รับชมบนยูทูบ กดที่นี่

• ฟัง : เด็กจบใหม่ เริ่มต้นชีวิตการทำงาน อย่างไร ? | Brickinfo Podcast: ต๋าถามป๋าตอบ EP.01

ชีวิตการทำงานก็เหมือนกัน พอเราได้งานทำสังคมเราก็เริ่มเปลี่ยน หลายๆ คนปรับตัวไม่ได้และทุกข์ทรมานกับมันแล้วก็ร้องโหยหาชีวิตแบบเดิมที่เคยเป็นตอนที่เรียน มักจะมีคนบอกเสมอว่า ชีวิตที่ดีที่สุดก็คือ ตอนที่เราเป็นนักเรียน นักศึกษานี่แหละ เพราะมีอิสระ ไม่ต้องรับผิดชอบมากมาย

ตอนนี้เราจะมาเล่าถึงชีวิตและสังคมการทำงานว่ามันเป็นอย่างไรบ้าง

โดยปรกติของคนจบใหม่ก็จะได้ตำแหน่งเล็กๆ ก่อน พอพรรษาแก่กล้าก็จะได้เลื่อนขั้นขึ้นไปเรื่อยๆ ตามแต่ความสามารถของเรา สิ่งที่จะเปลี่ยนไปก็คือ

เวลาในแต่ละวัน ในตอนที่เราเรียนเราจะมีตารางเรียนซึ่งต่อเนื่องบ้าง ไม่ต่อเนื่องบ้าง เรามีอิสระที่จะไปไหนมาไหนตอนที่เราว่าง หรืออาจโดดเรียนก็ได้ถ้าขี้เกียจ ความตรงต่อเวลาของเรามักจะยืดหยุ่นจนหย่อนยาน ทำให้เราไม่ค่อยเห็นความสำคัญของเวลาสักเท่าไร เมื่อเรามาทำงานหากเรายังเอานิสัยไม่ค่อยรักษาเวลาของเรามาใช้อยู่ นั่นหมายถึงชีวิตการงานเราก็จะหย่อนยานและไม่เจริญก้าวหน้า

การรักษาเวลา เราจะต้องรักษาเวลาของเราเป็นอย่างดี เวลาที่เราต้องรักษามีอยู่ 2 อย่าง

1. เวลาของชั่วโมงการทำงาน เวลาของการทำงานปรกติก็คือ 8 ชั่วโมง ซึ่งบางที่ทำงาน 8.00-17.00 หรือ 9.00-18.00 บ้างต่างกันไป นั่นหมายถึงถ้าคุณอยู่ที่ทำงานแล้วคุณจะไปไหนไม่ได้ใน 8 ชั่วโมงนี้ เบื่อก็ต้องทำงาน เซ็งก็ต้องทำงาน ไม่สามารถไปดูหนัง ไปเดินเล่นเหมือนที่เคยทำได้ เพราะบริษัทเขาจ้างคุณเป็นชั่วโมงหรือถ้าจะคำณวนให้ละเอียดก็เป็นนาที และเวลาเข้างานหรือเลิกงานก็แน่นอน อิสระในเรื่องเวลาของคุณจะน้อยลงไปอย่างมากเพราะกรอบเวลาเป็นตัวกำหนด ดังนั้นเวลาที่คุณทำธุระต่างๆ ของคุณก็จะต้องได้รับอนุญาตจากหัวหน้าของคุณ มันบอกว่าเวลาส่วนหนึ่งไม่ได้เป็นของเราแล้ว
2. เวลาเป้าหมาย หมายถึงเมื่อเราได้รับมอบหมายให้ทำงานสักอย่างมักจะถูกกำหนดด้วยว่าจะต้องเสร็จเมื่อไร ดังนั้นเราควรจะทำให้ได้ตามเวลาที่ถูกกำหนดเอาไว้ด้วย หากเราผัดผ่อนไปเรื่อยๆ แต่คนอื่นสามารถทำได้ นั่นก็จะบ่งบอกว่าเราไม่สามารถทำงานได้เท่าคนอื่น เราควรหัดที่จะทำงานตามข้อแม้ที่มีไม่ใช่กำหนดข้อแม้ที่จะทำงาน ตัวอย่างก็คือ เราได้รับมอบหมายให้ทำงานชิ้นหนึ่งในวีนพรุ่งนี้และจะต้องเสร็จภายใน 2 วัน ส่วนใหญ่ที่มักพบอยู่เสมอก็คือ เราจะต่อรองว่าขอไปเริ่มทำอาทิตย์หน้าและขอเวลา 5 วันจะได้ไหมเพราะยังติดโน้นติดนี่อยู่ อาจจะทำได้ในบางครั้งถ้ามีเหตุผลเพียงพอแต่จะไม่ได้ทุกครั้งอย่างแน่นอน และหากเราต่อรองทุกครั้งที่ได้รับมอบหมายต่อไปเราก็จะไม่ได้รับมอบหมายอีก นั่นก็หมายถึงเราตัดอนาคตเราให้สั้นลงไปด้วย

ความรับผิดชอบ ในทุกตำแหน่งงานมีความรับผิดชอบในตัวของมันเอง มากบ้าง น้อยบ้างตามความสำคัญของตำแหน่ง จากเดิมที่เราเคยรับผิดชอบแบบครึ่งๆ กลางๆ เมื่อสมัยเรียนก็กลายเป็นว่า เราได้รับมอบหมายอะไรเราก็ต้องทำตามนั้น ถ้าตำแหน่งเล็กๆ ก็พอจะยืดหยุ่นได้บ้างแต่หากเราละเลยจนเกินไปมันก็จะกลายไปเป็นประวัติที่ไม่ค่อยจะดีนัก แล้วก็จะไปส่งผลกับเงินเดือนและอนาคตของเรา การที่เราแสดงให้เห็นว่าเรามีความรับผิดชอบดีก็จะส่งผลให้เกิดความไว้วางใจและได้เพิ่มความรับผิดชอบ ซึ่งนั่นก็หมายถึงหน้าที่การงานของเราก็จะดีขึ้นตามไปด้วยแต่เราจะต้องอดทนเพราะไม่ได้มีแค่เราคนเดียวในบริษัท ส่วนใหญ่ที่เจอมาคือ กลัวที่จะต้องรับผิดชอบและคิดว่า ยิ่งรับผิดชอบมากยิ่งผิดมากและมีงานมากตามไปด้วย และมักจะนำไปเปรียบเทียบกับคนรอบข้างแล้วก็มาสรุปว่า ทำงานหนักแต่ได้เงินเดือนน้อย สู้ทำเท่าคนอื่นดีกว่าสบายกว่า ก็ไม่ผิดอะไรที่จะคิดแบบนั้นแต่ก็ต้องยอมรับในผลที่จะเกิดตามมาด้วย

ความอดทน ตอนที่เราเรียนอยู่เราไม่ค่อยได้อดทนกับอะไรมากนัก มันต่างกับตอนทำงานมาก เราจะต้องอดทนกับงานยากๆ อดทนกับหัวหน้า อดทนกับเพื่อนร่วมงาน อดทนจากคนต่างหน่วยงาน อดทนกับผู้เกี่ยวข้องนอกบริษัท เช่น ลูกค้าหรือ Supplier ซึ่งมีร้อยพ่อพันแม่ ต่างนิสัย ต่างวิธี เยอะแยะไปหมด หากเรามีภูมิต้านทานต่ำหรือความอดทนน้อยเราก็จะทุกข์ทรมานกับเรื่องพวกนี้ในทุกๆ วัน ดังนั้นเราควรค่อยๆ ฝึกไป หนีไม่พ้นยังไงเราก็ต้องเจอแน่นอน

อารมณ์และความรู้สึก เนื่องจากเราเป็นเด็กใหม่จึงค่อนข้างมีเปรียบตรงที่ส่วนใหญ่ผู้ร่วมงานจะเอ็นดูเราวึ่งก็มักจะให้ความรู้สึกที่ดีกับเราแต่พอผ่านไปได้สักเดือนสองเดือนความเป็นเด็กใหม่เริ่มจะหายไป ที่นี้ทุกคนก็จะทำตามสิ่งที่มันต้องเป็นแล้ว ก็จะเริ่มมีการใส่อารมณ์กับเรา ร้ายบ้าง ดีบ้าง ที่ดีเราก็คงไม่เท่าไรแต่ที่ร้ายนี่สิ จะทำให้เรารู้สึกแย่หรือบางที่ไปเจอผู้ร่วมงานร้ายๆ นิสัยแย่ๆ ก็อาจจะทำให้เราหมดความอดทนแล้วระเบิดออกไปก็ได้ หรือบางคนก็จะทนอดเอาไว้จนเก็บกดและไปหาทางระบายแบบผิดๆ มันจะไม่เหมือนกับตอนที่เราเรียนเพราะดีกรีความร้อนแรงมันไม่มากเท่าตอนทำงานและบางครั้งก็หลบเลี่ยงไม่ได้ ดังนั้นขอให้ค่อยๆ ทำความเข้าใจกับมันและหัดเรียนรู้ที่จะรับมือกับมัน การลาออกไม่ใช่การแก้ปัญหาที่ใช้ได้ทุกครั้งเพราะในบางคั้งก็แค่เปลี่ยนที่ๆ จะเกิดเรื่องเท่านั้น

ความขยัน ตอนเรียนเราสามารถที่จะขยันบ้าง ขี้เกียจบ้าง ได้ตามใจชอบแต่ตอนทำงานแล้วมันต่างออกไปมาก ถามว่า ทำแบบเดิมได้ไหม ก็ขอบอกว่าได้แต่ชีวิตก็จะเจริญช้าเพราะปุ๋ยไม่ดี ความขยันมีข้อดีคือ มันทำให้เราไม่หยุดอยู่กับที่ เคลื่นที่ไปข้างหน้าเรื่อยๆ ช้าบ้าง เร็วบ้างตามแรงขยัน แต่ข้อเสียของมันคือ เหนื่อยกว่าคนอื่นถ้าเราเอามาเปรียบเทียบโดยไม่จำเป็น เราควรขยันในการทำงาน ขยันในการเพิ่มพูนความรู้ เพราะสิ่งเหล่านี้จะติดตัวเราไปตลอดชีวิตโดยไม่มีใครมาแย่งเอาไปจากเราได้และมันก็จะส่งผลดีกับเราไปตลอด

ความไฝ่รู้ เมื่อสมัยที่เราเรียนครูบาอาจารย์จะนำความรู้มาใส่ให้เรา และให้การบ้านเราเพื่อฝึกทักษะและให้หาความรู้เพิ่ม เช่น เรียนเลขมาว่า หนึ่งบวกหนึ่งเท่ากับสอง เขาจะทำให้เราเข้าใจวิธีในการบวกเลขว่าทำอย่างไร และให้การบ้านเราอีก 10 ข้อ เพื่อให้ไปหัดบวกเลขให้ชำนาญเวลาเจอโจทย์อื่นจะได้ทำได้ หรือให้การบ้านเป็นโครงงานให้เราไปทำเพื่อที่จะให้เราไปค้นคว้ามาเพิ่มแล้วก็ให้คะแนนตามสิ่งที่เราไปค้นคว้ามา ตอนทำงานก็มีอะไรแบบนั้นเหมือนกันเราเรียกมันว่า การฝึกอบรม นั่นคือการส่งเราให้ไปเรียนรู้เพิ่มเติม แต่ส่วนใหญ่ที่เจอมาคือ มองว่ามันเป็นภาระเพราะคิดว่าเมื่อไปอบรมมาก็จะมีงานเพิ่ม ภาระเพิ่ม สู้ไม่รู้จะดีกว่า มันก็จริงที่เขาส่งเราไปอบรมก็เพื่อจะให้งานเราเพิ่มแต่อย่างที่เคยเล่าเอาไว้ว่า ถ้าเรามีวิธีคิดและทัศนคติที่ดีเราก็จะคิกไปอีกแบบหนึ่ง เราจะมองว่าเขาเริ่มเสนอโอกาสให้เราเก่งขึ้นเพื่อเตรียมเอาไว้พิจารณาเวลาที่เขาจะมีการปรับเปลี่ยน เราควรคิดว่า ทำไม่เราถึงได้โอกาสในการไปอบรมนี้แทนที่จะเป็นเพื่อนเราก็เพราะเขาเห็นว่าเรามีคุณสมบัติบางอย่างที่คนอื่นไม่มีมากกว่าที่จะคิดว่า เขาจะใช้เราหนักกว่าคนอื่น

อีกเรื่องที่เห็นเป็นประจำก็คือ เรามักจะมีนิสัยเรียนไปเพื่อสอบ เวลาที่เราส่งไปอบรมบางคนก็ตั้งใจเอามากๆ แล้วก็รู้ทุกอย่างที่อบรมมา ทำคะแนนการทดสอบได้ดีเยี่ยม แต่พอให้มาลองเอาที่ไปอบรมมาปรับเข้ากับการทำงานก็ไม่สามารถทำได้เพราะโจทย์ไม่เหมือนกับที่อบรมมา เช่น ตอนอบรมเขาก็จะยกตัวอย่างที่เหมาะสมเพื่อจะให้ผู้อบรมเข้าใจตรงกับเนื้อหาที่อบรม แต่ไม่เหมือนกับที่บริษัทของเรา พอเอาเข้าจริงเราก็ไม่สามารถประยุกต์มาใช้งานได้ เพราะเราติดนิสัยการท่องเพื่อจะให้สอบได้มาจากสถานศึกษา ซึ่งของนี้คือ ข้อด้อยของระบบการศึกษาของเราที่พบบ่อยมาก เราไม่สามารถประยุกต์สิ่งที่เรียนมาใช้ได้เลย เพราะเราพยายามที่จะตอบให้ตรงกับข้อสอบที่อาจารย์บอกไว้แล้วได้คะแนนสูง ใครจำได้มากกว่าก็ได้คะแนนมากกว่า แต่ในชีวิตจริงแล้วเรื่องๆ หนึ่งอาจไม่ได้มีคำตอบเพียงคำตอบเดียว หรือมีวิธีการเพียงแค่วิธีเดียว จะต้องอาศัยการพลิกแพลงจากองค์ประกอบต่างๆ ที่ไม่เหมือนกัน นี่ก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้เสียงบประมาณไปมากมายกับการอบรมแต่ไม่เกิดผลมากนัก

งานในปัจจุบันมีความน่ากลัวตรงที่หลายๆ งานนั้นเทคโนโลยีได้เข้ามาเปลี่ยนแปลงมันอย่างรวดเร็วหรือจะเรียกว่า Disruption มันทำให้งานๆ นั้นหายไปจากมือมนุษย์ได้ในทันที นั่นก็แปลว่า หน้าที่การงานที่เราทำอยู่อาจจะหายไปในวันนี้พรุ่งนี้ก็ได้ หากเราตามไม่ทันหรือไม่มีความรู้ใหม่ๆ มีทฤษฎีหนึ่งบอกเอาไว้ว่า หากเรายังทำงานเดิมๆ ซ้ำๆ อยู่ภายในเวลา 5 ปีความรู้เราจะหายไปครึ่งหนึ่งเสมอ เช่น จากเดิมที่เราเคยทำได้ 10 อย่างพอเราทำงานซ้ำๆ เดิมแค่ 5 อย่างอีก 5 อย่างไม่ค่อยได้ทำ มันจะค่อยเลือนหายไปจากความทรงจำของเราและในที่สุดเราก็จะไม่สามารถทำมันได้

ความละเอียดรอบคอบ จากเดิมที่เราไม่ค่อยใส่ใจกับความละเอียดรอบคอบมากนักเพราะตอนที่เราเรียนเพราะคิดว่าเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่ควรใส่ใจ และไม่มีผลด้านการเงิน เช่น การคีย์ตัวเลข 0 เกินไปหนึ่งตัว มีเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นประจำจากตัวเลขนี้จากฝ่ายขายหรือฝ่ายจัดซื้อทำให้บริษัทเสียหายเป็นอย่างมาก เราไม่ใส่ใจที่จะตรวจทานเรื่องเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ อาจทำให้บริษัทซื้อของเกินจากหมื่นชิ้นเป็นแสนชิ้น หรือผลิตของเกินจากแสนชิ้นเป็นล้านชิ้น เรื่องนี้เป็นเหตุการณ์จริงที่เกิดขึ้นในหลายๆ บริษัท ซึ่งเวลาที่มาเล่ากันก็มักจะบอกว่าเป็นเรื่อง ปัญญาอ่นที่จะเกิดขึ้นได้ยังไง แต่ความจริงมันเกิดขึ้นแล้วและประจำด้วย บางบริษัทก็ไล่ออกเลย บางบริษัทก็ให้เราต้องร่วมรับผิดชอบความเสียหายนั้นตามสัดส่วนที่เขาคำณวนออกมา เท่ากับว่าเราทำงานก็จะเอาตัวไม่รอดอยู่แล้วยังจะต้องมามีหนี้เพิ่มอีกก้อนโดยไม่ได้อะไรคืนมาเลย เรื่องมันก็เกิดขึ้นง่ายๆ จากเรื่องปัญญาอ่นที่เราคิดว่าเป็นไปไม่ได้นี่แหละ

ดังนั้นเราควรหมั่นตรวจทานงานที่เราทำด้วยความรอบคอบอยู่เสมอเพื่อหลีกเลี่ยงเรื่องที่เราไม่ควรต้องมารับผิดชอบโดยใช่เหตุ

ที่เล่ามาให้ฟังทั้งหมดไม่ได้จะลดทอนกำลังใจของคนจบใหม่แต่อย่างใด เพียงหวังจะเล่าให้ฟังถึงการเปลี่ยนแปลงของการเปลี่ยนผ่านจากนักศึกษามาเป็นคนทำงานว่า จะเป็นอย่างไรบ้างในชีวิตจริงเพราะอย่างไรก็หนีไม่พ้นที่จะต้องพบเจอกับเรื่องเหล่านี้อย่างแน่นอน อยากจะบอกว่า

“ในโลกของความเป็นจริงโลกมันเป็นแบบที่มันเป็นอย่างที่มันเป็น ไม่ใช่เป็นอย่างที่เราอยากให้เป็นหรือคิดว่ามันเป็น”
ดังนั้น
“จงเรียนรู้ที่จะรับมือกับมันและอยู่กับมันให้ได้ จะได้ไม่ทุกข์กับมันจนเกินเหตุ”

สำหรับตอนหน้าจะมาเล่าให้ฟังว่า จะอยู่อย่างไรกับเพื่อนร่วมงาน

The post สังคมการทำงาน-ชีวิตที่เปลี่ยนไป หลังจบการศึกษา | Brickinfo Podcast: ต๋าถามป๋าตอบ EP.03 appeared first on Brickinfo News Agency.

• ฟัง : EP01 เด็กจบใหม่ เริ่มต้นชีวิตการทำงาน อย่างไร ?

ว่ากันว่า Resume นี้ คนที่เขียนคนแรกของโลกก็คือ ศิลปินผู้โด่งดังของโลก ลีโอนาโด ดา วินชี เขาเขียนประวัติส่วนตัวของตัวเองส่งไปให้ ลุโดวิโค สฟอร์ซา เพื่อเสนอตัวเองทำงานให้หรือสมัครงานนั่นเอง สมัยนั้นศิลปินต่างๆ จะต้องมีคนอุปถัมป์เพื่อสร้างผลงาน เศรษฐีหรือผู้ครองเมืองต่างๆ จะต้องมีศิลปินอยู่ในความดูแลและสร้างผลงานให้กับผู้ว่าจ้างเพื่อไว้แข่งกันมีศิลปะไว้ในครอบครอง ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา Resume จึงกลายเป็นที่นิยมในการสมัครงาน ถ้านับความยาวนานก็ได้ประมาณ 500 กว่าปีแล้ว เนื่องจาก Resume ได้รับความนิยมจึงถูกปรับปรุงรูปแบบมาเรื่อยๆ จนถึงปัจจุบัน

ปัจจุบัน Resume มีการเขียนอยู่ 3 แบบ คือ

แบบที่ 1 แบบเน้นประสบการณ์การทำงาน เหมาะสำหรับคนที่มีประสบการณ์การทำงานมามาก และจะเรียงลำดับการทำงานอย่างชัดเจน สิ่งที่นิยมคือ การเขียนจากปัจจุบันไปหาอดีต มักจะดีสำหรับคนที่จะขยับตำแหน่งงานใหม่ที่สูงกว่า

แบบที่ 2 แบบเน้นทักษะและความสามารถ เหมาะสำหรับคนที่มีความสามารถสูงหรือเฉพาะด้านเพราะจะบรรยายเรื่องความสามารถเป็นหลัก และให้ประวัติการทำงานเป็นเรื่องรอง มักจะดีสำหรับคนที่ทำงานเฉพาะด้านและไม่เน้นประสบการณ์

แบบที่ 3 แบบลูกผสม เหมาะสำหรับคนที่ต้องการให้เห็นถึงความเพียบพร้อมทั้งประสบการณ์และความสามารถ

สำหรับบ้านเราแล้ว Resume เพิ่งกลายมาเป็นที่นิยมในการสมัครงานได้ไม่ถึง 30 ปีจากการที่มีบริษัทต่างชาติเข้ามาลงทุนในบ้านเราประกอบกับเรามีนักเรียนนอกเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก

จะเห็นได้ว่ารูปแบบของการเขียน Resume ไม่เหมาะกับนักศึกษาจบงานใหม่เลยเพราะไม่มีทั้งประสบการณ์และความสามารถ ดังนั้นถ้าจะเขียน Resume มาตรฐานคงจะยากที่จะเป็นที่สนใจของบริษัทต่างๆ แต่ไม่ต้องถอดใจเพราะหากเรามองว่า มันคือการเล่าประวัติของนักศึกษาคนหนึ่งซึ่งมีความตั้งใจและความสามารถที่จะทำงาน ฝ่ายบุคคลก็ให้ความสนใจได้

ก่อนเขียน Resume ให้เราทำความเข้าใจกับตัวตนของเราให้ชัดเจนเสียก่อนเพราะไม่มีใครรู้จักรเราดีเท่าตัวเราเอง ลองเรียงลำดับชีวิตของเราดูตั้งแต่ประถม มัธยม และอุดมศึกษาดู ว่าเราเรียนที่ไหน ได้คะแนนเท่าไร ตอนเราเรียนเคยมีกิจกรรมอะไรที่เชิดหน้าชูตาเราบ้าง ความสามารถในด้านต่างๆ ที่เรามี รวมไปถึงประสบการณ์การทำงานหรือการฝึกงานของเรา เขียนออกมาให้หมด ไม่ว่าจะเขียนเป็นข้อๆ หรือเขียนเรียงความก็ตาม เพื่อทบทวนตัวเองและทำความเข้าใจตัวเอง

จากนั้นเราก็ค่อยๆ กรองด้วยตัวเราเองก่อน ให้นึกไว้ว่า เราอยากจะเล่าส่วนที่ดีและน่าสนใจที่สุดของเราให้คนอื่นอ่าน จากนั้นค่อยๆ เรียบเรียงลำดับสิ่งที่จะเล่า

• เราเป็นใคร ชื่อ ที่อยู่ วันเดือนปีเกิด สถานที่ติดต่อและเบอร์โทรศัพท์
• ประวัติการศึกษา
• ประวัติการทำงานหรือฝึกงาน
• ความสามารถหรือความสนใจที่เรามี
• บางสาขางานจะต้องแนบผลงานที่เคยทำ เช่น งานออกแบบต่างๆ

เราเป็นเด็กจบใหม่สิ่งที่เราเล่ามักจะเอาทุกสิ่งอย่างที่เราคิดว่าดีไปนำเสนอ แต่หลายครั้งกลับกลายเป็นสิ่งที่ไม่น่าสนใจเลยสำหรับผู้คัดเลือก ดังนั้นเราควรจะเอาสิ่งที่เราจะนำเสนอไปให้อาจารย์บ้าง คนที่เรารู้จักที่ทำงานแล้วบ้าง หรือหากมีคนที่ทำงานด้านบุคคลด้วยจะยิ่งดี จากนั้นก็เอามาปรับเปลี่ยนดู

การนำเสนอควรจะเรียงลำดับอย่างดีไม่ว่าจะเป็นอดีตมาหาปัจจุบันหรือปัจจุบันย้อนไปอดีตก็ตาม อย่ากระโดดไปกระโดดมา ประวัติการศึกษาเขาจะไม่ค่อยเน้นระดับประถมและมัธยมเท่าไร แต่ส่วนใหญ่เขาเน้นที่ระดับอุดมศึกษาเพราะเป็นอะไรที่ใกล้ปัจจุบันที่สุด

รูปแบบควรจะเรียบง่าย เป็นระเบียบ เป็นหมวดหมู่ที่ชัดเจน ไม่ต้องใส่ลูกเล่นลงไปเพราะจะทำให้ดูเป็นเด็กเกินไป เช่น Emojo กราฟพลังความเก่งหรือการตูนน่ารักๆ

รูปถ่ายประกอบ ขอให้เป็นทางการไม่ใช่รูปถ่ายเล่นหรือรูปเซลฟี่ที่แสดงอริยาบทที่คิดว่าตัวเองสวยหรือหล่อที่สุด เพราะจะทำให้ผู้คัดเลือกพร้อมที่จะคัดออก

สำหรับในบางบริษัท หากเรามีโซเชียลที่ความคิดทางการเมืองรุนแรงหรือเลือกข้างอย่างชัดเจน หรือชอบระบายอารมณ์ทางโซเชียลซึ่งถึงแม้จะเป็นเรื่องส่วนตัวก็ตามก็อาจถูกเอามาร่วมในการพิจารณา อันนี้ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากทำใจ

จากที่เคยเล่าไปแล้วว่า เราควรจะรู้จักตำแหน่งที่เราจะสมัครและบริษัทที่เราจะไปสมัคร ดังนั้น Resume ของเราควรจะตรงประเดนกับตำแหน่งงานนั้นด้วย เพราะเราไม่ได้สมัครงานคนเดียว

ถ้า Resume ของเราผ่านเป็นที่น่าสนใจของบริษัท เขาก็จะนัดเราเข้าไปสอบสัมภาษณ์ นี่เป็นอีกขั้นตอนหนึ่งที่สำคัญ ซึ่งเราเองก็จะต้องเตรียมตัวให้ดีก่อนที่จะไปให้เขาสัมภาษณ์

การเตรียมตัวเพื่อไปสอบสัมภาษณ์

การแต่งตัว เราควรจะแต่งตัวให้สุภาพเข้าไว้เพราะ เรื่องนี้ค่อนข้างเป็นทางการเอามากๆ ให้นึกไว้เสมอว่า เราต้องให้เกียรติตัวเอง ให้เกียรติสถานที่และให้เกียรติผู้สัมภาษณ์ สิ่งแรกที่เราจะทำได้ก็คือการแต่งตัวนี่แหละ หากเป็นผู้หญิงก็ควรใส่เครื่องประดับแต่พองามไม่ต้องใส่ไปเยอะเพราะเราไม่ได้ไปประกวดประชันกับใคร

เอกสารสมัครงาน คือ Resume รูปถ่าย สำเนาบัตรประชาชน สำเนาทะเบียนบ้าน (เผื่อเอาไว้) เอกสารการศึกษา ทั้งหมดนี้เซ็นรับรองสำเนาให้เรียบร้อยเพราะเราจะต้องทิ้งเอาไว้ และบางสาขาวิชาก็ต้องมีผลงานหรือตัวอย่างผลงานไปประกอบด้วย อันนี้เราเอากลับได้ และหากเรามีประกวดได้รางวัลต่างๆ ที่เกี่ยวกับสายงานอาชีพเราก็ทำสำเนาไปให้เขาดูด้วย หากเราสามารถรวบรวมเอกสารเป็นแฟ้มได้ก็จะดูดีมาก แต่ควรจะจัดเก็บให้เป็นระเบียบเป็นหมวดหมู่ ไม่ใช่พอไปถึงก็หาอะไรไม่เจอสักอย่างหรือกว่าจหาได้ก็เป็นนานสองนาน สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่จะทำให้เห็นว่าเราเตรียมตัวมาเป็นอย่างดีและมีความกระตือรือล้นที่จะทำงาน อีกสิ่งที่จะต้องเตรียมไว้ก็คืออุปกรณ์เครื่องเขียน จำพวกปากกา ดินสอ เตรียมให้พร้อม เพราะอย่างไรก็ตามพอเราไปถึงบริษัทเราก็ต้องเขียนใบสมัครของแต่ละบริษัท ซึ่งถ้าเราได้เป็นพนักงาน ใบสมัครนี้จะกลายไปเป็นเอกสารประกอบประวัติการทำงานของเราที่เขาจะเก็บเอาไว้

บางบริษัทก็จะมีการสัมภาษณ์งานหลายครั้ง เช่น การสัมภาษณ์ครั้งแรกก็เพื่อจะให้ฝ่ายบุคคลเป็นคนกรองเบื้องต้นจากจำนวนผู้สมัครมากมาย พอเป็นที่สนใจเขาก็จะนัดเราให้กลับมาสัมภาษณ์อีกครั้ง คราวนี้จะเป็นผู้รับผิดชอบกับเราโดยตรง ซึ่งก็จะสัมภาษณ์แบบเจาะลึกเพิ่มขึ้นเพราะเขาต้องการคัดเลือกคนที่จะมาทำงานกับเขาโดยตรง

ข้อมูลของบริษัท เราควรจะทำการบ้านโดยหาข้อมูลและทำความเข้าใจเกี่ยวกับบริษัทที่จะไปสมัครงานให้มากที่สุด สิ่งที่ควรจะทำก็คือ บริษัททำอะไร อุตสาหกรรมที่บริษัทนี้ทำเป็นยังไง พยายามเข้าใจว่าตำแหน่งที่เราจะไปสมัครเขาทำอะไร เช่น เราจะไปสมัครตำแหน่งพนักงานจัดซื้อที่ห้างสรรพชื่อดังแห่งหนึ่ง ก่อนอื่นก็ต้องเข้าใจว่าตำแหน่งที่จะไปทำก็คือ ตำแหน่งที่เขาจ้างเราไปใช้เงินของเขา ดังนั้นเราก็ต้องใช้เงินเขาให้ดีที่สุด ถ้ายังนึกไม่ออกก็ให้นึกว่า เวลาเราซื้อของเรายังเปรียบเทียบราคาจากร้านโน้นร้านนี้เพื่อหาร้านที่ราคาและเงื่อนไขดีที่สุด แล้วเราจะหาราคาเปรียบเทียบได้จากไหนบ้าง เป็นต้น การที่เราไม่ทำการบ้านเลยก็ได้เหมือนกันแต่พอไปสัมภาษณ์เราก็จะสมองกลวงๆ นึกอะไรไม่ออก ตอบคำถามก็ได้แค่เท่าที่เรารู้ จะถามกลับก็ไม่รู้จะถามอะไร ถ้าเขาเปรียบเทียบกับคนอื่นที่ทำการบ้านมามากกว่าเรา มันก็ทำให้ง่ายที่เขาจะตัดสินใจ

ข้อมูลการเดินทาง จะได้รู้ว่าเราจะเดินทางอย่างไร ใช้เวลาเท่าไร จะได้ไปถึงตามเวลาที่นัดหมาย อย่างไรก็ตามเราควรไปให้ถึงก่อนเวลานัดหมายสักเล็กน้อยจะดูดีกว่า ในขณะเดียวกันเราก็จะได้รู้ด้วยว่า ถ้าเราได้งานที่นี่เราจะต้องเดินทางอย่างไรและใช้เวลาเท่าไร ลำบากมากไหม เพราะมันจะเป็นค่าใช้จ่ายประจำวันของเราด้วย หลายๆ ครั้งที่ได้งานแล้วมักจะลาออกเพราะเดินทางไม่ไหว เหนื่อยเกินไห หรือค่าใช้จ่ายสูงเกินไป

เตรียมข้อมูลในการสัมภาษณ์ โดยปรกติแล้วการสัมภาษณ์คนจบการศึกษาใหม่ จะถามคำถามที่เกี่ยวกับตัวเราและสิ่งที่นำเสนอใน Resume ที่เราทำนั่นแหละ ซึ่งเราจะตอบได้อยู่แล้วถ้าเราเขียนมันเองและไม่เขียนเกินจริงเกี่ยวกับตัวเรา เช่น ผลงานที่เรานำเสนอบางครั้งเราทำงานเป็นกลุ่ม เราแค่เป็นส่วนร่วมไม่ได้ทำอย่างจริงจังสักเท่าไรทำให้เราไม่รู้รายละเอียดของงานนั้น ให้รีบศึกษาและทบทวน ทำความเข้าใจอย่างรีบด่วน หรือข้อมูลเราคัดลอกจากอินเตอร์เน็ตแล้วเราไม่ได้เข้าใจมันจริงๆ บางครั้งแทบไม่ได้อ่านมันเลย รีบทำความเข้าใจกับมันได้เลย เรื่องที่มักจะตอบกันแบบติดๆ ขัดๆ ก็คือเรื่องที่เราเรียนมานั่นแหละโดยเฉพาะสาขาหลักที่เราจบมาและประสบการณ์การฝึกงานของเราว่าเราทำอะไรมาบ้าง  บางบริษัทก็จะมีการทดสอบความสามารถเบื้องต้นด้วย เช่น ถ้าทำงานเกี่ยวกับเอกสารก็จะให้ทดสอบการพิมพ์เอกสารว่ามีความเร็วเท่าไร ความถูกต้องในการพิมพ์งาน การใช้ Excel เพื่อดูว่าเรามีความคล่องตัวขนาดไหน หรือถ้าทำงานด้านออกแบบก็อาจจะได้ทดลองออกแบบเพื่อดูว่าเราสามารถทำได้แค่ไหน ใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์ได้คล่องไหม สิ่งเหล่านี้ถ้าเรายังไม่ค่อยคล่องเท่าไรก็ฝึกฝนเตรียมตัวไว้สักหน่อยก็จะเป็นผลดีมากกว่าผลเสีย

เมื่อได้มีโอกาสไปสอบสัมภาษณ์ เรามักจะตื่นเต้น ประหม่า และทำตัวไม่ถูก ให้หายใจลึกๆ ตั้งสติให้ดี สิ่งที่เราจะต้องทำคือ

วางตัวให้ดี นั่งหลังตรง ใบหน้ายิ้ม ถ้าไม่รู้ว่าจะเอามือไปวางตรงไหนก็ให้วางไว้ที่ตัก เวลาพูดก็อย่าออกไม้ออกมือเหมือนนั่งคุยกับเพื่อน

การตอบคำถาม ให้ฟังคำถามให้เข้าใจแล้วค่อยตอบไปตามความเป็นจริงและมั่นใจเกี่ยวกับ ข้อมูลของตัวเรา ห้ามโกหก ห้ามพูดเกินจริง ถ้าไม่เข้าใจในคำถามให้ซักถามจนเข้าใจแล้วค่อยตอบ เพราะมันจะบอกว่าเราเป็นคนที่พยายามทำความเข้าใจก่อนที่จะทำงาน หากเราตอบไปแบบไม่เข้าใจอาจจะทำให้ความหมายผิดไปเลยก็ได้ หากเป็น คำถามที่เกี่ยวกับความรู้ที่เราเรียน มา นึกให้ดีก่อนที่จะตอบ ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องตอบคำถามในทันทีที่ถามเสร็จ เรามีเวลาที่จะทำความเข้าใจกับคำถามก่อนแต่ก็ไม่ควรจะใช้เวลานานเกินไปเป็นนาทีเพราะจะเหมือนกับเราคิดช้า หากถามเกี่ยวกับ ประสบการณ์ของเรา เช่น การฝึกงาน การทำ Project หรือเรื่องอื่นๆ ที่เราเขียนถึงผลงานของเรา ให้คิดถึงว่ามีรายละเอียดอะไรบ้างที่เราทำตอนนั้นแล้วค่อยตอบไป เมื่อมีคำถามที่ ทดสอบความคิดหรือทัศนคติของเรา จะต้องชั่งงน้ำหนักให้ดี คิดก่อนที่จะตอบ เช่น ความรู้รอบตัว ความเห็นเกี่ยวกับอาชีพ เป็นต้น คำถามที่มักจะเจอเสมอคือ ทำไมถึงอยากทำงานกับเรา? ให้นึกให้ดีๆ อย่าอวยบริษัทจนเกินไป นึกถึงว่าเราจะได้ใช้ความรู้ที่เราเรียนมากับงานได้อย่างไร

สิ่งที่ห้ามทำ ก็คือ การพูดเกินจริง การอวดฉลาด ตอบคำถามที่ไม่เข้าใจ และห้ามคิดไปเองแล้วตอบ

สิ่งที่เราสามารถทำได้ ถามเกี่ยวกับเนื้องานที่เราจะต้องทำ ถามเกี่ยวกับสวัสดิการต่างๆ แต่จะต้องตั้งคำถามแบบขอความรู้ ถามเพื่อให้เข้าใจในคำถามที่เราต้องตอบ ถามเพื่อทำความเข้าใจในสิ่งที่เราต้องทดสอบ

การทดสอบเบื้องต้น จะค่อนข้างกดดันเพราะเขาจะจำกัดเวลามาให้เรา เช่น ให้ลองพิมพ์เอกสารหนึ่งหน้ากระดาษในเวลา 5 นาทีหรืออาจจะไม่จำกัดเวลาแต่จะจับเวลาแทน แล้วเขาก็จะคำนวนเวลาบวกกับความถูกต้องของเอกสารและให้คะแนน นั่นหมายความว่า ไม่ว่าจะเป็นการจำกัดเวลาหรือจับเวลาก็ตาม เราจะต้องเผื่อเวลาเอาไว้สำหรับตรวจทานความถูกต้องของเราด้วย โดยทั่วไปแล้วเร็วแต่ผิดไม่มีความหมายอะไรเพราะจะต้องกลับมาแก้ความถูกต้องซึ่งก็คือการใช้เวลาเพิ่มขึ้นอยู่ดี การช้าเกินไปก็ไม่ดีเพราะกว่าจะได้ผลงานแต่ละชิ้นออกมาทำให้ไม่ทันคนอื่นเขา ถ้าช้าแล้วยังผิดอีกด้วยก็เก็บของกลับบ้านแล้วไปฝึกใหม่จะดีกว่า

ความสำคัญของการทดสอบงานเขาจะดูที่ ทักษะ ความรู้และความชำนานที่เรามี ดังนั้นมันจึงมีความสำคัญที่ระดับหนึ่งทีเดียว เราควรจะหมั่นฝึกซ้อมเอาไว้มากๆ เพราะตอนที่เรายังไม่มีงานทำเวลาเรามีเหลือเฟืออย่าเอาเวลาไปทำเรื่องที่ไม่ค่อยได้ประโยชน์นัก

เมื่อเรามั่นใจว่าเราทำดีที่สุดแล้วก็รอฟังผล ถ้าได้งานทำเขาก็จะนัดเวลาให้เรามาเริ่มงาน ดังนั้นเราจะต้องนึกให้ดีก่อนที่จะรับปากเขา ให้นึกว่า เรามีธุระ หรือเรื่องที่จะต้องไปสะสางให้เสร็จก่อนที่จะเริ่มงานให้ขอเจรจาต่อรองกับเขาไป แล้วทำให้ได้ตามนั้น

ทำไมถึงต้องสะสางธุระของเราให้เสร็จ?

ก็เพราะเมื่อเราเริ่มทำงานแต่ละบริษัทก็จะมีกฎเกณฑ์ของตัวเอง เช่น ในขณะฝึกงานจะต้องไม่มาสาย ไม่ลากิจมากเกินไป ไม่ขาดงานหรือไม่ป่วยเกินไป ในระยะเริ่มแรกนั้นการดูสถิติของเวลาในการทำงานเป็นเรื่องสำคัญมากและจะเป็นน้ำหนักที่จะพิจารณาว่าจะบรรจุเราเข้าเป็ฯพนักงานประจำหรือไม่

The post เด็กจบใหม่ ไปสมัครงานต้องทำตัวอย่างไร ? Podcast: ต๋าถามป๋าตอบ EP.02 appeared first on Brickinfo News Agency.

ถ้าเราสังเกตให้ดี ชีวิตของคนเราจะมีการเปลี่ยนผ่านอย่างสม่ำเสมอประมาณทุกๆ 10-12 ปี เป็นแบบนี้

ช่วงที่ 1 คือ อายุตั้งแต่ 7-12 ปี (10-12ปีแรก) เป็นช่วงเด็กน้อยกำลังเรียนรู้กฏระเบียบ กติกาต่างๆ ที่ผู้ใหญ่กำหนด เช่น การเข้าเรียนตามเกณฑ์ การปฏิบัติตัวตามกฎระเบียบที่พ่อแม่ผู้ปกครองกำหนดบ้าง โรงเรียนกำหนดบ้าง เรียกได้ว่าเป็นช่วงเวลาของเด็กน้อยน่ารักของใครๆ

ช่วงที่ 2 คือ อายุประมาณ 10-22 ปี เป็นช่วงที่เราเปลี่ยนผ่านจากเด็กไปเป็นวัยรุ่น ตอนนั้นเราจะเริ่มพุ่งพล่านมากเพราะ ฮอร์โมนกำลังมีการเปลี่ยนแปลง ในวัยนี้ส่วนใหญ่ผู้ใหญ่กับวัยรุ่นจะไม่ค่อยเข้าใจกันเพราะวิธีคิดและการกระทำของวัยรุ่นจะผิดแปลกไปจากเด็กน้อยน่ารัก นิสัยดีกลายไปเป็นวัยรุ่นก้าวร้าวบ้าง คิดแผลงๆ บ้าง ทำอะไรนอกลู่นอกรอย เป็นที่ขัดใจของผู้ใหญ่อย่างยิ่ง แต่สำหรับวัยรุ่นเองเป็นช่วงที่แสวงหาตัวตนและความเป็นตัวของตัวเอง ช่วงนี้ส่วนใหญ่จะไม่ค่อยลงรอยกับผู้ใหญ่ที่บ้านเท่าไร

ช่วงที่ 3 คือ อายุ 20-32 ปี เป็นช่วงที่เราจะเริ่มคิดว่า เราเปลี่ยนจากวัยรุ่นไปเป็นผู้ใหญ่ ฮอร์โมนทำงานน้อยลง เริ่มมีความนิ่งขึ้นกว่าตอนเป็นวัยรุ่น มีความรับผิดชอบกับชีวิตตัวเองมากขึ้นเพราะ ส่วนใหญ่ต้องเริ่มออกมาทำงาน รับผิดชอบค่าใช้จ่ายต่างๆ ของชีวิตตัวเอง บางคนอาจจะต้องเริ่มเข้าไปช่วยค่าใช้จ่ายของครอบครัว เริ่มต้องวางรากฐานของชีวิต เริ่มมองหาการสร้างครอบครัว ไม่ว่าจะแต่งงานหรืออยู่เป็นโสดก็ตาม ถ้าคนสมัยนี้ก็เริ่มมองหาที่อยู่เป็นของตัวเอง เป็นวัยที่เริ่มสร้างภาระให้ตัวเอง ความเครียดเริ่มเปลี่ยนจากการคิดถึงตัวตนของตัวเองไปเป็นการอยู่รอดและสร้างความมั่นคง

ช่วงที่ 4 คือ อายุ 30-42 ปี เป็นช่วงที่เริ่มเป็นผู้ใหญ่จริงๆ เพราะสะสมทั้งประสบการณ์ด้านต่างๆ ทั้งความสุข ความทุกข์ ความรัก การเงิน และอีกสารพัดเรื่อง เป็นช่วงที่เราพยายามที่จะสะสมเพื่อความมั่นคงของชีวิตอย่างจริงจัง ไม่ว่าจะเป็นหน้าที่การงาน การลงทุน ชีวิตครอบครัว และเป็นวัยที่เริ่มได้รับผลของการกระทำจากช่วงที่ 3 เช่น ความก้าวหน้าในหน้าที่การงาน การสะสมทรัพย์สินเพื่อความมั่นคงต่างๆ บางคนก็อยู่ที่เดิม บางคนก็ก้าวหน้า

ช่วงที่ 5 คือ อายุ 40-52 ปี เป็นช่วงตัดสินของชีวิตว่าจะไปต่อได้ดี ไปต่อแบบเรื่อยๆ หรือเริ่มร่วงโรย ช่วงนี้เป็นช่วงที่รับผลสะท้อนอย่างชัดเจนมากจากการทำตัวเองของช่วงที่ 3-4 ถ้าช่วงที่ 3-4 เราทำได้ดีพอช่วงที่ 5 เราก็จะพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วทั้งมั่นคงและมั่งคั่ง แต่ถ้าเราทำไม่ดีเอาไว้ในช่วงที่ 3 และช่วงที่ 4 ก็ไม่ปรับปรุงตัว ช่วงที่ 5 นี่แหละจะเป็นช่วงที่เราต้องใช้กรรมที่เราทำไว้อย่างแท้จริง

ช่วงที่ 6 คือ อายุ 50-62 ปี เป็นช่วงปลายชีวิตการทำงานของคนส่วนใหญ่เพราะเข้าสู่วัยของการเกษียณอย่างเป็นทางการ วัยนี้เป็นวัยที่เราจะเก็บเกี่ยวผลที่เราสร้างเอาไว้จากช่วงต้นของชีวิต บางคนสร้างเอาไว้ดีก็มีผลให้เก็บเกี่ยวเยอะ บางคนสร้างไว้ปานกลางก็พอมีพอกิน บางคนสร้างเอาไว้ไม่ดีก็ไม่ค่อยมีจะกินจนถึงไม่มีกินเลยก็ว่าได้

ช่วงที่ 7 คือ อายุ 60 ปีขึ้นไปจนตาย ช่วงนี้คือ ช่วงที่ชดใช้กรรมอย่างแท้จริง ใครทำอไรไว้ก็จะได้แบบนั้น ทั้งที่ดีและไม่ดี มาถึงช่วงนี้ส่วนใหญ่จะเริ่มมองหาจุดยึดเกาะเพื่อให้บั่นปลายชีวิตของตัวเองมีความสุขที่สุด

ทีนี้เรามาเข้าเรื่องว่า ชีวิตการทำงานเริ่มตรงไหนดี

“เราควรเริ่มต้นที่วิธีคิดและทัศนคติที่เป็นบวก”

คือ ถ้าเรามีแนวคิดที่ดีและทัศนคติที่ดีเราก็จะไปได้ดี

ถ้าเอาจริงๆ แล้วเราควรจะเริ่มจากตอนเรียนที่ผู้ใหญ่มักจะบอกให้ “ตั้งใจเรียน” คำนี้เราควรตีความว่า “เรียนรู้” ไม่ใช่เรียนเพื่อสอบได้เพราะการสอบได้ไม่ค่อยจะได้ผลที่ดีเท่าไรในชีวิตจริง แต่จากที่เล่ามาในช่วงชีวิตที่ 2 คือ การเป็นวัยรุ่นจะมีสักกี่คนกันที่จะมองเรื่องนี้ออกจึงขอข้ามขั้นนี้ไปเลย

เรามาเริ่มกันที่ว่า บางคนเรียนจบมาในสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบ ไม่มีความรู้ในสิ่งที่เรียนมา และได้งานที่ไม่ตรงกับที่เรียนมา

เราควรเริ่มถามตัวเองว่า

ใช่งานที่เราอยากทำรึเปล่า

ถ้าทำงานนี้ไปอีก 10 ปีข้างหน้าเราจะเป็นอะไร

ถ้าไม่ได้คำตอบ เราควรมองหางานใหม่ แต่ควรถามตัวเองให้ชัดๆ ว่า

เราอยากทำอะไร

สิ่งที่เราอยากทำ เรามีความรู้พอที่จะทำมันไหม

ถ้าตอบ 2 คำถามนี้ไม่ได้ ก็พยายามทำงานที่มีอยู่ให้ดีที่สุดแล้วหาคำตอบให้ได้ แล้วค่อยหางานใหม่ แต่ถ้ายังหาไม่เจอก็ให้มองว่า งานที่เราทำอยู่จะทำให้เราก้าวหน้าได้อย่างไรแล้วทำมันซะ

เวลาที่เราทำงานส่วนใหญ่ที่เคยเจอจะเป็นการทำไปวันๆ เพื่อให้มันผ่านไปเสมอ ขอเรียกมันว่า “การทำงานเพื่อรอพระอาทิตย์ตก” ที่เรียกอย่างนี้เพราะมี 2 ความหมาย

ความหมายแรก คือ ทำงานเพื่อให้ถึงเวลาพระอาทิตย์ตกจะได้กลับบ้าน ส่วนใหญ่จะหาความเจริญไม่ได้ เพราะความรู้ในงานของตัวเองก็ไม่ดี ทักษะในการทำงานก็ไม่พัฒนา

ความหมายที่ 2 คือ ทำงานไปเรื่อยๆ เพื่อบั้นนปลายของชีวิตจะได้ลำบากและอับแสงเหมือนตอนพระอาทิตย์ตกดิน

การทำงานไปวันๆ จะทำให้เกิด 2 แนวทาง คือ

แบบแรก แนวคิดและทัศนคติของเราคับแคบลงและมองโลกในแง่ลบ เพราะเมื่อไรที่มีคนแซงหน้าเราขึ้นไปเราจะเกิดความรู้สึกไม่พอใจและเริ่มอิจฉา เราจะเริ่มมองโลกในแง่ลบ และทวงถามหาความยุติธรรมในแบบของเรา

แบบที่ 2 แนวคิดที่เฉื่อยชา คือ ไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับสิ่งรอบตัว ใครจะดีก็ดีไป ใครจะร้ายก็ร้ายไปไม่เกี่ยวกับฉัน ในที่สุดเราก็จะสร้าง Comfort Zone ที่จะหลบภัย ไม่อยากเปลี่ยนแปลง ไม่อยากรับผิดชอบซึ่งจะส่งผลให้เราไม่ก้าวหน้าในการทำงาน

การที่เป็นทั้งสองแบบนี้มักจะเกิดขึ้นเสมอในการทำงานและมีคนจำนวนไม่น้อยที่พาตัวเองเข้าสู่วังวนนี้ มันเกิดจากแนวคิดและทัศนคติที่ไม่ถูกฝึกในทางบวก

มีคำถามง่ายๆ ว่า “หากเราเป็นเจ้าของกิจการเราจะจ้างคนแบบเราไหม?”

เรามาเริ่มจากที่เราจบใหม่แล้วหางานทำ จะทำอย่างไรกันดี

เขียน Resume โดยมองตัวเองว่า มีความรู้อะไรบ้างจากสิ่งที่เรียนมา เราจะมาถือกันว่าสิ่งที่เราเรียนมาคือ สิ่งที่เราจะใช้ประกอบอาชีพของเรา เราเรียนอะไรมา ความรู้ที่เราเรียนมาทำอะไรได้บ้างและเราควรสมัครงานอะไร แล้วเริ่มเขียน Resume หรือประวัติย่อๆ ของเราที่ระบุตัวตนและการศึกษารวมถึงความสามารถในด้านต่างๆ ของเราที่คิดว่า คนอ่านจะสนใจเราที่สุด ซึ่งจะไปเล่าให้ฟังในตอนต่อๆ ไปว่าจะต้องเขียนอย่างไร

เลือกตำแหน่งงานที่จะทำ โดยเอาความรู้ที่เราเรียนมาแล้วหาความรู้ว่า เราควรทำงานตำแหน่งอะไร ไม่ว่าจะเป็นการสอบถามกับคนที่ทำงานแล้วหลายๆ  คนหรือจะหาอ่านจากที่ต่างๆ ว่าตำแหน่งต่างๆ ที่มีอยู่เขาทำอะไรกันบ้าง รับผิดชอบอะไร มีเนื้องานเป็นอย่างไร เพราะส่วนใหญ่ของผู้จบการศึกษาใหม่จะไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้ว่าเขาทำงานกันอย่างไร ไม่เข้าใจกลไกของการทำงานว่ามีองค์ประกอบอะไร ซึ่งบางสถาบันมีรุ่นพี่ที่ไม่เคยทำงานมาคอยมโนให้ฟังว่า เราต้องทำงานอะไร ได้เงินเดือนเท่าไร ถ้าไม่ได้ราคานี้ไม่ต้องทำ ซึ่งเป็นแนวคิดที่ไม่ค่อยถูกต้องเสียเป็นส่วนใหญ่ อยากจะบอกว่า รุ่นพี่ปวช. ปวส. จนถึงปริญาตรีที่ยังไม่ได้ทำงานหรือเพิ่งจบใหม่ๆ หลายๆ คนไม่มีความรู้ในอาชีพที่ตัวเองทำเลย แต่เอามโนคติมาปลูกฝังลูกน้องในทางผิดๆ สังเกตได้จาก พวกที่มักเล่าถึงงานสบายๆ รายได้เยอะ ขอบอกว่าไม่มีอยู่จริง กับอีกพวกที่มักจะเล่าแต่เรื่องร้ายๆ ในการทำงาน พวกนี้ส่วนใหญ่มักจะอยู่ในโลกของความเป็นจริงไม่ได้

ขอเสริมนอกเรื่องสักนิด คือ ตอนที่เราเรียนในปีท้ายๆ จะมีการฝึกงานกับบริษัทต่างๆ ตามระเบียบของการศึกษา ให้ถามอาจารย์ที่เป็นคนดูแลเราว่า เราไปฝึกงานอะไรและจะต้องทำอะไรบ้างเพื่อให้ได้ความรู้ตามหลักสูตรที่เราเรียน และเมื่อไปถึงบริษัทให้คุยกับฝ่ายบุคคลและหัวหน้างานที่ดูแลเราว่า เราจะได้ทำอะไรบ้างและขอให้ตั้งใจใช้ความรู้ที่เราเรียนมากับการฝึกงานนั้น พร้อมทั้งดูว่าชีวิตการทำงานจริงๆ ในบริษัทเป็นอย่างไร ก็จะทำให้เราเข้าใจความเป็นจริงที่จะเกิดขึ้นกับชีวิตเราในอนาคต

มองหาบริษัทที่อยากไปทำงาน เมื่อเรารู้ว่าเราจะสมัครงานในตำแหน่งอะไรแล้ว เราก็เริ่มมองหาบริษัทที่เราคิดว่าจะได้ใช้ความสามารถของเราในการทำงาน สิ่งที่ควรพิจารณาก็คือ เรามักจะมองหาบริษัทใหญ่ๆ ดังๆ ในความคิดของเราซึ่งเรามองว่ามันจะมั่นคง เช่น บริษัทโทรคมนาคมที่มีชื่อเสียง ธนาคารใหญ่หรือบริษัทใหญ่ๆ ระดับประเทศ ขอบอกว่า บริษัทเหล่านั้นมั่นคงแน่แต่เราสิจะมั่นคงหรือเปล่าไม่มั่นใจ เพราะบริษัทยิ่งใหญ่เหล่านั้นก็ต้องการคนที่มีความสามารถมากๆ ให้ถามตัวเองว่า เรามีรึเปล่า ถ้ามีและมั่นใจก็ลองดูได้ สรุปว่า ให้ทำความรู้จักกับบริษัทที่เราจะไปสมัครงานด้วยว่า เขาทำกิจการอะไร และเราจะเข้าไปทำอะไรได้บ้าง

ไปสมัครงาน เมื่อเราเลือกได้แล้วว่า เราอยากทำงานที่ไหน เลือกหลายๆ ที่ก็ได้แล้วก็ส่งเอกสารสมัครงานจามที่บริษัทเขากำหนดโดยส่ง Resume ที่เราเขียนไปแล้วรอเขาเรียกไปสอบสัมภาษณ์ ถ้าเราเขียนได้ดีพอก็จะเป็นที่น่าสนใจและจะถูกเรียกตัว แต่หากผ่านไปหลายเดือนแล้วยังไม่มีคนเรียกเราไป ก็แปลว่า สิ่งที่เราเขียนยังไม่น่าสนใจพอ ให้ลองเขียนใหม่

ไปสัมภาษณ์ เมื่อถูกเรียกตัวเพื่อไปสอบสัมภาษณ์ เราจะเตรียมตัวอย่างไรดี รายละเอียดในการสัมภาษณ์เราค่อยมาว่ากันในตอนต่อๆ ไป แต่ตอนนี้คร่าวๆ ก็คือ เราเป็นใคร มาจากไหน เรียนอะไรมา มีความรู้ความสามารถอะไรบ้าง สำหรับพวกที่คะแนนตอนเรียนไม่ค่อยดีก็จะเหนื่อยในการตอบคำถามสักหน่อยซึ่งอันนี้ก็เป็นผลกรรมที่เราทำไว้นั่นแหละ แต่ถ้าเราฉลาดที่จะตอบก็จะรอดตัวไปได้ ให้จำไว้เสมอว่า “อย่าตอบคำถามที่เราไม่เข้าใจ!” เพราะมักจะส่งผลเสียมากกว่าผลดี อย่าคิดว่าตัวเองจะโง่เลยพยายามตอบโง่ๆ ออกไป ความจริงแล้วเราแค่ไม่รู้หรือแค่ไม่เข้าใจเท่านั้นเอง อีกสิ่งหนึ่งที่ไม่ควรทำคือ “อวดฉลาด” ให้รู้ไว้ว่าเราเพิ่งจบใหม่ ไม่ได้รู้ทุกสิ่งบนโลกนี้ เรารู้เฉพาะสิ่งที่เราเรียนมา คนสัมภาษณ์จะเข้าใจ ดังนั้นถ้าไม่รู้ก็ให้ตอบว่า “ไม่รู้”

เมื่อได้งานทำ ให้ตั้งใจทำงานเพราะโดยส่วนใหญ่ที่เจอคือ “ตอนที่สมัครงานเราพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เขารับเราเข้าทำงาน แต่เมื่อได้งานทำแล้วเราก็พยายามทำทุกอย่างที่เขาจะไล่เราออกจากงานเสมอ” ให้เข้าใจตรงกันว่า ประเทศไทยมีเวลาทดลองงาน 4 เดือนเพื่อที่เขาจะเลือกว่าจะบรรจุเราเข้าเป็นพนักงานประจำ และในทางกลับกันเราเองก็มีเวลา 4 เดือนเหมือนกันที่จะเลือกว่าเราชอบที่จะทำงานที่นี่ไหม จงใช้เวลา 4 เดือนนี้ให้ดีที่สุดที่จะเป็นผู้เลือกไม่ใช่ผู้ถูกเลือก เพราะมันจะเป็นก้าวแรกที่เราจะกำหนดชีวิตของเราเอง

ตั้งเป้าหมายของการทำงาน หากเราย้อนกับไปตอนต้นที่เล่ามาให้เรากำหนดย้อนกลับจากช่วงชีวิตที่ 7 ไปหาช่วงที่ 3 แล้วตั้งเป้าว่า บั่นปลายของชีวิตเราจะเป็นอะไร ส่วนใหญ่พอเล่าถึงตอนนี้คนที่เพิ่งจบใหม่มักจะคิดว่าเป็นเรื่องไกลตัว แค่จะเอาชีวิตตอนนี้ให้รอดยังเป็นเรื่องยากจะให้ไปคิดอะไรถึงตอนแก่ ถึงจะเป็นเรื่องที่ไม่ถูกแต่ก็ไม่ผิด เรามาเจอกันตรงกลางก็ได้ งั้นให้นึกว่าอีก 5 ปีเราจะเป็นอย่างไรให้ตั้งเป้าระยะสั้นไว้ทุกๆ 5 ปีก็แล้วกัน สิ่งที่ควรจะคิดถึงก็คือ ตำแหน่งความก้าวหน้าในการทำงาน ความรู้ความสามารถที่จะต้องมีโดยหากจะเอาเงินเดือนหรือรายรับมาเป็นตัวกำหนดก็ให้หาให้เจอว่า คนเงินเดือนห้าหมื่น เงินเดือนเป็นแสนเขาทำอะไรและรับผิดชอบอะไร แล้วเราทำได้ไหม เวลามีปัญหาเกิดขึ้นให้ศึกษาวิธีที่เขาคิดแล้วลองคิดตามว่า ทำไมเขาถึงทำแบบนั้น

คร่าวๆ ของการเริ่มต้นชีวิตการทำงานก็เอาไว้เท่านี้ก่อน ในตอนต่อๆ ไปจะค่อยๆ เล่าถึงชีวิตการทำงานว่ามีอะไรน่าสนใจบ้าง

The post เด็กจบใหม่ เริ่มต้นชีวิตการทำงาน อย่างไร ? | Brickinfo Podcast: ต๋าถามป๋าตอบ EP.01 appeared first on Brickinfo News Agency.