช ตั้งเดชาวุฒิ มือเบสสาวเข้ามาร่วงวง เป็นคนสุดท้าย

ทว่า โปรดิวเซอร์ที่ดูแล“Backstage Boys” อยู่ในขณะนั้น ก็ได้ทำเซอร์ไพรส์ด้วยการเพิ่มนักร้องนำของวงเข้ามาอีก 1 คน นั่นก็คือ”ปั๊ป”หรือ พัฒน์ชัย ภักดีสู่สุข และเปลี่ยนมาใช้ชื่อวงว่า”โปเตโต้” โดยในปี 2544 คือจุดเริ่มต้นของการออกเดินทางบนถนนสายดนตรีของวงร็อคหัวมันน้องใหม่ ภายใต้ชื่ออัลบั้มที่ชื่อ”โปเตโต้”

”โปเตโต้”ออกอัลบั้มแรกโดยมีเพลงฮิตติดหูแฟนเพลงอยู่ 2 เพลงนั่นก็คือ “คนดีไม่มีที่อยู่” และ”ทำนองที่หายไป” แต่ยอดขายก็ยังไม่เป็นไปตามเป้าที่แกรมมี่วางไว้ หรือพูดง่าย ๆ นั่นก็คือเจ๊ง ประกอบกับการมีนักร้องนำ 2 คน ยิ่งทำให้”โปเตโต้” ถูกแฟนเพลงในยุคนั้นเปรียบว่าเป็นวงลูกกวาด ซึ่งก็คือวงที่ไม่ได้เก่งและรอวันจะหายไปจากวงการในไม่ช้า

สถานการณ์ของ”โปเตโต้”ระส่ำหนักเข้าไปอีก เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม 2545 “ปีย์” นักร้องนำหลักของวงมีอันต้องเสียชีวิตอย่างกะทันหันด้วยวัยเพียง 20 ปี เท่านั้น จากเหตุการณ์ไฟดูดในห้องน้ำ ซึ่งขณะนั้น”โปเตโต้”กำลังเตรียมงานที่จะขึ้นอัลบั้มชุดที่ 2 ด้วยการนำทีมของโปรดิวเซอร์คนใหม่อย่าง”ฟองเบียร์”หรือ ปฏิเวธ อุทัยเฉลิม

หลังการเสียชีวิตของ “ปีย์” มือเบสของวงอย่าง“นุช” ตัดสินใจลาออกจากวงโดยให้เหตุผลว่ากำลังจะไปเรียนต่อต่างประเทศ ขณะที่แกรมมี่สั่งให้โปรเจ็คการทำวง”โปเตโต้”หยุดไปอย่างไม่มีกำหนด พูดง่าย ๆ นั่นก็คือรอยุบวงนั่นเอง จากอัลบั้มแรกไม่ทำกำไร ประกอบกับสมาชิกในวงหายไปแล้ว 2 คน

“ฟองเบียร์” ถูกย้ายไปแต่งเพลงให้ ”แจ๊คคูล่า” ส่วนโปเตโต้พยายามดิ้นรนหาสมาชิกใหม่ของวง ซึ่งก็ได้ ”โอม” หรือ ปิยวัฒน์ อนุกูร เข้ามารบบทมือเบสแทนที่ ”นุช” ที่ลาออกไป อย่างไรก็ตาม ”โปเตโต้” คงต้องเอ่ยคำว่าขอบคุณแรง ๆ ให้กับ ”แจ๊คคูล่า” ที่ปฏิเสธเพลง”กล้าพอไหม” ที่”ฟองเบียร์”เขียนให้

เพราะสุดท้ายเพลง ”กล้าพอไหม” ถูกเขี่ยออกจากลิสต์เพลงของ ”แจ๊คคูล่า” มาให้ ”โปเตโต้” ซึ่งทำให้ ”โปเตโต้” มีเพลงโปรโมทสำหรับขึ้นอัลบั้มที่สอง และได้ไปต่อ โดย ”กล้าพอไหม” ยังกลายเป็นเพลงที่ฮิตที่สุดในอัลบั้มที่ 2 ของ ”โปเตโต้” อีกด้วย นอกจากนี้ในอัลบั้มที่ 2 “โปเตโต้”ยังมีเพลง ”ไม่ให้เธอไป” ซึ่งเป็นเพลงที่ ”ปีย์” แต่งทำนองที่ไม่มีเนื้องร้องทิ้งไว้ให้ ”ฟองเบียร์” ก่อนเสียชีวิต โดยตอนจบของเพลง”ปีย์”ตะโกนคำว่าไม่ให้เธอไปออกมา“ฟองเบียร์” จึงใช้เป็นชื่อเพลงเพื่อเป็นเกียรติให้ ”ปีย์” และจึงเขียนเนื้อร้องขึ้นมาและ ”ไม่ให้เธอไป” ก็เป็นอีก 1 เพลงในอัลบั้มที่ 2 ที่ทำให้แฟนเพลงรู้จัก”โปเตโต้”มากขึ้น

แต่ถึงแม้ว่าจะเริ่มมีชื่อเสียงโด่งดังขึ้นมา ทุกการแสดงคอนเสิร์ตสดของ ”โปเตโต้”ช่วงนั้นก็ยังไม่ค่อยเป็นที่ยอมรับของผู้ว่าจ้างงานสักเท่าไรนัก หลายงานที่”โปเตโต้”ต้องเล่นแบบลิปซิ้ง ทำให้เกิดความบั่นทอนกำลังใจกับสมาชิกในวงไม่น้อย โดยเมื่อเข้าสู่ปี 2547 ”โปเตโต้”ก็ต้องพบกับจุดเปลี่ยนอีกครั้ง เมื่อ”โน๊ต”มือกีตาร์ของวงขอลาออก ทำให้”โปเตโต้ ต้องวุ่นกับการหาสมาชิกใหม่อีกครั้ง โดยสุดท้ายไปจบที่ “วิน”หรือ รัตนพล เก่งเรียน ซึ่งขณะนั้นกำลังศึกษาอยู่ในระดับ ม.5 เท่านั้น

ปี 2548 ”โปเตโต้”เดินทางต่อด้วยอัลบั้มที่ 3 พร้อมกับสมาชิกใหม่อีกครั้ง โดยในอัลบั้มนี้ถือเป็นอัลบั้มชุดที่ประสบความสำเร็จที่สุดของ”โปเตโต้” ก็ว่าได้ เนื่องจากมีเพลงฮิตที่แฟนเพลงให้การตอบรับดีถึง 6 เพลง จาก 12 เพลงในอัลบั้ม ประกอบด้วย “ที่เดิม” “ปากดี” “ลา ลา ลา” “ภาษากาย” “รักแท้ดูแลไม่ได้” และหวังดีเสมอ

“ความสำเร็จถูกยัดใส่มือโปเตโต้จนลืมที่จะพัฒนาฝีมือขึ้นไป”

ปั๊ป โปเตโต้ กล่าว

อัลบั้มชุดที่ 4 ของ”โปเตโต้” ปล่อยออกมาในปี 2550 แต่กระแสเทียบกับอัลบั้มที่ 3 ถือว่ายังเป็นรองอยู่มาก โดยในปีเดียวนั้นเอง “บ๋อม” 1 ใน 3 สมาชิกที่ก่อตั้งวงก็ได้ลาออกจากวงหลังมีกระแสข่าวความขัดแย้งภายในวงเริ่มขึ้น และ 1 ปีให้หลัง “วิน” ก็ลาออกจากวงไปด้วยเช่นกัน โดยเมื่อสิ้นสุดอัลบั้ม”ฮิวแมน”ในปี 2554 “ฟองเบียร์”โปรดิวเซอร์ และนักแต่งเพลงคู่บารมีของวงก็ตัดสินใจลาออก และหันไปดูแลศิลปินรายอื่นของแกรมมี่แทน

”โปเตโต้”กลับมาตั้งลำ

อีกครั้ง และค่อย ๆ ปล่อยซิงเกิลออกมาทีละเพลงตามยุคสมัยที่เปลี่ยนแปลงไป โดยยังมีเพลงที่ได้รับความนิยมอย่าง”ทิ้งไว้กลางทาง” ที่สามารถทำยอดวิวในยูทูปทะลุ 100 ล้านวิวได้ นอกจากนั้นยังมีเพลงที่หลายคนให้การยอมรับอย่าง “กี่พรุ่งนี้” “รอย” และ”เธอทำให้ได้รู้”

และทั้งหมดนี้ คืออุปสรรคที่วงร็อคแถวหน้าของเมืองไทยอย่าง”โปเตโต้”ฝ่าฟันและยืนหยัดอยู่บนถนนสายดนตรีมายาวนานกว่า 19 ปี โดย “บ๋อม” อดีตมือกลองของวงได้เคยกล่าวบนเวทีคอนเสิร์ตของ”โปเตโต้” หลังกลับมาร่วมแจมกับเพื่อน ๆ อีกครั้งว่า “ทุกครั้งที่โปเตโต้มีการเปลี่ยนแปลง โปเตโต้จะก้าวไปข้างหน้าเสมอ” นั่นแสดงถึงมิตรภาพของเพื่อนที่ครั้งหนึ่งเคยออกเดินทางตามหาความฝันมาด้วยกัน

ท้ายสุดคงต้องติดตามว่า”โปเตโต้” จะมีทิศทางในการก้าวต่อไปอย่างไร เพราะวงดนตรีวงนี้เป็นวงที่มีการเปลี่ยนแปลงเยอะที่สุด แต่ชื่อของ”โปเตโต้”ยังคงถูกพูดถึงในฐานะวงร็อคแถวหน้าของเมืองไทยทุกครั้ง

The post 19 ปี บนถนนสายดนตรีที่ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบของ ”โปเตโต้” appeared first on Brickinfo News Agency.