สำหรับผมแล้วข้อมูลพวกนี้ต่อให้ดีแค่ไหน มีประโยชน์มากเท่าไร
ถ้าไม่มีคนอ่านแล้วนำมาใช้ประโยชน์มันก็เป็นแค่

“ข้อมูลขยะที่รกโลก” เท่านั้นเอง

เราเก็บมันเพื่ออะไร เก็บไปทำไม ส่วนใหญ่ที่ได้คำตอบก็คือ “เผื่อเราอาจจะได้ใช้ประโยชน์”

หากสังเกตุให้ดีจะเห็นข้อแม้และความคาดหวังจากประโยคคำตอบนี้ มันไม่ได้แสดงให้เห็นเลยว่าจะเอามันไปใช้ให้เกิดประโยชน์ได้เลยถ้าไม่มีเหตุการณ์เกิดขึ้น มันยิ่งเน้นให้เห็นว่า “ข้อมูลมันรกโลกสิ้นดี”

ที่นี้ลองมาดูว่าถ้าเราเอาสถิติไปใช้ทำอะไรได้บ้าง

สถิติบอกว่า “มะเร็งเป็นโรคอันดับ 1” ที่ทำให้คนตายและมีคนตายจากโรคมะเร็งทุกชนิดปีละประมาณ 60,000 คนจากประชากรไทยกว่า 67 ล้านคน ดังนั้นอัตราส่วนของคนที่ไม่เป็นโรคนี้กับคนที่เป็นก็คือ 67,000,000 : 60,000 คน หรือประมาณ 1,116:1 คนที่จะเป็นมะเร็งในทุกปี

เมื่อมีสถิติแบบนี้นักออกแบบผลิตภัณฑ์ของประกันภัยก็เลยหยิบสิ่งนี้มาคิดเพื่อทำเงิน ตัวอย่างแบบง่ายๆ เช่น ถ้าเก็บเบี้ยปีละ 1,500 บาทต่อคนและให้ได้รับผลประโยชน์เมื่อตาย 150,000 บาท หากหาคนทำประกันได้ 100 คนก็จะมีเงินจ่ายให้ 1 คนที่ตายเสมอและหากหาได้ 1,000 คนก็จะมีกำไรไปจ่ายให้วงจรการขายประกันและบริษัทให้อยู่ได้ แล้วแต่ละบริษัทก็ไม่ได้มีแค่ผลิตภัณฑ์เดียวดังนั้นทุกผลิตภัณฑ์ถูกคิดโดยลดอัตราเสี่ยงที่จะขาดทุนให้ต่ำมากๆ และโฆษณาเพื่อให้ผู้ซื้อประกันรู้สึกว่าตัวเองคุ้มหรือมีเปรียบ นี่คือวิธีการนำสถิติมาใช้ประโยชน์ในทางธุรกิจ

ขออีกสักตัวอย่างนะครับ

1 ปีมี 365 วัน เราทำงานสัปดาห์ละ 5 วัน
นั้นหมายความว่าใน 1 ปี
เราหยุดเสาร์-อาทิตย์ 104 วัน
หยุดตามกฎหมายกำหนดอีก 13 วัน (อย่างน้อย)
พักร้อนได้อีก 6 วัน
ลากิจได้อีก 7 วัน
รวมแล้วเราทำงาน 235 วันและหยุดงาน 130 วัน (ไม่รวมป่วย)
หากเอาเวลามาเรียงต่อกันใหม่ ทุกๆ 6 ปีที่เราทำงาน เราทำงานจริงๆ 4 ปีและหยุดงาน 2 ปี
ลองเอาไปคิดต่อดูนะครับว่าจะทำอะไรกับมันได้บ้าง

ในชีวิตทำงานจริงๆ เรามีข้อมูล สถิติ ตัวเลขที่เราเก็บเต็มไปหมดพอเอาเข้าจริงๆ เราอ่านข้อมูลไม่เป็นก็เลยมองไม่เห็นว่าจะต้องทำอะไรกับมัน เปรียบเทียบง่ายๆ คือ เราเดินเข้าไปในป่าแต่เราไม่รู้จักพืชเลย สิ่งที่เรามองเห็นก็คือ มีต้นไม้เต็มไปหมดจะเอามาใช้ประโยชน์ก็ใช้ไม่เป็นเพราะไม่รู้จะใช้ยังไง และที่สำคัญคือ เราก็อยู่กับต้นไม้โดยไม่คิดจะทำความรู้จักกับมันเลยพอถึงเวลาเราก็มักจะบอกว่า มันเยอะจนไม่รู้ว่าจะเริ่มตรงไหน มันเป็นข้อแก้ตัวที่น่าเศร้า แต่นับวันผมจะยิ่งเจอกับคนเหล่านี้มากขึ้นเรื่อยๆ

ผมอยากให้เหล่าคนทำงานลองหันมาเริ่มพยายามหัดอ่านข้อมูล ตัวเลข สถิติ แล้วทำความเข้าใจกับมัน จากนั้นค่อยมามองว่าจะใช้ประโยชน์กับมันได้อย่างไรบ้าง เพราะมันจะทำให้เราทำงานได้ง่ายและมีพัฒนาการในการทำงานที่ดีขึ้นนะครับ

เรื่องโดย : คิดไปเขียนไป กับสุขเล็ก

The post เรื่องเล่าของ “ชีวิตการทำงาน” ตอน “สถิติและวิธีคิด” appeared first on Brickinfo News Agency.

มันเป็นแบบนี้ครับ

เมื่อตอนเป็นเด็กบ้านผมมีหมาหลายตัว มีอยู่ครั้งหนึ่งที่หมาของผมออกลูกใหม่ๆ ผมดีใจมากไปนั่งดูมันอยู่ตั้งนานเพราะไม่เคยเห็นแล้วก็ตื่นเต้นด้วย ผมว่ามันน่ารักดีครับ พอผมกลับไปเล่าให้พี่ผมฟังว่าตอนนี้มีลูกมาเกิดใหม่ตั้งหลายตัว

พี่ผมก็ถามว่า “มีกี่ตัวหละ ?”

ผมก็วิ่งกลับไปนับมันได้ 6 ตัว แล้วก็รีบวิ่งกลับไปบอกพี่ผม

แกก็ถามใหม่ว่า “มีตัวผู้กี่ตัว ?”

ด้วยความที่เอาแต่จะนับเลยไม่ได้ดูเรื่องนี้เลยต้องวิ่งกลับไปดูใหม่ ก็รู้ว่าเป็นตัวผู้ 2 ตัวและตัวเมีย 4 ตัวก็รีบวิ่งกลับไปบอก

ก็เจอถามมาว่า “มีสีอะไรบ้าง”

ผมวิ่งวนไปวนมาไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบเพื่อตอบคำถามของพี่ผม จนผมต้องบอกว่า

“ทำไมไม่ถามทีเดียวให้หมดว่าอยากรู้อะไรจะได้ไม่ต้องวิ่งไปมาหลายรอบให้เหนื่อย”

จากที่ดีใจก็เลยกลายเป็นหงุดหงิดและก็รู้สึกโกรธว่า โดนพี่แกล้งเอา

เหตุการณ์นี้คงพอจะเปรียบเทียบให้เห็นได้สัก 2-3 เรื่องนะครับ

1. เรื่องที่หนึ่ง ก็คือ ด้วยความเป็นเด็กผมใช้ความรู้สึกกับอารมณ์เป็นที่ตั้งเลยไม่ได้ใช้ความละเอียดรอบคอบในการพิจารณาเรื่อง ผมตื่นเต้นที่มีลูกหมาและรู้ว่ามันมีหลายตัวแต่ไม่พยายามที่จะนับว่ามันมีกี่ตัวกันแน่ เปรียบไปก็เหมือนกับการทำงานหากเราใช้อารมณ์ความรู้สึกมากกว่าการไตร่ตรองพินิจพิเคราะห์ให้ละเอียดถี่ถ้วน มันจะส่งผลให้เราต้องทำงานหนักกว่าที่ควรจะเป็น
2. เรื่องที่สอง ผมไม่เรียนรู้จากบทเรียนที่ผ่านมาคือ ลูกหมาก็มีอยู่ 6 ตัวเท่าเดิมจะวิ่งไปกี่รอบมันก็ยังเป็นเหมือนเดิมเพียงแต่ผมไม่เรียนรู้ว่าจะมีคำถามใหม่ ๆ เกิดขึ้นมา ผมก็ยังไปเพื่อตอบคำถามทีละข้อ ถ้ากลับไปที่การทำงานเรื่องที่เรากำลังทำอยู่นั้นหลายเรื่องไม่มีอะไรเปลี่ยนเพียงแต่เราไม่เรียนรู้และศึกษาให้มากพอที่จะมองในแง่มุมใหม่ๆ บ้าง ก็เหมือนลูกหมากี่ตัว เป็นตัวผู้เท่ไร ตัวเมียเท่าไร มีสีอะไรบ้าง ผมว่าในหลายๆ ครั้งในการทำงานอาจจะง่ายกว่าด้วยซ้ำเพราะถ้าเราหัดเรียนรู้เจ้านายเสียบ้างก็จะรู้ว่ามักจะถามคำถามเดิมๆ เช่น เท่าไร เมื่อไร อย่างไร ทำแบบอื่นได้อีกไหม หากเราเรียนรู้ที่จะตอบคำถามเจ้านาย เราก็จะเตรียมหาคำตอบเหล่านั้นเอาไว้และมันก็จะทำให้เรารอบคอบและมีความละเอียดในการทำงานขึ้นอีกด้วย
3. เรื่องที่สาม พอผมเหนื่อยผมก็เริ่มพาลจากอารมณ์ดีใจก็เลยกลายเป็นโกรธและก็กล่าวหาว่า พี่แกล้งผมไปเลย เปรียบกับการทำงานแล้วแทนที่เราจะไตร่ตรองดูให้ดีว่าตัวเราขาดตกบกพร่องอะไรถึงเกิดคำถามได้มากมาย และเราได้โอกาสในการที่จะเรียนรู้มากแค่ไหน กลับเอาอัตตาขึ้นมาเล่นแล้วก็กลายเป็นเรื่องที่ไม่ควรทำ หลายครั้งที่ผมเคยเห็นมักจบลงตรงที่เราเองมานั่งเสียใจว่าไม่ควรทำแบบนั้นเลย หลายคนโชคดีที่มีโอกาสได้แก้ตัวและอีกหลายคนเสียโอกาสที่จะได้ทำงานต่อ มันเป็นเรื่องน่าเศร้านะครับ

เวลาที่เราทำงานเป็นผู้น้อยเราก็มีความฝันที่อยากจะเจริญก้าวหน้าแบบผู้บังคับบัญชาของเรา แต่ทำไมเรากลับไม่เรียนรู้ว่า การเป็นหัวหน้าที่ดีต้องทำอะไรบ้าง เราบอกว่าเราทำงานหนักกว่าคนอื่นตั้งเยอะ คงต้องถามว่า…

“เรารู้ได้อย่างไรว่าคนอื่นทำงานน้อยกว่าเรา!”

ถ้าเรามีเวลาว่างขนาดไปนั่งดูคนอื่นเขาทำงานก็แสดงว่า “งานเรายังไม่หนักพอถึงมีเวลาขนาดนั้น”

หรือถ้าฟังเขาเล่ามาแล้วเชื่อก็ยิ่งแย่กว่าไปนั่งดูเขาทำงานอีก เรามักจะจดจำแต่ความแย่และไม่ดีของคนอื่น เรากลับไม่มองว่าเขาประสบความสำเร็จได้อย่างไรและทำอะไรบ้าง

การทำแบบนั้นคุณคิดว่า
“คุณจะทำสิ่งดีๆ ได้หรือ?”
เพราะสิ่งที่คุณจดจำล้วนเป็นสิ่งไม่ดี

ผมบอกลูกน้องเสมอว่า…

“ถ้าอยากมีเงินเดือนห้าหมื่นก็คงต้องไปเรียนรู้ว่าคนเงินเดือนห้าหมื่นเขาทำอะไรบ้างถึงได้แบบนั้น”

สิ่งที่ผมได้คำตอบกลับมาจากคนส่วนใหญ่มักจะได้คำตอบว่า “เขาสบายอย่างไร วันๆ ไม่เห็นทำอะไรมากเลย“

ผมก็บอกว่า ถ้าเห็นแค่นั้นก็อยู่อย่างนี้แหละดีแล้ว อย่าไปทำอย่างเขาเลยจะตกงานเอาได้ ไม่สามารถบอกพวกเขาเพื่อที่จะให้มองสิ่งที่ดีได้ เพราะหูของคนเหล่านี้มักจะปิดและได้ยินในสิ่งที่ตัวเองอยากได้ยินเท่านั้น

น้อยคนนักที่จะกลับมาเล่าว่า ส่วนดีของคนห้าหมื่นทำอะไรบ้าง ผมก็จะสอนเขาเป็นฉาก ๆ ว่าส่วนนั้นคืออะไรและทำไมถึงเป็นแบบนั้น คนพวกนี้ตอนนี้ก็ได้เกินห้าหมื่นไปทุกคนแล้วครับ

ลองย้อนคิดดูให้ดีว่า…

ลูกหมาเกิดใหม่เกิดกับเรามากี่หนแล้ว ?
เรายังคงทำซ้ำเรื่องเดิมๆ อยู่หรือไม่ ?
เราเคยเรียนรู้อะไรจากมันบ้าง ?
รอบๆ ตัวเรามีลูกหมาเกิดใหม่ทุกๆ วันแต่เราก็ยังวิ่งวนกลับไปกลับมาเหมือนเดิมใช่ไหม ?

แล้วชีวิตเราจะดีขึ้นได้อย่างไร!

ผมหวังว่า “ลูกหมาเกิดใหม่” คงจะทำให้หลายคนได้ประโยชน์จากมันนะครับ

เรื่องโดย : คิดไปเขียนไป กับสุขเล็ก

The post เรื่องเล่าของ “ชีวิตการทำงาน” ตอน “ลูกหมาเกิดใหม่” appeared first on Brickinfo News Agency.

แต่ถามตัวเองให้ชัดว่า

คุณค่าของคุณมีเท่านั้นเองหรือ ?
ถ้าใช่ก็อยู่ไปแบบนั้นแหละครับถูกต้องแล้ว
แต่ถ้าไม่ใช่ ทำไมคุณไม่หาทางยกระดับตัวเองให้ดีกว่าที่เป็นหละครับ

ผมว่ามันเริ่มตั้งแต่เราเรียนมาแล้ว ตอนเราเรียนเราก็ไม่ตั้งใจจะเรียนมันเท่าไร สอบก็ขอให้ผ่านได้ก็บุญแล้ว ใช้ชีวิตสนุกไปวัน ๆ ดีกว่า แล้วเราได้อะไรจากมันไปทนเรียนอยู่ได้เป็นสิบ ๆ ปี อาจารย์สอนไม่ดีบ้าง วิชาที่เรียนยากบ้าง สถานที่เรียนไม่ดีบ้าง ฐานะทางครอบครัวไม่ดีบ้าง เราคิดแบบนี้กันตั้งแต่เด็กแล้วครับ ตัวเราถูกหมดเลย

พอมาทำงานก็หวังจะได้งานสบายเงินเดือนสูง ๆ แต่ความสามารถไม่ได้เอามาด้วย พอทำงานก็ไม่ตั้งใจ ไม่พยายาม อันนั้นใช้เกินหน้าที่ ไม่ทำ! จะส่งไปอบรมความรู้เพิ่มกลับมาก็งานเพิ่ม ไม่ไปดีกว่า ครั้นโดนบังคับให้ไปก็กลับเอานิสัยตอนเรียนมาใช้ แล้วมันจะมีความรู้เพิ่มไหม ? ไม่สำคัญเพราะถ้าจะให้มีความรู้ก็จ่ายเงินมา เราชอบคิดแบบนี้

อยากได้เงินเดือน 50,000 เคยสนใจไหมครับว่าคนที่ได้แบบนั้นเขาทำงานยังไง ? เราไม่มองตอนที่เขาทำงานครับแต่เราตั้งใจมองตอนที่เขาไม่ทำงานแล้วเราก็บอกว่าเขาไม่เห็นทำอะไรเลย เราก็เลยไม่ได้อะไรเลย แล้วเราก็เลยไม่เก่ง แต่บอกตัวเองว่าเราไม่มีโอกาส ความจริงคือ เราไม่สร้างโอกาส เวลาที่มันเดินมาหาเราก็เลยไม่รู้จักมันแล้วมันก็เดินไปหาคนอื่นแทน

พักหลังนี่ผมได้มีโอกาสสัมภาษณ์คนสมัครงานเยอะพอสมควร สิ่งที่ผมเห็นก็คือ เขาพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้รับเขาเข้าทำงาน แต่พอได้งานเขาก็พยายามทำทุกอย่างเหมือนกันแต่เพื่อให้ไล่เขาออกจากงาน ไม่ว่าจะอู้งาน มาสาย ขาดบ่อย และอีกสารพัดแล้วแต่จะคิดอะไรออก อีกสิ่งนึงที่เห็นเยอะก็คือ การยกระดับเงินเดือนตัวเองโดยการเปลี่ยนที่ทำงาน เช่น ที่เก่าได้ 15,000 พอสมัครที่ใหม่ขอ 18,000 หลายคนประสบความสำเร็จจากการทำแบบนี้ เราก็เลยนิยมทำแบบนี้ไม่น้อยเลยทีเดียว เป็นเรื่องน่าเศร้าใจสำหรับผมอย่างมาก ส่วนใหญ่ผมจะคัดคนพวกนี้ออก

มีคำสอนว่า “อย่าวิจารณ์นายจ้าง ถ้าทำงานกับเขาแล้วไม่มีความสุข ก็ลาออกซะ” สิ่งที่เราทำคือ พร่ำด่านายจ้างว่าไม่ดีอย่างไรแต่เราก็ยังทำงานกับคนไม่ดีที่เราด่าต่อไป เพื่อที่จะเอาเปรียบมัน แก้แค้นมัน งั้นคุณแย่กว่าเขาเสียอีกควรหยุดทำแบบนั้นได้แล้ว นั้นหมายความว่าคุณไม่เก่งอย่างที่คุณคิดเพราะคุณไม่กล้าลาออกเพราะกลัวตกงาน เท่าที่ผมเห็นคนแบบนี้มักจะอยู่จนแก่ในที่ ๆ เขาด่านั่นแหละ

ผมอยากจะให้เราลองเปลี่ยนมุมมองใหม่โดยลองคิดแบบนี้

1. อาสาทำงานไม่ต้องกลัวว่าจะหนักเพราะมันจะทำให้เรามีความรู้เพิ่มตามที่เราอาสา
2. ขยันสร้างโอกาสเพราะเวลาที่มันมา เราจะรู้จักมัน
3. เริ่มหัดรับผิดชอบเพราะความรับผิดชอบมากับความเจริญ
4. เวลาที่เราได้ไปอบรม ความรู้จะติดตัวเราไปตลอดชีวิต แต่ผู้จ้างได้แค่ความรู้ที่เราให้
5. สร้างลูกน้องให้เก่งเพราะยิ่งเก่งเขายิ่งเบาแรงเรา และช่วยเราคิดทำให้เราฉลาดขึ้นจากความคิดนั้น
6. ยิ่งเจอปัญหาเราจะยิ่งเก่ง
7. ทำงานตามข้อแม้เพราะมันคือข้อจำกัดที่จะทำให้เราหาวิธีการใหม่ๆ ในการจัดการกับมัน
8. อย่าถามว่าจะให้เท่าไร แต่ให้ถามว่าจะให้ทำอะไร
9. อย่าทำงานโดยไม่รู้จุดประสงค์และความต้องการ
10. อย่ามองว่าเขาไม่ทำอะไร แต่ให้มองว่าเขาทำอะไรและเรียนรู้จากสิ่งนั้น

ก็ลองดูกันสักแค่นี้ดูก่อนนะครับเพราะจริง ๆ ยังมีอีกเยอะถ้ามีโอกาสจะเล่าให้ฟังในโอกาสต่อไป

ผมอยากจะบอกว่าถ้าคุณรู้สึกแย่กับองค์กรของคุณ

“เราไม่ต้องรักองค์กรก็ได้ แต่เราต้องรักอาชีพที่เราทำและไม่ทรยศต่ออาชีพของเรา เพราะมันเป็นเครื่องหาเลี้ยงชีพและหลอเลี้ยงชีวิตของเราให้อยู่ต่อไปได้”

ไม่ว่าอะไรจะแย่แค่ไหนถ้าเราควรพยายามมองโลกในแง่ดีและไม่พยายามพาตัวเองให้แย่ไปตามสิ่งที่เป็นไปอยู่ พยายามขยัน ไฝ่รู้ และฝึกฝนให้เราเก่งและรู้จักความสามารถของตัวเองให้ชัดๆ ทบทวนสิ่งที่ผ่านมาว่าสอนอะไรกับเราบ้าง แล้วเอาสิ่งเหล่านั้นมายกระดับตัวเองให้ดีขึ้น เวลาผิดพลาดยอมรับกับตัวเอง อย่าโกหกตัวเอง อย่าหาข้อแก้ตัวหรือเหตุผลให้ตัวเอง อย่าลงโทษตัวเอง แต่ให้พยายามเอาข้อผิดพลาด บกพร่องนั้นมาแก้ไข

ผมว่าทำแบบนี้ เงินเดือนเยอะ ๆ เป็นเรื่องไม่ยากครับ

เรื่องโดย : คิดไปเขียนไป กับสุขเล็ก

The post “อยากได้เงินเดือนเยอะๆ” ต้องเปลี่ยนวิธีคิด ให้คุ้มค่ากับเงินเดือนที่จะได้รับ appeared first on Brickinfo News Agency.