สถานการณ์ดังกล่าวส่งผลให้เกิดภาวะหมดไฟในกลุ่มพนักงานเพิ่มมากขึ้น รายงานภาพรวมแนวโน้มความเสี่ยงทั่วโลก ประจำปี 2567 ของอินเตอร์เนชั่นแนล เอสโอเอส (International SOS Risk Outlook Report 2024) ฉบับล่าสุด ระบุว่า 80% ของผู้เชี่ยวชาญอาวุโสด้านความเสี่ยงทั่วโลกที่ตอบแบบสำรวจคาดการณ์ว่า ภาวะหมดไฟจะส่งผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อธุรกิจในปี 2567^[1] แต่มีเพียง 41% ของผู้ตอบแบบสำรวจกลุ่มนี้เท่านั้นที่รู้สึกว่า องค์กรของตนพร้อมรับมือกับสถานการณ์ดังกล่าว

รายงานยังได้ให้ภาพรวมโดยละเอียดเกี่ยวกับความเสี่ยงสำคัญบางประการที่องค์กรต่าง ๆ ต้องเผชิญในปี 2567 รวมถึงวิกฤตสภาพภูมิอากาศ พลังของปัญญาประดิษฐ์ (AI) การเปลี่ยนแปลงในเรื่องความคาดหวังของพนักงาน และปัญหาความไม่สงบทั่วโลก

คุณแซลลี ลูเวลลิน (Sally Llewellyn) ผู้อำนวยการฝ่ายความมั่นคงปลอดภัยระดับโลกของอินเตอร์เนชั่นแนล เอสโอเอส กล่าวว่า “องค์กรต่าง ๆ จะต้องเผชิญกับความเสี่ยงมากมายในปี 2567 เนื่องจากความไม่มั่นคงยังคงเป็นประเด็นสำคัญต่อสภาพแวดล้อมด้านความปลอดภัยทั่วโลก อัตราการเกิดวิกฤตที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องยิ่งทำให้การฝ่าฟันปัญหาขององค์กรต่าง ๆ ยากขึ้นไปอีก ทีมงานด้านการบริหารจัดการภาวะวิกฤตซึ่งทำงานอย่างต่อเนื่องมาตั้งแต่ช่วงโควิด จึงมีความเสี่ยงสูงที่จะหมดไฟในการทำหน้าที่ที่สำคัญนี้

 “การบริหารความเสี่ยงเชิงรุกจะเป็นกุญแจสำคัญ เนื่องจากผู้ตอบแบบสำรวจหลายคนคาดการณ์ว่าความเสี่ยงที่บริษัทต่าง ๆ ต้องเผชิญในปี 2567 จะเพิ่มสูงขึ้น การเป็นพันธมิตรกับองค์กรอื่น ๆ หรือผู้เชี่ยวชาญจะช่วยให้เรามีความเข้าใจเรื่องความเสี่ยงและผลกระทบในลำดับที่สองหรือสามที่อาจจะต้องเผชิญเมื่อพิจารณาจากพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ อุตสาหกรรม หรือรูปแบบการเดินทาง การเตือนภัยล่วงหน้าจะช่วยให้องค์กรสามารถวางแผนหรือลดความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นได้ การดูแลให้เกิดความยืดหยุ่นภายในแผนกที่รับผิดชอบด้านการบริหารจัดการภาวะวิกฤตก็เป็นสิ่งที่สำคัญเช่นกัน ขณะที่การเพิ่มจำนวนผู้บริหารที่สามารถเข้ามาช่วยดูแลในยามวิกฤต และเสริมศักยภาพให้ผู้บริหารเหล่านี้ด้วยการฝึกอบรมที่เหมาะสม ถือเป็นสิ่งสำคัญที่จะช่วยรับรองและสร้างความเชื่อมั่นว่า ภาวะวิกฤตซ้อนวิกฤตจะไม่ส่งผลกระทบต่อการทำธุรกิจในวงกว้าง”

รายงานภาพรวมแนวโน้มความเสี่ยงทั่วโลก ประจำปี 2567 ของอินเตอร์เนชั่นแนล เอสโอเอส: การคาดการณ์ 5 อันดับแรก

• หมดแรงหมดใจ – ปัญหาวิกฤตซ้อนวิกฤตบั่นทอนจิตใจ

ในขณะที่ภาวะผันผวนที่เกิดจากการแพร่ระบาดของโควิดได้เริ่มบรรเทาเบาบางลงในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ความขัดแย้งระหว่างยูเครนกับรัสเซียได้ทำให้ห่วงโซ่อุปทานและบริการในอุตสาหกรรมต่าง ๆ ต้องเผชิญกับภาวะผันผวนและหยุดชะงักลงอีกครั้ง สถานการณ์ที่ทำให้เกิดความเครียดสะสมอย่างต่อเนื่องเหล่านี้ทำให้พนักงานมีความเสี่ยงที่จะหมดไฟมากยิ่งขึ้น ผลการวิจัยพบว่า องค์กรต่าง ๆ เผชิญกับปัญหาการขาดงานเนื่องจากความเครียดเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด โดยผู้ตอบแบบสำรวจเน้นย้ำว่า ระดับความเสี่ยงที่รับรู้ได้ในช่วง 12 เดือนข้างหน้านั้น อยู่ที่ระดับสูงสุดเท่าที่เคยมีการบันทึกมา โดย 65% เชื่อว่าความเสี่ยงทั่วโลกจะยังคงเพิ่มสูงขึ้นในปี 2567 ส่งผลให้ความเหนื่อยล้าที่เกิดจากการบริหารจัดการวิกฤตเพิ่มสูงกว่าช่วงก่อนที่จะเกิดโรคระบาด

• วิกฤตสภาพภูมิอากาศ – เมื่อภาวะโลกร้อนมาเยือน

ในช่วงระยะเวลากว่า 2,000 ปี อุณหภูมิโลกเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วมากยิ่งขึ้นในช่วง 50 ปีที่ผ่านมา ชี้ให้เห็นว่า ความเสี่ยงจากสภาพอากาศนั้นเกี่ยวพันกับธุรกิจทั่วโลกมากเพียงใด^[2] องค์กรหนึ่งในสี่เปิดเผยว่า กิจการของตนได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงของสภาพภูมิอากาศ และรายงานการแจ้งเตือน (Alerts)จากอินเตอร์เนชั่นแนล เอสโอเอส ในปี 2566 ชี้ว่า เหตุการณ์สภาพอากาศสุดขั้ว เป็นประเภทของสถานการณ์ที่มีการแจ้งเตือนสูงเป็นอันดับสองของรายงานการแจ้งเตือนจำนวนหลายพันรายงานที่ออกโดยอินเตอร์เนชั่นแนล เอสโอเอส

ในขณะที่ผู้ตอบแบบสำรวจเพียงครึ่งเดียวเท่านั้นที่ระบุว่า ตนเองได้พิจารณาและนำปัญหาการเปลี่ยนแปลงของสภาพภูมิอากาศเข้ามาใส่ไว้ในแผนด้านสุขภาพและความปลอดภัย ซึ่งประเด็นนี้ ชี้ให้เห็นว่า หลายองค์กรมีความเสี่ยงมากเพียงใด และแน่นอนว่า ปัญหานี้จะไม่หมดไป โดยประมาณสามในสี่ของธุรกิจต่าง ๆ เปิดเผยว่า สภาพอากาศสุดขั้วจะเป็นอุปสรรคสำหรับพนักงานและการดำเนินธุรกิจของตนในปี 2567

เมื่อสภาพอากาศและภูมิอากาศในหลายภูมิภาคทั่วโลกเปลี่ยนแปลงไป สภาพแวดล้อมของความเสี่ยงด้านสุขภาพก็เปลี่ยนแปลงตามไปด้วยเช่นกัน ดร.ไอรีน ไล (Dr Irene Lai) ผู้อำนวยการด้านการแพทย์ระดับโลกของอินเตอร์เนชั่นแนล เอสโอเอส แสดงความเห็นว่า “เหตุการณ์สภาพอากาศสุดขั้วหลายเหตุการณ์ที่เราได้เผชิญในปี 2566 อาจจะกลายเป็นเรื่องธรรมดาสามัญในปี 2567 ซึ่งอาจส่งผลให้พนักงานมีความวิตกกังวลเรื่องสภาพภูมิอากาศมากยิ่งขึ้น เช่น สภาพอากาศที่ร้อนจัดในยุโรปอาจกลายเป็นเรื่องปกติ โดยอาจจะมีคลื่นความร้อนที่ถูกตั้งชื่อมากยิ่งขึ้นหลังจากที่ได้มีการตั้งชื่อคลื่นความร้อนลูกแรกกันไปแล้วในปี 2566 ว่า ‘เซอร์เบอรัส’ (Cerberus)

 “เมื่ออุณหภูมิเพิ่มสูงขึ้น ความเป็นไปได้ที่จะเกิดการแพร่ระบาดของโรคก็เพิ่มสูงขึ้นตามไปด้วย เพราะปัจจัยดังกล่าวทำให้เกิดสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมต่อการเกิดโรคที่มียุงเป็นพาหะ ซึ่งเราได้เห็นเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นแล้วในบางภูมิภาค เช่น การระบาดของโรคมาลาเรียในพื้นที่หลายรัฐของสหรัฐในช่วงสองทศวรรษที่ผ่านมา รูปแบบการแพร่เชื้อมาลาเรียที่เปลี่ยนแปลงไปในพื้นที่ราบสูงของแอฟริกาและแนวโน้มของโรคที่เกิดจากพาหะนำโรคในยุโรป ก่อให้เกิดความท้าทายที่สำคัญสำหรับเจ้าหน้าที่สาธารณสุข ดังนั้นการเตรียมแผนรับมือกับความเสี่ยงด้านสุขภาพที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนและมีแนวโน้มว่าจะเพิ่มสูงขึ้น จึงเป็นเรื่องที่สำคัญสำหรับองค์กรต่าง ๆ”

• ภาวะไร้เสถียรภาพทั่วโลกทวีความรุนแรงขึ้น

ผู้ตอบแบบสำรวจระบุว่า ในปี 2566 ความตึงเครียดทางภูมิรัฐศาสตร์ เป็นหัวข้อที่ทำให้เกิดความกังวลด้านความปลอดภัยที่สูงเป็นอันดับสอง  โดยผู้ตอบแบบสำรวจถึงสามในสี่เชื่อว่า องค์กรของตนจะได้รับผลกระทบอย่างมากในปี 2567 โดยเฉพาะอย่างยิ่ง วิกฤตการณ์ที่ยังคงเกิดขึ้นในอิสราเอลและฉนวนกาซา รวมถึงความขัดแย้งที่ยืดเยื้อในยูเครน ส่งผลให้เกิดภาวะไร้เสถียรภาพทั่วโลก ความไม่สงบและความระส่ำระสายในสังคมควบคู่กับความไม่มั่นคงทางการเมือง ถือเป็นหัวข้อที่สร้างความกังวลอย่างมากในระดับรองลงมาสำหรับองค์กรต่าง ๆ ด้วยรูปแบบที่ไม่สามารถคาดการณ์ได้ของเหตุการณ์เหล่านี้ ธุรกิจต่าง ๆ จึงจำเป็นต้องใช้มาตรการรักษาความปลอดภัยที่เข้มแข็ง เพื่อรับมือกับความท้าทายที่อาจเกิดขึ้นจากสถานการณ์ทางภูมิรัฐศาสตร์ระดับโลกที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา

• เอไอ – ความเสี่ยงและโอกาส

ปัญญาประดิษฐ์หรือเอไอ (AI) มีศักยภาพที่น่าทึ่งในการปฏิวัติอุตสาหกรรมครั้งใหม่ อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบัน  เอไอกลับทำให้งานที่มีความสำคัญอย่างการแยกแยะข้อมูลที่เชื่อถือได้ออกจากข้อมูลเท็จและข้อมูลที่จงใจบิดเบือนสำหรับธุรกิจนั้น มีความซับซ้อนยิ่งขึ้น ผู้ตอบแบบสำรวจงานวิจัยภาพรวมแนวโน้มความเสี่ยงระดับโลกมากกว่าสองในห้าระบุว่า รู้สึกกังวลเกี่ยวกับผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นกับพนักงานของตนจากข้อมูลทางการแพทย์ที่ไม่ถูกต้องและถูกบิดเบือน และตัวเลขผู้ตอบแบบสำรวจเพิ่มขึ้นเป็นสามในห้าเมื่อถูกถามเกี่ยวกับข้อมูลทางการเมืองที่ไม่ถูกต้อง ซึ่งประเด็นนี้อาจเป็นสถานการณ์ที่ท้าทายอย่างยิ่งในช่วงที่สหรัฐกำลังจะมีการเลือกตั้งครั้งสำคัญ

• สัญญาจ้างแรงงานรูปแบบใหม่

สามในสี่ขององค์กรที่ตอบรับการสำรวจเปิดเผยว่า พนักงานมีความคาดหวังมากขึ้นว่าจะได้รับการดูแลจากบริษัท (Duty of Care) ตัวเลขดังกล่าวยังสะท้อนให้เห็นถึงองค์กรที่ปัจจุบันแบกรับหน้าที่ที่เคยถูกมองว่าเป็นความรับผิดชอบของรัฐบาล เช่น สองในสามขององค์กรที่ระบุว่า องค์กรได้ขยายขอบเขตสวัสดิการพนักงานให้ครอบคลุมการสนับสนุนครอบครัวของพนักงานในยามจำเป็นด้วยเช่นกัน นับเป็นการตอกย้ำว่า ยุคสมัยแห่งการให้บริการด้านอาชีวอนามัยขั้นพื้นฐานสำหรับพนักงานเพียงอย่างเดียวนั้นได้สิ้นสุดลงแล้ว แม้ว่าบริการด้านอาชีวอนามัยสำหรับพนักงานจะยังคงมีความสำคัญ แต่จำเป็นต้องถูกยกระดับด้วยมาตรการช่วยเหลือและการสนับสนุนที่หลากหลาย เพื่อปกป้องดูแลพนักงานทั่วโลก

[1] รายงานภาพรวมแนวโน้มความเสี่ยงทั่วโลก ประจำปี 2567 อ้างอิงจากการสำรวจความคิดเห็นผู้เชี่ยวชาญอาวุโสด้านความเสี่ยงทั่วโลก 675 ราย โดยชี้ให้เห็นถึงช่องโหว่ในการปกป้องสุขภาพและความปลอดภัยของพนักงาน เช่น การรับรู้เรื่องความเสี่ยง สุขภาพจิต ผลกระทบต่อประสิทธิภาพการทำงาน และความท้าทายในการปฏิบัติงาน นอกจากข้อมูลจากการสำรวจแล้ว รายงานนี้ยังมีข้อมูลที่เกี่ยวข้องและการคาดการณ์จาก Workforce Resilience Council รวมถึงบทวิเคราะห์และข้อมูลจำนวนมากที่เป็นกรรมสิทธิ์ของอินเตอร์เนชั่นแนล เอสโอเอส ทั้งนี้ Workforce Resilience Council ประกอบด้วยผู้เชี่ยวชาญที่เป็นตัวแทนจากทุกสาขาที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพ ความมั่นคง และความปลอดภัย สมาชิกของ Workforce Resilience Council ปี 2566 มีทั้งกลุ่มนักวิชาการ, สมาคม, คณะกรรมการที่ปรึกษา, องค์การนอกภาครัฐ (NGO) และองค์การระหว่างประเทศ (IGO) ที่เกี่ยวข้องกับความเสี่ยงในการทำงานทั้งในประเทศหรือต่างประเทศ

[2] คณะกรรมการระหว่างรัฐบาลว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ  https://www.ipcc.ch/report/ar6/syr/

The post International SOS เผย ภาวะหมดไฟ รุนแรงมากขึ้น จากภาวะวิกฤตซ้อนวิกฤตทั่วโลกบั่นทอนจิตใจ-หมดแรงหมดใจ appeared first on Brickinfo News Agency.

• ฟัง Brickinfo Podcast : เด็กจบใหม่ เริ่มต้นชีวิตการทำงาน อย่างไร ?

นิภัทรา ตั้งพจน์ทวีผล Director of Product Marketing, YourNextU by SEAC (เอสอีเอซี) ศูนย์พัฒนาและส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิตแห่งภูมิภาคอาเซียน กล่าวว่า “ปัจจุบัน การระบาดใหญ่ของโควิด-19 ทำให้โลกเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว “คน” รวมไปถึงธุรกิจในหลากหลายภาคส่วน ล้วนถูกผลกระทบในหลายมิติ ไม่ว่าจะเป็นเศรษฐกิจถดถอย ภาวะตกงาน จนทำให้เกิดอัตราการว่างงานเพิ่มมากขึ้น ส่งผลให้เกิดความท้าทายใหม่ของคนทำงานในทุกๆ ระดับที่มาพร้อมกับความคาดหวังที่เปลี่ยนไป คนเก่งในองค์กร อาจจะกลายเป็นแค่คน(เคย)เก่ง เมื่อไม่สามารถทำวิธีเดิมเพื่อให้ได้ผลลัพธ์แบบเดิม บนบริบทธุรกิจที่เปลี่ยนไป องค์กรต่างๆ กำลังต้องการสร้าง Multi-Skills Talent Pool ที่ช่วยให้องค์กรยืดหยุ่น คล่องตัวมากขึ้น และทลาย Silo ให้คนในองค์กรที่แตกต่างกันสามารถต่อยอดและทำงานร่วมกันได้ดีมากขึ้น นิยามความเก่ง เปลี่ยนไป จนหลายๆ คนเกิดการตั้งคำถามที่ว่า ถ้าอยากเป็นคนเก่งยุคนี้ต้องเริ่มจากอะไร?

“SEAC ในฐานะผู้นำด้านการเรียนรู้ตลอดชีวิต สิ่งหนึ่งที่เน้นย้ำเสมอ คือ เราต้องการกระตุ้นให้คนไทยเกิดการรีสกิล (Reskill) และอัพสกิล (Upskill) อย่างต่อเนื่อง ผ่านการพัฒนาศักยภาพผู้นำ บุคลากรและกลุ่มคนทำงานทุกระดับ ทั้งเรื่องของ Mindset, Hard Skills และ Soft Skills โดยเฉพาะการเรียนรู้เพื่อสร้างคนที่รู้กว้าง (Multi-Skills Profile) ในแบบ T-Shaped และ M-Shaped Skills เพื่อพัฒนาทักษะทั้งแนวลึกและแนวกว้างที่ทวีความสำคัญมากขึ้นเรื่อยๆ ผนวกกับ Learning Mindset ซึ่งทำให้คนที่รู้กว้าง (Multi-Skills Profile) มีความได้เปรียบ และเป็นที่ต้องการขององค์กรยุคนี้ เพราะนอกจากมีทักษะการเรียนรู้ที่ “รู้รอบ รู้ลึก” แล้ว ยังผนวกองค์ความรู้ต่างๆ และเปิดรับสิ่งใหม่ ทำให้สามารถหมุนตัวเองและทำงานที่หลากหลายอย่างคล่องตัวและเชี่ยวชาญ”

3 ทักษะคนทำงานทุกระดับต้องเร่งพัฒนา ปี 2021 – 2022

การหมั่นพัฒนาทักษะไม่ใช่เรื่องที่ง่าย แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้ สิ่งแรกที่เราต้องมีคือ Mindset ที่พร้อมจะเปลี่ยน หากยกตัวอย่างให้เห็นภาพชัดเจน คือ ถ้าเราอยู่ในสถานการณ์ความไม่แน่นอนเดียวกัน และเพื่อนร่วมงานของคุณ มี Growth Mindset มองวิกฤติให้เป็นโอกาส กลับกันที่คุณมี Fixed Mindset ที่ไม่ยอมเปลี่ยนแปลง เพื่อนร่วมงาน ก็จะนำหน้าไปก่อนอย่างแน่นอน เช่นเดียวกันกับ องค์กรที่บริหารคนมากมาย อุปสรรคที่ทำให้ไม่สามารถปรับตัวได้ไวคือการที่องค์กรไปให้ความสำคัญกับเครื่องมือในการช่วยเหลือมากเกินไป โดยละเลยพื้นฐานสำคัญ อย่าง Mindset จึงทำให้ไม่สามารถเกิดการ Transform อย่างแท้จริง

• ทักษะการบริหารจัดการตัวเอง (Self-Management Skills) – เริ่มต้นที่ Mindset ว่าทำอย่างไรจะสามารถจัดการกับปัญหาหรือความเครียดที่เกิดขึ้น การมีมุมมองความคิดที่ถูกต้องเหมาะสมกับสถานการณ์จะทำให้เราสามารถปรับมุมมอง (Reframe) ต่อสถานการณ์นั้นๆ ได้เป็นอย่างดี พอเห็นโอกาสเกิดขึ้น เราก็จะสามารถกระตุ้นตัวเราไปให้ถึงเป้าหมาย
• ทักษะการทำงานร่วมกับผู้อื่น (Interpersonal Skills) –การทำงานร่วมกับคนที่แตกต่างให้สามารถต่อยอดออกมาเป็นผลลัพธ์ที่ดีได้ โดยอาศัย การเห็นอกเห็นใจผู้อื่น (Empathy) และการรับฟัง (Listening) ในการทำงานร่วมกันระหว่างทีม ความท้าทายใหม่จะเกิดขึ้นระหว่างหัวหน้าและลูกน้องทั้งในและนอกแผนก อีกทั้ง ใครๆ ก็สามารถเป็นผู้นำได้ แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะเป็นผู้นำที่ดีได้ และตัวบุคคลเองก็สามารถมีทักษะ ภาวะผู้นำในตนเอง (Self-Leadership) หากเข้าใจถึงภาพใหญ่ว่าทำไมเราต้องเปลี่ยนการกระทำแบบเดิมๆ เพื่อมุ่งพิชิตเป้าหมายองค์กรไปด้วยกัน
• ทักษะการรู้รอบด้านในแต่ละสายงาน (Job-based skills) – เมื่อความรู้มีวันหมดอายุ ทักษะการรู้รอบด้านในสายงานที่เกี่ยวข้อง คือสิ่งสำคัญที่ต้องให้ความสนใจ ทั้งระดับผู้บริหารหรือคนทำงานต้องรีสกิลหลากหลายทักษะที่จำเป็นต่อการทำงานในโลกทุกวันนี้ เสริมทักษะการทำงานรอบด้าน ผสมผสานทั้ง Hard Skills และ Soft Skills สู่การนำไปสร้างผลงานให้โดดเด่นได้ทันที

“สิ่งนี้ คือ จุดเริ่มต้นที่ทำให้เกิด YourNextU by SEAC สังคมการเรียนรู้คุณภาพ ที่ปัจจุบันมีจำนวนสมาชิกมากถึง 30,000 คน เราอยากให้คนไทยได้มีโอกาสพัฒนาตัวเองให้ทันต่อการเปลี่ยนแปลงของโลก ด้วยแนวคิดที่มุ่งยกระดับการเรียนรู้สู่มิติใหม่ มองการเรียนรู้เป็นกระบวนการที่ผสมผสานวิธีการเรียนรู้หลากหลายรูปแบบเข้าด้วยกัน (Blended Learning) จัดสรรให้เข้ากับความต้องการที่แตกต่างกันของแต่ละบุคคล (Personalized Learning) และเน้นไปที่การสร้างประสบการณ์การเรียนรู้ที่ดีที่สุดให้กับผู้เรียน โดย YourNextU by SEAC ได้รวบรวมหลักสูตรชั้นนำจากสถาบันการศึกษาชื่อดังระดับโลก อย่าง The Arbinger Institute และ The Ken Blanchard Companies เป็นต้น เพื่อสร้างบริบทใหม่ของการเปลี่ยนแปลงให้กับผู้เรียนด้วยคอร์สการเรียนรู้ อาทิ กระบวนการคิดเชิงออกแบบ (Design Thinking) วิธีคิดเพื่อการทำงานร่วมกับผู้อื่น (Outward Mindset) ทักษะการเอาใจเขามาใส่ใจเรา (Empathy) กระบวนการคิดวิเคราะห์แก้ปัญหา (Critical Thinking and Problem Solving) ศาสตร์แห่งการวิเคราะห์ข้อมูล (Data Analytics) การพัฒนาบริหารทีม (E3s Leader Series – Engage Empower Execute) และคอร์สทักษะอื่นๆ ที่จำเป็นต่อโลกทำงานปัจจุบันและในอนาคต ล่าสุด YourNextU by SEAC ออกหลักสูตรคอร์สเรียนออนไลน์และ Virtual Classroom สอนสดผ่านซูม “Job-based Skills Pack” ที่มัดรวมกลุ่มทักษะทั้ง Hard Skills และ Soft Skills ที่จำเป็น เหมาะกับบริบทของแต่ละสายงาน ไม่ว่าจะเป็น Digital Marketing, Sales, Data Analyst, Human Resources และสายอาชีพอื่นๆ ที่ตอบโจทย์ทุกความต้องการของตลาด ตอบสนองต่อโลกที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา”

นางสาวนิภัทรา กล่าวทิ้งท้ายว่า “ภายใต้บริบทของการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วและผันผวนของโลกในปัจจุบัน ทักษะวิธีการที่เคยใช้ได้ดีในวันนี้ วันหน้าอาจจะไม่สามารถใช้ได้อีกต่อไปแล้ว สิ่งที่เราควรจะทำมากกว่านั้นคือ การพัฒนาทักษะอย่างต่อเนื่องให้เท่าทันบริบทใหม่ที่เปลี่ยนแปลงไป โดยมิติการอัพสกิลมีความหลากหลายมากขึ้น ไม่ว่าจะเริ่มต้นจากการอัพสกิลให้รู้รอบด้านในสายงานปัจจุบัน (Job-based skills) การอัพสกิลที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับงานโดยตรง แต่เป็นการจับเทรนด์โลก (World Trends Captured Skills) ว่าสิ่งที่กำลังจะเปลี่ยนไปนั้นมีผลกระทบต่อเรามากน้อยแค่ไหน หรือ การอัพสกิลที่สอดคล้องกับแพชชั่นเป็นหลัก เช่น ถ้าวันนี้ไม่ได้ทำอาชีพนี้แล้ว อยากทำอาชีพอะไร เพราะความรู้หมดอายุเร็วมาก ต้องหมั่นเติมเสริมสร้างคุณค่าในตัวเอง ให้เป็นคนที่สดใหม่ ก้าวทันความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น และเป็นที่ต้องการของตลาดแรงงาน”

ค้นพบหลักสูตรแรก Digital Marketing ในหมวด Job-based Skills Pack ที่ YourNextU ได้ทำการสำรวจและ รวมทักษะที่บริษัทชั้นนำมองหาในนักการตลาดดิจิทัล เรียกได้ว่าหากอยากรุ่งในสายงานนี้ ทักษะพวกนี้ต้องมี ถ้ายังไม่มี ต้องรีบแล้ว! มัดรวมกลุ่มทักษะทั้ง Hard Skills และ Soft Skills ที่จำเป็น เลือกเรียน Virtual Class ได้ไม่จำกัด สามารถนำไปประยุกต์ใช้กับการทำงานและธุรกิจของคุณได้จริง เรียนรู้ไปด้วยกันกับ YourNextU by SEAC คลิกเลย https://www.yournextu.com/th/Digital-maketing-5skills

The post “รู้รอบ รู้ลึก” ทักษะผู้นำ-คนทำงาน ทุกระดับต้องมีในยุคที่นิยามความเก่งเปลี่ยนไป appeared first on Brickinfo News Agency.

ถ้าเราสังเกตให้ดี ชีวิตของคนเราจะมีการเปลี่ยนผ่านอย่างสม่ำเสมอประมาณทุกๆ 10-12 ปี เป็นแบบนี้

ช่วงที่ 1 คือ อายุตั้งแต่ 7-12 ปี (10-12ปีแรก) เป็นช่วงเด็กน้อยกำลังเรียนรู้กฏระเบียบ กติกาต่างๆ ที่ผู้ใหญ่กำหนด เช่น การเข้าเรียนตามเกณฑ์ การปฏิบัติตัวตามกฎระเบียบที่พ่อแม่ผู้ปกครองกำหนดบ้าง โรงเรียนกำหนดบ้าง เรียกได้ว่าเป็นช่วงเวลาของเด็กน้อยน่ารักของใครๆ

ช่วงที่ 2 คือ อายุประมาณ 10-22 ปี เป็นช่วงที่เราเปลี่ยนผ่านจากเด็กไปเป็นวัยรุ่น ตอนนั้นเราจะเริ่มพุ่งพล่านมากเพราะ ฮอร์โมนกำลังมีการเปลี่ยนแปลง ในวัยนี้ส่วนใหญ่ผู้ใหญ่กับวัยรุ่นจะไม่ค่อยเข้าใจกันเพราะวิธีคิดและการกระทำของวัยรุ่นจะผิดแปลกไปจากเด็กน้อยน่ารัก นิสัยดีกลายไปเป็นวัยรุ่นก้าวร้าวบ้าง คิดแผลงๆ บ้าง ทำอะไรนอกลู่นอกรอย เป็นที่ขัดใจของผู้ใหญ่อย่างยิ่ง แต่สำหรับวัยรุ่นเองเป็นช่วงที่แสวงหาตัวตนและความเป็นตัวของตัวเอง ช่วงนี้ส่วนใหญ่จะไม่ค่อยลงรอยกับผู้ใหญ่ที่บ้านเท่าไร

ช่วงที่ 3 คือ อายุ 20-32 ปี เป็นช่วงที่เราจะเริ่มคิดว่า เราเปลี่ยนจากวัยรุ่นไปเป็นผู้ใหญ่ ฮอร์โมนทำงานน้อยลง เริ่มมีความนิ่งขึ้นกว่าตอนเป็นวัยรุ่น มีความรับผิดชอบกับชีวิตตัวเองมากขึ้นเพราะ ส่วนใหญ่ต้องเริ่มออกมาทำงาน รับผิดชอบค่าใช้จ่ายต่างๆ ของชีวิตตัวเอง บางคนอาจจะต้องเริ่มเข้าไปช่วยค่าใช้จ่ายของครอบครัว เริ่มต้องวางรากฐานของชีวิต เริ่มมองหาการสร้างครอบครัว ไม่ว่าจะแต่งงานหรืออยู่เป็นโสดก็ตาม ถ้าคนสมัยนี้ก็เริ่มมองหาที่อยู่เป็นของตัวเอง เป็นวัยที่เริ่มสร้างภาระให้ตัวเอง ความเครียดเริ่มเปลี่ยนจากการคิดถึงตัวตนของตัวเองไปเป็นการอยู่รอดและสร้างความมั่นคง

ช่วงที่ 4 คือ อายุ 30-42 ปี เป็นช่วงที่เริ่มเป็นผู้ใหญ่จริงๆ เพราะสะสมทั้งประสบการณ์ด้านต่างๆ ทั้งความสุข ความทุกข์ ความรัก การเงิน และอีกสารพัดเรื่อง เป็นช่วงที่เราพยายามที่จะสะสมเพื่อความมั่นคงของชีวิตอย่างจริงจัง ไม่ว่าจะเป็นหน้าที่การงาน การลงทุน ชีวิตครอบครัว และเป็นวัยที่เริ่มได้รับผลของการกระทำจากช่วงที่ 3 เช่น ความก้าวหน้าในหน้าที่การงาน การสะสมทรัพย์สินเพื่อความมั่นคงต่างๆ บางคนก็อยู่ที่เดิม บางคนก็ก้าวหน้า

ช่วงที่ 5 คือ อายุ 40-52 ปี เป็นช่วงตัดสินของชีวิตว่าจะไปต่อได้ดี ไปต่อแบบเรื่อยๆ หรือเริ่มร่วงโรย ช่วงนี้เป็นช่วงที่รับผลสะท้อนอย่างชัดเจนมากจากการทำตัวเองของช่วงที่ 3-4 ถ้าช่วงที่ 3-4 เราทำได้ดีพอช่วงที่ 5 เราก็จะพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วทั้งมั่นคงและมั่งคั่ง แต่ถ้าเราทำไม่ดีเอาไว้ในช่วงที่ 3 และช่วงที่ 4 ก็ไม่ปรับปรุงตัว ช่วงที่ 5 นี่แหละจะเป็นช่วงที่เราต้องใช้กรรมที่เราทำไว้อย่างแท้จริง

ช่วงที่ 6 คือ อายุ 50-62 ปี เป็นช่วงปลายชีวิตการทำงานของคนส่วนใหญ่เพราะเข้าสู่วัยของการเกษียณอย่างเป็นทางการ วัยนี้เป็นวัยที่เราจะเก็บเกี่ยวผลที่เราสร้างเอาไว้จากช่วงต้นของชีวิต บางคนสร้างเอาไว้ดีก็มีผลให้เก็บเกี่ยวเยอะ บางคนสร้างไว้ปานกลางก็พอมีพอกิน บางคนสร้างเอาไว้ไม่ดีก็ไม่ค่อยมีจะกินจนถึงไม่มีกินเลยก็ว่าได้

ช่วงที่ 7 คือ อายุ 60 ปีขึ้นไปจนตาย ช่วงนี้คือ ช่วงที่ชดใช้กรรมอย่างแท้จริง ใครทำอไรไว้ก็จะได้แบบนั้น ทั้งที่ดีและไม่ดี มาถึงช่วงนี้ส่วนใหญ่จะเริ่มมองหาจุดยึดเกาะเพื่อให้บั่นปลายชีวิตของตัวเองมีความสุขที่สุด

ทีนี้เรามาเข้าเรื่องว่า ชีวิตการทำงานเริ่มตรงไหนดี

“เราควรเริ่มต้นที่วิธีคิดและทัศนคติที่เป็นบวก”

คือ ถ้าเรามีแนวคิดที่ดีและทัศนคติที่ดีเราก็จะไปได้ดี

ถ้าเอาจริงๆ แล้วเราควรจะเริ่มจากตอนเรียนที่ผู้ใหญ่มักจะบอกให้ “ตั้งใจเรียน” คำนี้เราควรตีความว่า “เรียนรู้” ไม่ใช่เรียนเพื่อสอบได้เพราะการสอบได้ไม่ค่อยจะได้ผลที่ดีเท่าไรในชีวิตจริง แต่จากที่เล่ามาในช่วงชีวิตที่ 2 คือ การเป็นวัยรุ่นจะมีสักกี่คนกันที่จะมองเรื่องนี้ออกจึงขอข้ามขั้นนี้ไปเลย

เรามาเริ่มกันที่ว่า บางคนเรียนจบมาในสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบ ไม่มีความรู้ในสิ่งที่เรียนมา และได้งานที่ไม่ตรงกับที่เรียนมา

เราควรเริ่มถามตัวเองว่า

ใช่งานที่เราอยากทำรึเปล่า

ถ้าทำงานนี้ไปอีก 10 ปีข้างหน้าเราจะเป็นอะไร

ถ้าไม่ได้คำตอบ เราควรมองหางานใหม่ แต่ควรถามตัวเองให้ชัดๆ ว่า

เราอยากทำอะไร

สิ่งที่เราอยากทำ เรามีความรู้พอที่จะทำมันไหม

ถ้าตอบ 2 คำถามนี้ไม่ได้ ก็พยายามทำงานที่มีอยู่ให้ดีที่สุดแล้วหาคำตอบให้ได้ แล้วค่อยหางานใหม่ แต่ถ้ายังหาไม่เจอก็ให้มองว่า งานที่เราทำอยู่จะทำให้เราก้าวหน้าได้อย่างไรแล้วทำมันซะ

เวลาที่เราทำงานส่วนใหญ่ที่เคยเจอจะเป็นการทำไปวันๆ เพื่อให้มันผ่านไปเสมอ ขอเรียกมันว่า “การทำงานเพื่อรอพระอาทิตย์ตก” ที่เรียกอย่างนี้เพราะมี 2 ความหมาย

ความหมายแรก คือ ทำงานเพื่อให้ถึงเวลาพระอาทิตย์ตกจะได้กลับบ้าน ส่วนใหญ่จะหาความเจริญไม่ได้ เพราะความรู้ในงานของตัวเองก็ไม่ดี ทักษะในการทำงานก็ไม่พัฒนา

ความหมายที่ 2 คือ ทำงานไปเรื่อยๆ เพื่อบั้นนปลายของชีวิตจะได้ลำบากและอับแสงเหมือนตอนพระอาทิตย์ตกดิน

การทำงานไปวันๆ จะทำให้เกิด 2 แนวทาง คือ

แบบแรก แนวคิดและทัศนคติของเราคับแคบลงและมองโลกในแง่ลบ เพราะเมื่อไรที่มีคนแซงหน้าเราขึ้นไปเราจะเกิดความรู้สึกไม่พอใจและเริ่มอิจฉา เราจะเริ่มมองโลกในแง่ลบ และทวงถามหาความยุติธรรมในแบบของเรา

แบบที่ 2 แนวคิดที่เฉื่อยชา คือ ไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับสิ่งรอบตัว ใครจะดีก็ดีไป ใครจะร้ายก็ร้ายไปไม่เกี่ยวกับฉัน ในที่สุดเราก็จะสร้าง Comfort Zone ที่จะหลบภัย ไม่อยากเปลี่ยนแปลง ไม่อยากรับผิดชอบซึ่งจะส่งผลให้เราไม่ก้าวหน้าในการทำงาน

การที่เป็นทั้งสองแบบนี้มักจะเกิดขึ้นเสมอในการทำงานและมีคนจำนวนไม่น้อยที่พาตัวเองเข้าสู่วังวนนี้ มันเกิดจากแนวคิดและทัศนคติที่ไม่ถูกฝึกในทางบวก

มีคำถามง่ายๆ ว่า “หากเราเป็นเจ้าของกิจการเราจะจ้างคนแบบเราไหม?”

เรามาเริ่มจากที่เราจบใหม่แล้วหางานทำ จะทำอย่างไรกันดี

เขียน Resume โดยมองตัวเองว่า มีความรู้อะไรบ้างจากสิ่งที่เรียนมา เราจะมาถือกันว่าสิ่งที่เราเรียนมาคือ สิ่งที่เราจะใช้ประกอบอาชีพของเรา เราเรียนอะไรมา ความรู้ที่เราเรียนมาทำอะไรได้บ้างและเราควรสมัครงานอะไร แล้วเริ่มเขียน Resume หรือประวัติย่อๆ ของเราที่ระบุตัวตนและการศึกษารวมถึงความสามารถในด้านต่างๆ ของเราที่คิดว่า คนอ่านจะสนใจเราที่สุด ซึ่งจะไปเล่าให้ฟังในตอนต่อๆ ไปว่าจะต้องเขียนอย่างไร

เลือกตำแหน่งงานที่จะทำ โดยเอาความรู้ที่เราเรียนมาแล้วหาความรู้ว่า เราควรทำงานตำแหน่งอะไร ไม่ว่าจะเป็นการสอบถามกับคนที่ทำงานแล้วหลายๆ  คนหรือจะหาอ่านจากที่ต่างๆ ว่าตำแหน่งต่างๆ ที่มีอยู่เขาทำอะไรกันบ้าง รับผิดชอบอะไร มีเนื้องานเป็นอย่างไร เพราะส่วนใหญ่ของผู้จบการศึกษาใหม่จะไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้ว่าเขาทำงานกันอย่างไร ไม่เข้าใจกลไกของการทำงานว่ามีองค์ประกอบอะไร ซึ่งบางสถาบันมีรุ่นพี่ที่ไม่เคยทำงานมาคอยมโนให้ฟังว่า เราต้องทำงานอะไร ได้เงินเดือนเท่าไร ถ้าไม่ได้ราคานี้ไม่ต้องทำ ซึ่งเป็นแนวคิดที่ไม่ค่อยถูกต้องเสียเป็นส่วนใหญ่ อยากจะบอกว่า รุ่นพี่ปวช. ปวส. จนถึงปริญาตรีที่ยังไม่ได้ทำงานหรือเพิ่งจบใหม่ๆ หลายๆ คนไม่มีความรู้ในอาชีพที่ตัวเองทำเลย แต่เอามโนคติมาปลูกฝังลูกน้องในทางผิดๆ สังเกตได้จาก พวกที่มักเล่าถึงงานสบายๆ รายได้เยอะ ขอบอกว่าไม่มีอยู่จริง กับอีกพวกที่มักจะเล่าแต่เรื่องร้ายๆ ในการทำงาน พวกนี้ส่วนใหญ่มักจะอยู่ในโลกของความเป็นจริงไม่ได้

ขอเสริมนอกเรื่องสักนิด คือ ตอนที่เราเรียนในปีท้ายๆ จะมีการฝึกงานกับบริษัทต่างๆ ตามระเบียบของการศึกษา ให้ถามอาจารย์ที่เป็นคนดูแลเราว่า เราไปฝึกงานอะไรและจะต้องทำอะไรบ้างเพื่อให้ได้ความรู้ตามหลักสูตรที่เราเรียน และเมื่อไปถึงบริษัทให้คุยกับฝ่ายบุคคลและหัวหน้างานที่ดูแลเราว่า เราจะได้ทำอะไรบ้างและขอให้ตั้งใจใช้ความรู้ที่เราเรียนมากับการฝึกงานนั้น พร้อมทั้งดูว่าชีวิตการทำงานจริงๆ ในบริษัทเป็นอย่างไร ก็จะทำให้เราเข้าใจความเป็นจริงที่จะเกิดขึ้นกับชีวิตเราในอนาคต

มองหาบริษัทที่อยากไปทำงาน เมื่อเรารู้ว่าเราจะสมัครงานในตำแหน่งอะไรแล้ว เราก็เริ่มมองหาบริษัทที่เราคิดว่าจะได้ใช้ความสามารถของเราในการทำงาน สิ่งที่ควรพิจารณาก็คือ เรามักจะมองหาบริษัทใหญ่ๆ ดังๆ ในความคิดของเราซึ่งเรามองว่ามันจะมั่นคง เช่น บริษัทโทรคมนาคมที่มีชื่อเสียง ธนาคารใหญ่หรือบริษัทใหญ่ๆ ระดับประเทศ ขอบอกว่า บริษัทเหล่านั้นมั่นคงแน่แต่เราสิจะมั่นคงหรือเปล่าไม่มั่นใจ เพราะบริษัทยิ่งใหญ่เหล่านั้นก็ต้องการคนที่มีความสามารถมากๆ ให้ถามตัวเองว่า เรามีรึเปล่า ถ้ามีและมั่นใจก็ลองดูได้ สรุปว่า ให้ทำความรู้จักกับบริษัทที่เราจะไปสมัครงานด้วยว่า เขาทำกิจการอะไร และเราจะเข้าไปทำอะไรได้บ้าง

ไปสมัครงาน เมื่อเราเลือกได้แล้วว่า เราอยากทำงานที่ไหน เลือกหลายๆ ที่ก็ได้แล้วก็ส่งเอกสารสมัครงานจามที่บริษัทเขากำหนดโดยส่ง Resume ที่เราเขียนไปแล้วรอเขาเรียกไปสอบสัมภาษณ์ ถ้าเราเขียนได้ดีพอก็จะเป็นที่น่าสนใจและจะถูกเรียกตัว แต่หากผ่านไปหลายเดือนแล้วยังไม่มีคนเรียกเราไป ก็แปลว่า สิ่งที่เราเขียนยังไม่น่าสนใจพอ ให้ลองเขียนใหม่

ไปสัมภาษณ์ เมื่อถูกเรียกตัวเพื่อไปสอบสัมภาษณ์ เราจะเตรียมตัวอย่างไรดี รายละเอียดในการสัมภาษณ์เราค่อยมาว่ากันในตอนต่อๆ ไป แต่ตอนนี้คร่าวๆ ก็คือ เราเป็นใคร มาจากไหน เรียนอะไรมา มีความรู้ความสามารถอะไรบ้าง สำหรับพวกที่คะแนนตอนเรียนไม่ค่อยดีก็จะเหนื่อยในการตอบคำถามสักหน่อยซึ่งอันนี้ก็เป็นผลกรรมที่เราทำไว้นั่นแหละ แต่ถ้าเราฉลาดที่จะตอบก็จะรอดตัวไปได้ ให้จำไว้เสมอว่า “อย่าตอบคำถามที่เราไม่เข้าใจ!” เพราะมักจะส่งผลเสียมากกว่าผลดี อย่าคิดว่าตัวเองจะโง่เลยพยายามตอบโง่ๆ ออกไป ความจริงแล้วเราแค่ไม่รู้หรือแค่ไม่เข้าใจเท่านั้นเอง อีกสิ่งหนึ่งที่ไม่ควรทำคือ “อวดฉลาด” ให้รู้ไว้ว่าเราเพิ่งจบใหม่ ไม่ได้รู้ทุกสิ่งบนโลกนี้ เรารู้เฉพาะสิ่งที่เราเรียนมา คนสัมภาษณ์จะเข้าใจ ดังนั้นถ้าไม่รู้ก็ให้ตอบว่า “ไม่รู้”

เมื่อได้งานทำ ให้ตั้งใจทำงานเพราะโดยส่วนใหญ่ที่เจอคือ “ตอนที่สมัครงานเราพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เขารับเราเข้าทำงาน แต่เมื่อได้งานทำแล้วเราก็พยายามทำทุกอย่างที่เขาจะไล่เราออกจากงานเสมอ” ให้เข้าใจตรงกันว่า ประเทศไทยมีเวลาทดลองงาน 4 เดือนเพื่อที่เขาจะเลือกว่าจะบรรจุเราเข้าเป็นพนักงานประจำ และในทางกลับกันเราเองก็มีเวลา 4 เดือนเหมือนกันที่จะเลือกว่าเราชอบที่จะทำงานที่นี่ไหม จงใช้เวลา 4 เดือนนี้ให้ดีที่สุดที่จะเป็นผู้เลือกไม่ใช่ผู้ถูกเลือก เพราะมันจะเป็นก้าวแรกที่เราจะกำหนดชีวิตของเราเอง

ตั้งเป้าหมายของการทำงาน หากเราย้อนกับไปตอนต้นที่เล่ามาให้เรากำหนดย้อนกลับจากช่วงชีวิตที่ 7 ไปหาช่วงที่ 3 แล้วตั้งเป้าว่า บั่นปลายของชีวิตเราจะเป็นอะไร ส่วนใหญ่พอเล่าถึงตอนนี้คนที่เพิ่งจบใหม่มักจะคิดว่าเป็นเรื่องไกลตัว แค่จะเอาชีวิตตอนนี้ให้รอดยังเป็นเรื่องยากจะให้ไปคิดอะไรถึงตอนแก่ ถึงจะเป็นเรื่องที่ไม่ถูกแต่ก็ไม่ผิด เรามาเจอกันตรงกลางก็ได้ งั้นให้นึกว่าอีก 5 ปีเราจะเป็นอย่างไรให้ตั้งเป้าระยะสั้นไว้ทุกๆ 5 ปีก็แล้วกัน สิ่งที่ควรจะคิดถึงก็คือ ตำแหน่งความก้าวหน้าในการทำงาน ความรู้ความสามารถที่จะต้องมีโดยหากจะเอาเงินเดือนหรือรายรับมาเป็นตัวกำหนดก็ให้หาให้เจอว่า คนเงินเดือนห้าหมื่น เงินเดือนเป็นแสนเขาทำอะไรและรับผิดชอบอะไร แล้วเราทำได้ไหม เวลามีปัญหาเกิดขึ้นให้ศึกษาวิธีที่เขาคิดแล้วลองคิดตามว่า ทำไมเขาถึงทำแบบนั้น

คร่าวๆ ของการเริ่มต้นชีวิตการทำงานก็เอาไว้เท่านี้ก่อน ในตอนต่อๆ ไปจะค่อยๆ เล่าถึงชีวิตการทำงานว่ามีอะไรน่าสนใจบ้าง

The post เด็กจบใหม่ เริ่มต้นชีวิตการทำงาน อย่างไร ? | Brickinfo Podcast: ต๋าถามป๋าตอบ EP.01 appeared first on Brickinfo News Agency.

สำหรับผมแล้วข้อมูลพวกนี้ต่อให้ดีแค่ไหน มีประโยชน์มากเท่าไร
ถ้าไม่มีคนอ่านแล้วนำมาใช้ประโยชน์มันก็เป็นแค่

“ข้อมูลขยะที่รกโลก” เท่านั้นเอง

เราเก็บมันเพื่ออะไร เก็บไปทำไม ส่วนใหญ่ที่ได้คำตอบก็คือ “เผื่อเราอาจจะได้ใช้ประโยชน์”

หากสังเกตุให้ดีจะเห็นข้อแม้และความคาดหวังจากประโยคคำตอบนี้ มันไม่ได้แสดงให้เห็นเลยว่าจะเอามันไปใช้ให้เกิดประโยชน์ได้เลยถ้าไม่มีเหตุการณ์เกิดขึ้น มันยิ่งเน้นให้เห็นว่า “ข้อมูลมันรกโลกสิ้นดี”

ที่นี้ลองมาดูว่าถ้าเราเอาสถิติไปใช้ทำอะไรได้บ้าง

สถิติบอกว่า “มะเร็งเป็นโรคอันดับ 1” ที่ทำให้คนตายและมีคนตายจากโรคมะเร็งทุกชนิดปีละประมาณ 60,000 คนจากประชากรไทยกว่า 67 ล้านคน ดังนั้นอัตราส่วนของคนที่ไม่เป็นโรคนี้กับคนที่เป็นก็คือ 67,000,000 : 60,000 คน หรือประมาณ 1,116:1 คนที่จะเป็นมะเร็งในทุกปี

เมื่อมีสถิติแบบนี้นักออกแบบผลิตภัณฑ์ของประกันภัยก็เลยหยิบสิ่งนี้มาคิดเพื่อทำเงิน ตัวอย่างแบบง่ายๆ เช่น ถ้าเก็บเบี้ยปีละ 1,500 บาทต่อคนและให้ได้รับผลประโยชน์เมื่อตาย 150,000 บาท หากหาคนทำประกันได้ 100 คนก็จะมีเงินจ่ายให้ 1 คนที่ตายเสมอและหากหาได้ 1,000 คนก็จะมีกำไรไปจ่ายให้วงจรการขายประกันและบริษัทให้อยู่ได้ แล้วแต่ละบริษัทก็ไม่ได้มีแค่ผลิตภัณฑ์เดียวดังนั้นทุกผลิตภัณฑ์ถูกคิดโดยลดอัตราเสี่ยงที่จะขาดทุนให้ต่ำมากๆ และโฆษณาเพื่อให้ผู้ซื้อประกันรู้สึกว่าตัวเองคุ้มหรือมีเปรียบ นี่คือวิธีการนำสถิติมาใช้ประโยชน์ในทางธุรกิจ

ขออีกสักตัวอย่างนะครับ

1 ปีมี 365 วัน เราทำงานสัปดาห์ละ 5 วัน
นั้นหมายความว่าใน 1 ปี
เราหยุดเสาร์-อาทิตย์ 104 วัน
หยุดตามกฎหมายกำหนดอีก 13 วัน (อย่างน้อย)
พักร้อนได้อีก 6 วัน
ลากิจได้อีก 7 วัน
รวมแล้วเราทำงาน 235 วันและหยุดงาน 130 วัน (ไม่รวมป่วย)
หากเอาเวลามาเรียงต่อกันใหม่ ทุกๆ 6 ปีที่เราทำงาน เราทำงานจริงๆ 4 ปีและหยุดงาน 2 ปี
ลองเอาไปคิดต่อดูนะครับว่าจะทำอะไรกับมันได้บ้าง

ในชีวิตทำงานจริงๆ เรามีข้อมูล สถิติ ตัวเลขที่เราเก็บเต็มไปหมดพอเอาเข้าจริงๆ เราอ่านข้อมูลไม่เป็นก็เลยมองไม่เห็นว่าจะต้องทำอะไรกับมัน เปรียบเทียบง่ายๆ คือ เราเดินเข้าไปในป่าแต่เราไม่รู้จักพืชเลย สิ่งที่เรามองเห็นก็คือ มีต้นไม้เต็มไปหมดจะเอามาใช้ประโยชน์ก็ใช้ไม่เป็นเพราะไม่รู้จะใช้ยังไง และที่สำคัญคือ เราก็อยู่กับต้นไม้โดยไม่คิดจะทำความรู้จักกับมันเลยพอถึงเวลาเราก็มักจะบอกว่า มันเยอะจนไม่รู้ว่าจะเริ่มตรงไหน มันเป็นข้อแก้ตัวที่น่าเศร้า แต่นับวันผมจะยิ่งเจอกับคนเหล่านี้มากขึ้นเรื่อยๆ

ผมอยากให้เหล่าคนทำงานลองหันมาเริ่มพยายามหัดอ่านข้อมูล ตัวเลข สถิติ แล้วทำความเข้าใจกับมัน จากนั้นค่อยมามองว่าจะใช้ประโยชน์กับมันได้อย่างไรบ้าง เพราะมันจะทำให้เราทำงานได้ง่ายและมีพัฒนาการในการทำงานที่ดีขึ้นนะครับ

เรื่องโดย : คิดไปเขียนไป กับสุขเล็ก

The post เรื่องเล่าของ “ชีวิตการทำงาน” ตอน “สถิติและวิธีคิด” appeared first on Brickinfo News Agency.

มันเป็นแบบนี้ครับ

เมื่อตอนเป็นเด็กบ้านผมมีหมาหลายตัว มีอยู่ครั้งหนึ่งที่หมาของผมออกลูกใหม่ๆ ผมดีใจมากไปนั่งดูมันอยู่ตั้งนานเพราะไม่เคยเห็นแล้วก็ตื่นเต้นด้วย ผมว่ามันน่ารักดีครับ พอผมกลับไปเล่าให้พี่ผมฟังว่าตอนนี้มีลูกมาเกิดใหม่ตั้งหลายตัว

พี่ผมก็ถามว่า “มีกี่ตัวหละ ?”

ผมก็วิ่งกลับไปนับมันได้ 6 ตัว แล้วก็รีบวิ่งกลับไปบอกพี่ผม

แกก็ถามใหม่ว่า “มีตัวผู้กี่ตัว ?”

ด้วยความที่เอาแต่จะนับเลยไม่ได้ดูเรื่องนี้เลยต้องวิ่งกลับไปดูใหม่ ก็รู้ว่าเป็นตัวผู้ 2 ตัวและตัวเมีย 4 ตัวก็รีบวิ่งกลับไปบอก

ก็เจอถามมาว่า “มีสีอะไรบ้าง”

ผมวิ่งวนไปวนมาไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบเพื่อตอบคำถามของพี่ผม จนผมต้องบอกว่า

“ทำไมไม่ถามทีเดียวให้หมดว่าอยากรู้อะไรจะได้ไม่ต้องวิ่งไปมาหลายรอบให้เหนื่อย”

จากที่ดีใจก็เลยกลายเป็นหงุดหงิดและก็รู้สึกโกรธว่า โดนพี่แกล้งเอา

เหตุการณ์นี้คงพอจะเปรียบเทียบให้เห็นได้สัก 2-3 เรื่องนะครับ

1. เรื่องที่หนึ่ง ก็คือ ด้วยความเป็นเด็กผมใช้ความรู้สึกกับอารมณ์เป็นที่ตั้งเลยไม่ได้ใช้ความละเอียดรอบคอบในการพิจารณาเรื่อง ผมตื่นเต้นที่มีลูกหมาและรู้ว่ามันมีหลายตัวแต่ไม่พยายามที่จะนับว่ามันมีกี่ตัวกันแน่ เปรียบไปก็เหมือนกับการทำงานหากเราใช้อารมณ์ความรู้สึกมากกว่าการไตร่ตรองพินิจพิเคราะห์ให้ละเอียดถี่ถ้วน มันจะส่งผลให้เราต้องทำงานหนักกว่าที่ควรจะเป็น
2. เรื่องที่สอง ผมไม่เรียนรู้จากบทเรียนที่ผ่านมาคือ ลูกหมาก็มีอยู่ 6 ตัวเท่าเดิมจะวิ่งไปกี่รอบมันก็ยังเป็นเหมือนเดิมเพียงแต่ผมไม่เรียนรู้ว่าจะมีคำถามใหม่ ๆ เกิดขึ้นมา ผมก็ยังไปเพื่อตอบคำถามทีละข้อ ถ้ากลับไปที่การทำงานเรื่องที่เรากำลังทำอยู่นั้นหลายเรื่องไม่มีอะไรเปลี่ยนเพียงแต่เราไม่เรียนรู้และศึกษาให้มากพอที่จะมองในแง่มุมใหม่ๆ บ้าง ก็เหมือนลูกหมากี่ตัว เป็นตัวผู้เท่ไร ตัวเมียเท่าไร มีสีอะไรบ้าง ผมว่าในหลายๆ ครั้งในการทำงานอาจจะง่ายกว่าด้วยซ้ำเพราะถ้าเราหัดเรียนรู้เจ้านายเสียบ้างก็จะรู้ว่ามักจะถามคำถามเดิมๆ เช่น เท่าไร เมื่อไร อย่างไร ทำแบบอื่นได้อีกไหม หากเราเรียนรู้ที่จะตอบคำถามเจ้านาย เราก็จะเตรียมหาคำตอบเหล่านั้นเอาไว้และมันก็จะทำให้เรารอบคอบและมีความละเอียดในการทำงานขึ้นอีกด้วย
3. เรื่องที่สาม พอผมเหนื่อยผมก็เริ่มพาลจากอารมณ์ดีใจก็เลยกลายเป็นโกรธและก็กล่าวหาว่า พี่แกล้งผมไปเลย เปรียบกับการทำงานแล้วแทนที่เราจะไตร่ตรองดูให้ดีว่าตัวเราขาดตกบกพร่องอะไรถึงเกิดคำถามได้มากมาย และเราได้โอกาสในการที่จะเรียนรู้มากแค่ไหน กลับเอาอัตตาขึ้นมาเล่นแล้วก็กลายเป็นเรื่องที่ไม่ควรทำ หลายครั้งที่ผมเคยเห็นมักจบลงตรงที่เราเองมานั่งเสียใจว่าไม่ควรทำแบบนั้นเลย หลายคนโชคดีที่มีโอกาสได้แก้ตัวและอีกหลายคนเสียโอกาสที่จะได้ทำงานต่อ มันเป็นเรื่องน่าเศร้านะครับ

เวลาที่เราทำงานเป็นผู้น้อยเราก็มีความฝันที่อยากจะเจริญก้าวหน้าแบบผู้บังคับบัญชาของเรา แต่ทำไมเรากลับไม่เรียนรู้ว่า การเป็นหัวหน้าที่ดีต้องทำอะไรบ้าง เราบอกว่าเราทำงานหนักกว่าคนอื่นตั้งเยอะ คงต้องถามว่า…

“เรารู้ได้อย่างไรว่าคนอื่นทำงานน้อยกว่าเรา!”

ถ้าเรามีเวลาว่างขนาดไปนั่งดูคนอื่นเขาทำงานก็แสดงว่า “งานเรายังไม่หนักพอถึงมีเวลาขนาดนั้น”

หรือถ้าฟังเขาเล่ามาแล้วเชื่อก็ยิ่งแย่กว่าไปนั่งดูเขาทำงานอีก เรามักจะจดจำแต่ความแย่และไม่ดีของคนอื่น เรากลับไม่มองว่าเขาประสบความสำเร็จได้อย่างไรและทำอะไรบ้าง

การทำแบบนั้นคุณคิดว่า
“คุณจะทำสิ่งดีๆ ได้หรือ?”
เพราะสิ่งที่คุณจดจำล้วนเป็นสิ่งไม่ดี

ผมบอกลูกน้องเสมอว่า…

“ถ้าอยากมีเงินเดือนห้าหมื่นก็คงต้องไปเรียนรู้ว่าคนเงินเดือนห้าหมื่นเขาทำอะไรบ้างถึงได้แบบนั้น”

สิ่งที่ผมได้คำตอบกลับมาจากคนส่วนใหญ่มักจะได้คำตอบว่า “เขาสบายอย่างไร วันๆ ไม่เห็นทำอะไรมากเลย“

ผมก็บอกว่า ถ้าเห็นแค่นั้นก็อยู่อย่างนี้แหละดีแล้ว อย่าไปทำอย่างเขาเลยจะตกงานเอาได้ ไม่สามารถบอกพวกเขาเพื่อที่จะให้มองสิ่งที่ดีได้ เพราะหูของคนเหล่านี้มักจะปิดและได้ยินในสิ่งที่ตัวเองอยากได้ยินเท่านั้น

น้อยคนนักที่จะกลับมาเล่าว่า ส่วนดีของคนห้าหมื่นทำอะไรบ้าง ผมก็จะสอนเขาเป็นฉาก ๆ ว่าส่วนนั้นคืออะไรและทำไมถึงเป็นแบบนั้น คนพวกนี้ตอนนี้ก็ได้เกินห้าหมื่นไปทุกคนแล้วครับ

ลองย้อนคิดดูให้ดีว่า…

ลูกหมาเกิดใหม่เกิดกับเรามากี่หนแล้ว ?
เรายังคงทำซ้ำเรื่องเดิมๆ อยู่หรือไม่ ?
เราเคยเรียนรู้อะไรจากมันบ้าง ?
รอบๆ ตัวเรามีลูกหมาเกิดใหม่ทุกๆ วันแต่เราก็ยังวิ่งวนกลับไปกลับมาเหมือนเดิมใช่ไหม ?

แล้วชีวิตเราจะดีขึ้นได้อย่างไร!

ผมหวังว่า “ลูกหมาเกิดใหม่” คงจะทำให้หลายคนได้ประโยชน์จากมันนะครับ

เรื่องโดย : คิดไปเขียนไป กับสุขเล็ก

The post เรื่องเล่าของ “ชีวิตการทำงาน” ตอน “ลูกหมาเกิดใหม่” appeared first on Brickinfo News Agency.

โดย : ปณิดดา เกษมจันทโชติ

การทำอะไรหลายอย่าง ณ ที่นี้ไม่ได้หมายความถึงการทำหลายอาชีพเพื่อเพิ่มหลายได้ แต่หมายถึงการทำงานหลายๆ อย่าง ณ ห้วงเวลาเดียวกัน ในลักษณะสลับไปสลับมา หรือที่เรียกว่า Multitasking เช่น การทำงานไปด้วย เล่นเกมในโทรศัพท์ไปด้วย ประชุมไปด้วยพรางร่างจดหมายเพื่อส่งให้ลูกค้า 

สาเหตุที่หลายคนตัดสินใจทำหลายๆ อย่างพร้อมกัน ส่วนหนึ่งคือทุกอย่างเร่งรีบไปหมด แต่สิ่งที่สนับสนุนให้ทำจากภายใน คือความเชื่อว่าการทำงานแบบ multitasking ช่วยร่นระยะเวลา และรู้สึกว่าตัวเองมีประสิทธิภาพมากเพราะทำงานหลายอย่างพร้อมๆ กันได้

แต่ในความเป็นจริงแล้ว งานวิจัยหลายฉบับกลับสะท้อนว่ามันไม่ได้เป็นแบบนั้น แถมการทำหลายๆ อย่างพร้อมกัน (multitasking) กลายเป็นตัวฆ่าประสิทธิภาพการทำงานได้ และอาจถึงขั้นทำลายสมองได้เลยทีเดียว

multitasking คือทักษะพิเศษจริงหรือ?

การวิจัย จากการศึกษาเมื่อปี 2018 ดำเนินการที่ Stanford University (มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด) พบว่าการทำงานหลายอย่างมีประสิทธิผลน้อยกว่าการทำสิ่งเดียวในแต่ละครั้ง นักวิจัยพบว่าคนที่ถูกโจมตีหรือถูกรบกวนด้วยกระแสข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์หลายครั้ง เช่น การทำงานสลับกับการใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อื่นๆ อยู่ตลอดเวลา จะทำให้ไม่จดจ่อ หรือเรียกคืนข้อมูลบางส่วนจากงานหนึ่งไปอีกงานหนึ่งได้ครบถ้วน ขณะที่การงานที่ละอย่างจะทำให้ไม่มีข้อมูลใดๆ หลุดหายไปและทำให้งานมีประสิทธิภาพที่ดีกว่านั่นเอง

นักวิจัยจากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด ได้เปรียบเทียบกลุ่มคนตามแนวโน้มที่จะทำงานหลายอย่างพร้อมกัน เนื่องจากคนกลุ่มนี้มีความเชื่อว่า “การทำงานหลายอย่างเป็นคนมีทักษะพิเศษ หรือรู้สึกว่าเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานได้”

แต่จริงๆ แล้วการทำงานหลายๆ อย่างพร้อมกันกลับแย่กว่าผู้ที่ชอบทำสิ่งเดียวในแต่ละครั้ง สาเหตุที่ผู้ทำงานหลายอย่างพร้อมกันบ่อยครั้งมีประสิทธิภาพงานแย่ลง เพราะยิ่งทำบ่อยๆ ยิ่งมีปัญหาในการจัดระเบียบความคิด และกรองข้อมูลที่ไม่เกี่ยวข้องออกไป เมื่อมีสิ่งที่ไม่จำเป็นเข้ามาในกระบวนการทำงานมากเข้า การทำงานก็ช้าลง เมื่อเปลี่ยนจากงานหนึ่งไปอีกภารกิจหนึ่ง ดังนั้นคนที่พยายามทำ 2 สิ่ง หรือมากกว่านั้นไปพร้อมกัน จะทำให้สมองขาดความสามารถในการทำงานทั้งสองอย่างสำเร็จอย่างสมบูรณ์ ในทางกลับกัน การทำงานอย่างเดียวจะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานเพราะสมองจะสามารถจัดการตัวเองได้ดีกว่า

ทำงานหลายอย่างพร้อมกันมีส่วนให้ IQ ลดลง

การวิจัยยังแสดงให้เห็นว่า การทำงานหลายๆ อย่างพร้อมกัน นอกเหนือจากการทำให้งานช้าลงแล้ว ยังมีผลในการลด IQ ด้วย การศึกษาที่มหาวิทยาลัยลอนดอนพบว่า ผู้เข้าร่วมที่ทำภารกิจหลายอย่างระหว่างการเรียนรู้ได้คะแนน IQ ลดลง ซึ่งคล้ายกับสิ่งที่พวกเขาคาดหวัง หากพวกเขาสูบกัญชาหรืออยู่ตลอดทั้งคืน IQ ลดลง 15 คะแนน สำหรับผู้ชายที่ทำงาน multitasking ลดคะแนนลงสู่ระดับเฉลี่ยของเด็กอายุ 8 ปีเลยทีเดียว

ดังนั้นในครั้งต่อไป เราจึงไม่ควรเขียนอีเมลถึงหัวหน้าหรือส่งข้อมูลสำคัญๆ ระหว่างที่ประชุมไปด้วย เพราะ “ในเวลานั้น ความสามารถในการคิดของคุณจะลดน้อยลงจนคุณอาจปล่อยให้เด็กอายุ 8 ขวบในตัวคุณ เขียนออกไปก็เป็นได้”

สมองพังเพราะทำงานหลายอย่างในเวลาเดียว

เป็นที่เชื่อกันมานานแล้วว่าความบกพร่องทางสติปัญญาจากการทำงานหลาย ๆ อย่างพร้อมกันนั้นเป็นการชั่วคราว นักวิจัยที่ University of Sussex ในสหราชอาณาจักร เปรียบเทียบระยะเวลาที่ผู้คนใช้อุปกรณ์หลายอย่าง (เช่นการส่งข้อความขณะดูทีวี) เพื่อสแกน MRI (Magnetic Resonance Imaging) จากสมองของพวกเขา พวกเขาพบว่ายิ่งมีการทำงานหลายอย่างยิ่งมีความหนาแน่นของสมองน้อยลงในเยื่อหุ้มสมองส่วนหน้า (cingulate cortex) ซึ่งเป็นส่วนที่มีความรับผิดชอบต่อการเอาใจใส่รวมถึงการควบคุมความรู้ความเข้าใจและอารมณ์

มีการวิจัยเพิ่มเติมเพื่อตรวจสอบว่าการทำงานหลายๆ อย่างพร้อมกันนั้น สามารถสร้างความเสียหายต่อร่างกายหรือไม่ มีความชัดเจนว่า multitasking มีผลกระทบเชิงลบ โดยนักประสาทวิทยา Kep Kee Loh ผู้เขียนหลักของการศึกษาอธิบายความหมายของเรื่องนี้ว่า

“สิ่งสำคัญคือการสร้างความตระหนักรู้ถึงวิธีที่การโต้ตอบกับอุปกรณ์ทางเทคโนโลยีอย่างเหมาะสม เพราะการใช้อุปกรณ์เหล่านี้ อาจเปลี่ยนแปลงวิธีคิดในระดับของโครงสร้างสมอง”

ดังนั้น หากรู้ตัวว่าเราเริ่มมีแนวโน้มที่จะทำงานหลายๆ อย่างพร้อมกัน เราไม่ควรตามใจตัวเองเรื่องนี้ เพราะมันจะทำให้คุณช้าลง และลดคุณภาพงานลงด้วย แม้ว่าจะไม่ก่อให้เกิดความเสียหายต่อสมอง แต่การอนุญาตให้ตัวเองทำงานหลายอย่างพร้อมเพรียงกันบ่อยๆ จะเพิ่มความยากลำบากในการจัดการกับสมาธิและการใส่ใจในรายละเอียด ซึ่งการทำงานหลายอย่างพร้อมกันอาจบ่งบอกถึงการรับรู้ตนเองและสังคมในระดับต่ำ รวมถึงทักษะความฉลาดทางอารมณ์ (EQ) ที่สำคัญต่อความสำเร็จในการทำงานในมิติอื่นๆ ด้วย

การสร้างงานให้มีประสิทธิภาพ

ท้ายที่สุด การพยายามทำงานทีละอย่าง ลด multitasking ได้ ด้วยวิธีแก้ปัญหาสุดเบสิกอย่าง “การจัดเวลา” เริ่มต้นจากการสร้างรายการสิ่งที่คุณต้องทำให้เสร็จเวลากำหนดเวลา เพื่อทำงานให้เสร็จ และอุทิศตนให้กับงานอย่างเต็มที่โดยไม่เปิดโอกาสสมาร์ทโฟนหรือแม้แต่อีเมลเข้ามารบกวน

แม้วิธีนี้อาจไม่สมบูรณ์แบบ แต่มันมีส่วนช่วยลดเวลาที่เสียไปในการพยายามคิดในเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกันงาน

อีกขั้นตอนสำคัญคือการกำจัดการรบกวนหลังจากลำดับความสำคัญและกำหนดเวลาการทำงานของคุณเป็นสิ่งสำคัญอย่างแน่นอน ซึ่งทำให้แน่ใจได้ว่าเราจดจ่อในงานที่กำลังทำอยู่จริง ๆ เช่น “หลีกเลี่ยงการทำสิ่งที่ไม่จำเป็น ปิดการแจ้งเตือน กำจัดสิ่งรบกวนภายนอก ไม่ปล่อยให้สมองทำหน้าสลับหน้าที่ไปมา”

สำหรับที่กำลังเผชิญปัญหา งานยุ่งจนจัดการไม่ได้ ลองประยุกต์ใช้คำแนะนำเหล่านี้ชีวิตประจำวัน ที่อาจมีส่วนให้ได้ผลลัพธ์งานที่เร็วกว่า มีประสิทธิภาพกว่า ที่สำคัญคือสมองทำงานหนักน้อยกว่า และอาจเหลือพลังในการทำงานอื่นๆ ที่เป็นประโยชน์ต่อตัวเองและคนอื่นได้มากกว่าที่เคย

ที่มา: forbes , talentsmart , businessnewsdaily

The post ทำหลายอย่างพร้อมกัน (Multitasking) งานเจ๋งหรือเจ๊งกันแน่ ? appeared first on Brickinfo News Agency.

(15 มกราคม 2562) พรรคประชาธิปัตย์ จัดงานใหญ่เพื่อเปิดตัวโครงการ “เวียนจบ พบงาน” โดยมีแอพพลิเคชั่นเชื่อมโยงงานที่ฝึกงานและการยกระดับทักษะอาชีพให้สอดคล้องกับยุค Digital Transfoation ได้ง่าย ๆ ผ่าน @DemTum ขึ้นมาให้กับคนไทยทุกคนเพราะตระหนักถึงปัญหาในการขาดแรงงานฝีมือในเมืองไทย ซึ่งจะเป็นปัญหาใหญ่ต่อระบบเศรษฐกิจไทยในอนาคต

ผลกระทบจาก Digital Transformation ทำคนว่างงานในไทยมากกว่า 4 แสนราย

จากข้อมูลของสำนักงานสถิติแห่งชาติ ที่มีจำนวนผู้ว่างงานในไทยมากกว่า 4 แสนราย และมีแนวโน้มเพิ่มสูงขึ้นในแต่ละปีนั้น เป็นผลสืบเนื่องมาจากปัญหาของตลาตงานยุคเก่าที่ประสบผลกระทบจากยุคของ Digtal Transfomation ที่ทำให้ผู้ประกอบการน้อยใหญ่ต่งมองหาแนวทางในการทำให้ธุรกิจเติบโตและขยายตัวอย่างมีประสิทธิภาพ และเริ่มนำนวัตกรรมการเทคโนโลยีใหม่ ๆ มาใช้ ส่งสร้างผลกระทบต่อแรงานเดิมที่ปรับตัวไม่ทัน ต้องตกงานกันอย่างต่อเนื่อง ปัจจุบันมีแรงงานที่ประสบปัญหาว่างงานอยู่มาก รวมถึงนักศึกษาใหมที่จะจบออกมาแล้วจะพบปัญหาเดียวกัน ซึ่งถือเป็นปัญหาเร่งด่วนที่ควรหาทางแก้ไข จากการเปลี่ยนแปลงของตลาดงานที่มีความต้องการคนคุณภาพที่พร้อมรับกับการพายุครั้งใหญ่จาก Digital Transformation & Disruption

ดังนั้นเพื่อให้เรื่องนี้ไม่ลุกลามเป็นปัญหา ซึ่งจะกลายเป็นกำแพงหนาของการพัฒนาประเทศในระยะยาว จึงจำเป็นต้องผลักดันให้เกิดแนวคิดสร้างคนที่มีคุณภาพอย่างจริงจัง โดยทีมเศรษฐกิจ พรรคประชาธิปัตย์ได้จัดตั้งโครงการ เวียนจบ พบงาน’ เพื่อเสริมสร้างให้มีแรงงานคุณภาพเพียงพอต่อตลาดงานอย่างเร่งด่วน

นายจุรินทร์ ลักษณวิศิษฏ์ หัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ รองนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ กล่าวว่า กิจกรรมหลักที่เป็นหัวใจสำคัญ ก็คือการเปิดตัวแอพพลิเคชั่น “Democrat เรียนจบ พบงาน” คือที่มาของการจัดกิจกรรมนี้ที่ต้องมีแอพพลิเคชั่นนี้เกิดขึ้นเพราะว่าทีมเศรษฐกิจทันสมัย ที่มีนายปริญญ์ พานิชภักดิ์ เป็นหัวหน้าทีมหรือเป็นประธานคณะกรรมการเศรษฐกิจทันสมัยของพรรคประชาธิปัตย์ ซึ่งพบความจริงว่า ปัจจุบันนี้เรายังมีคนที่ตกงานอยู่จำนวนหนึ่ง รวมทั้งประเทศมีตัวเลขประมาณ 400,000 คน ที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้น คือ เด็กที่เรียนจบจำนวนไม่น้อยในแต่ละปียังหางานทำไม่ได้จึงเป็นที่มาที่เรามานั่งคิดกันว่าจะทำอย่างไรที่จะหาช่องทางให้น้องๆที่เรียนจบได้มีโอกาสพบกับงานจึงเป็นที่มาของแอพพลิเคชั่นนี้

ปริญญ์ พานิชภักดิ์ รองหัวหน้าพรรคประชธิปัตย์ และหัวหน้าทีมเศรษฐกิจ แม่ทัพใหญ่ของโครงการ ทุ่มเทและทุ่มทำอย่างตั้งใจ

ปัจจุบันประเทศไทยกำลังขาดแรงงานฝีมือ และการสร้างทรัพยากรมนุษย์จึงไม่ใช่งานของคนใดคนหนึ่งแต่เป็นหน้าที่ของทุกภาคส่วนทั้ง ภาครัฐ ภาคเอกชน ภาคการเมือง ภาคประชาชนและ NGOs ทีจะต้องร่วมมือกันช่วยสร้างคนที่มีคุณภาพ ซึ่งในที่นี้ไม่ใช่แค่แรงงานยุคเก่าเท่านั้น แต่ยังรวมถึงบรรดานักศึกษาจบใหม่ที่พบปัญหาเดียวกัน จากระบบการศึกษาเดิมที่อาจจะขีดกรอบให้เด็กรุ่นใหม่ไม่ได้รับประสบการณ์ที่ควรจะเป็นในโลกของงานยุคนี้ เฉกเช่นเดียวกันกับในหลายบริษัทเองก็ขาดแรงงานฝีมือดีโครงการนี้จึงเป็นโครงการที่จะทำให้ระบบนิเวศน์ของตลาดงานไทยเดินหน้าไปสู่เส้นทางที่ถูกต้องยิ่งขึ้น

ทั้งนี้การที่นักศึกษา(คนรุ่นใหม่จะเรียนจบแล้วพบงานได้นั้น ต้องผ่านการฝึกงานเพื่อเสริมสร้างประสบการณ์และการยรู้นอกห้องเรียน ก่อนที่จะเรียนจบ บริษัทผู้ประกอบการเองก็จะได้ประโยชน์จากการได้เด็กฝึกงานมาช่วยกิจการและได้ดูศักยภาพการทำงานในสนามจริงเรียนรู้นิสัยใจคอของเด็กระหว่างฝึกงานด้วย เพื่อที่จะสามารถตัดสินใจการจ้างงานในอนาคตได้ แต่ปัจจุบันนี้ นักศึกษาหลายคนยังไม่สามารถหาที่ฝึกงานที่ดีได้ และผู้ประกอบการเองก็ไม่สามารถรู้จักความลามารถที่แท้จริงของคนสมัครงานใหม่ๆ ดังนั้นการมาพบกัน (matching) ในช่วงเวลาก่อนนักศึกษาจะเรียนจบจึงเป็นจังหวะเวลาที่ดีที่จะเรียนรู้ซึ่งกันและกัน และนักศึกษาอาจมีรายได้เสริมระหว่างเรียนอยู่ได้อีกด้วย

อย่างไรก็ตามแม้ทุกวันนี้โลกจะถูกเขย่าด้วยเทคโนโลยี แต่โลกยังต้องขับเคลื่อนด้วยมนุษย์ เพราะถึงแม้เทคโนโลยีจะเป็นตัวช่วยให้เกิดประสิทธิภาพและผลิตผลใหม่ๆ ที่สะดวกสบายยิ่งขึ้น แต่ก็ยังมีอีกหลายเรื่องที่หุ่นยนต์ยังไม่สามารถชนะคนได้ในเร็ววัน เช่น วิชาชีพที่ต้องใช้ความเข้าใจ ความซับซ้อนทางความคิด การใช้หัวใจในการบริการ เช่น อาชีพที่ปรึกษาการลงทุน อาชีพงานบริการต่าง ๆ และอีกหลากหลายอาชีพที่ต้องใช้ Human Touch หรือการปฏิสัมพันธ์ระหว่างบุคคลกับบุคคล ซึ่งต่อให้ในอนาคตหุ่นยนต์จะทำได้ แต่ก็ไม่มีเสน่ห์เท่ามนุษย์

“Democrat เรียนพบ พบงาน” @DemTum ใช้งานง่ายแค่ Add ไลน์เป็นเพื่อน ใช้ Ai คอยวิเคราะห์และประมวลผล

แอปพลิเคชัน @DemTum ที่ถูกพัฒนาโดยทีมเศรษฐกิจของพรคประชาธิปัตย์ ทำงานผ่านระบบของ LINE เพียงแค่พิมพ์ @DemTum จะค้นเจอชื่อ “เรียนจบ พบงาน” จากนั้น Add เป็นเพื่อน แล้วสามารถส่งประติ ส่ง CV หรือ Resume ไปได้เลย ซึ่งการใช้งานก็หมือนการแชพไลน์ทั่วไป แต่ทุก ๆ การแชท ทุก ๆ คำถามจะมีระบบปัญญาประดิษฐ์ (Ai) คอยวิเคราะห์และประมวลผลบทสนทนาของผู้ใช้และตอบสนองโซลูชั่นต่าง ๆ ได้อย่างตรงความต้องการ เช่น “อยากหางาน / อยากฝึกงาน” ระบบจะทำการเชื่อมโยงข้อมูลของผู้ใช้ไปหาสิ่งที่ต้องการได้ทันที ตั้งแต่การเทรนนิ่ง การจัดหางาน มีคอร์สเวิร์คช้อป แหล่งงาน (แบบเต็มเวลาและพาร์ทไทม์) แหล่งฝึกงาน และอื่น ๆ อีกมากมาย เพื่อช่วยอัพเดท Skill ของผู้ใช้งานความพิเศษของ @DemTum คือการได้รับความร่วมมือจาก ‘Career Visa Thailand’ บริษัท วิสาหกิจชื่อดังระดับโลก (ด้านการแนะแนววิชาชีพระดับโลก) ที่มีศักยภาพในการยกระดับฝีมือแรงงาน ซึ่งได้มาตั้งสำนักงานที่ประเทศไทย รวมถึงบริษัทVoxy แอปฯ การเรียนภาษาอังกฤษออนไลน์ที่มีการนำระบบ AI เข้ามาช่วยเหลือผู้ใช้งานให้เลือกโหมดการใช้ภาษาได้ตามประเภทของความต้องการมาร่วมเป็นพันธมิตรกับโครงการ เรียนจบ พบงาน ซึ่งจะช่วยสร้างโอกาสให้กับตลาดงานของคนไทยในยุคนี้ได้มากยิ่งขึ้น

เปิดตัวโครงการยิ่งใหญ่ ได้รับความร่วมมือจากทุกภาคส่วน

โครงการ ‘เรียนจบ พบงาน’ ได้รับการตอบรับจากผู้คนในหลากหลายวงการที่พร้อมมาร่วมแซร์ ประสบการณ์และสรางแรงบันดาลใจในการปรับตัวเพื่ออยู่ในยุคแห่งการเปลี่ยนแปลงมากมาย อาทิ เฌอปราง แก้ว ตาหวาน BNK48/อุ๋ย นนทรีย์ นิมิบุตร ผู้กำกับหนังพันล้าน/ต่ ภพธร นักร้อง นักแสดง นักแต่งเพลง/โด่ง พีรพงศ์ ผู้ก่อตั้ง Origin Property/ เมย์ ผู้ก่อตั้ง Afterบ ร้านขนมชื่อดัง/กอง พณชิต นายกสมาคม Startup / เอ็ม ผู้ก่อตั้ง CareerVisa Thailand แนะแนวอาชีพมือโปร หนึ่ง ปรมินทร์ อินโสม coding ตัวท็อป ผู้ก่อตั้ง Satang Pro พร้อมด้วยผู้บริหาร / เจ้าของกิจการ และ HR บริษัทชั้นนำในสายต่าง ๆ

นอกจากนี้ยังมีกลุ่มบริษัทยักษ์ใหญ่ที่เข้าร่วมกับโครงการ เรียนจบ พบงาน’ และแอปพลิเคชัน @DemTum เพื่อสนับสนุนทั้งองค์ความรู้ในแง่ของตลาดงานยุคใหม่ รวมถึงการเปิดหาแรงงานที่หลากหลายอีกมากมาย เช่น กลุ่มเซ็นทรัล / กลุ่มสยามพิวรรธน์/ HUAWE / WHA / กลุ่มธนาคารใหญ่ของไทย / กลุ่มบริษัทหลักทรัพย์ บีกริม/ สยามพารากอน/ ไอคอนสยาม / ปตท. ) แบล็คแคนยอน/ มิลเลนเนี่ยมออโต้กรุ๊ป ฯลฯ

โครงการ “เรียนจบ พบงาน” โดยทีมเศรษฐกิจ พรคประชาธิปัตย์ เปิดกว้างแก่น้อง ๆ นักศึกษาทั่วประเทศและรวมถึงอีกหลายทนที่กำลังประสบภาวะตงาน หากต้องการเดินหนำต่อในยุค 40 สามารถเข้าใช้บริการ @DemTum ในแอพลิเคชั่น LINE ได้แล้วตั้งแต่วันนี้เรียนจบ แล้วพบงาน ไม่ตกงาน!!

The post ปชป. เปิดไลน์แอด หวังแก้ปัญหา “เด็กจบใหม่ ตกงงาน ล้นเมือง” ดึงคนดังแชร์ประสบการณ์ appeared first on Brickinfo News Agency.

การตกอยู่ในสภาวะ สมองตื้อ คิดงานไม่ออก ความคิดสร้างสรรค์หดหาย เป็นภาวะที่เกิดได้จากหลายสาเหตุ ไม่ว่าจะเป็นการตอบสนองจากภายในร่างกาย จากการพักผ่อนไม่เพียงพอ ความเครียด ความเบื่อหน่ายบางสิ่งบางอย่าง หรือแม้แต่บรรยากาศที่ไม่เอื้ออำนวยต่อการทำงาน ทำให้ไม่มีแรงบันดาลใจ หรือไม่มีสมาธิจดจ่ออยู่กับงาน ฯลฯ

อย่างไรก็ตาม ปัญหาเหล่านี้มีโอกาสหายไปหากมีวิธีการจัดการหรือการกระตุ้นที่เหมาะสม โดย 10 วิธีที่จะกล่าวถึงต่อไปนี้ น่าจะเป็นตัวช่วยสำคัญที่ช่วยเรียกคือพลังความสร้างสรรค์ให้กลับมาได้อีกครั้ง

1. หยุดการต่อสู้ : หลายคนหมดพลังในการทำงาน แต่กำลังต่อสู้กับมันด้วยการพยายามซ้ำ ๆ แต่นั่นอาจไม่ใช่ทางออกที่ดีเท่ากับการยอมรับว่าคุณกำลังคิดไม่ออก เพราะบางทีสมองของคุณต้องการที่จะเติมพลัง ดังนั้น ลองให้โอกาสตัวเองได้หยุดเพื่อหาทางออกอื่นๆ ที่ดีกว่าการงพยายามต่อสู้แบบเดิมๆ ที่อาจเพิ่มความเครียดและความทุกข์มากขึ้นกว่าที่เป็นอยู่

2. พูดคุย และเดินเล่น : ลองออกจากโต๊ะทำงาน ไปเดินเล่นข้างนอก พูดคุยเรื่องอื่น ๆ ที่ไม่เกี่ยวกับเนื้องาน หรือออกกำลังกายเล็กน้อย เพื่อให้ร่างกายได้สูบฉีดเลือด เพราะการเคลื่อนไหวร่างกายเหมือนกับการเพื่อล้างหัวที่มีความคิดอยู่แน่นไปหมด แม้ว่าการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้จะไม่ได้ฟื้นฟูการทำงานของสมองอย่างสมบูรณ์ แต่จะช่วยเผาผลาญแคลอรี่ และทำให้รู้สึกว่าร่างกายดีขึ้น มีผลให้สมองทำงานได้ดีขึ้นเช่นกัน

3. ทำสิ่งที่ไม่สนใจ : หากคุณไม่สามารถนึกถึงบางสิ่งที่มีประสิทธิผลอย่างแท้จริงหรือทำการตัดสินใจที่สำคัญให้ลองใช้เวลาที่ความคิดตีบตัน เคลียร์โต๊ะ เคลียร์อีเมล หรือเลือกงานง่าย ๆ ตรงหน้าคุณที่ไม่ต้องตัดสินใจหนักหรือคิดหนักทำไปพราง ๆ เพราะ การทำสิ่งเหล่านี้จะทำให้รู้สึกว่า แม้เราคิดงานไม่ออก แต่ยังคงประสบความสำเร็จบางอย่าง สร้างประโยชน์จากเวลาที่ไร้ค่าได้ แม้ว่ามันจะไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่คุณคิดว่าควรจะทำ แต่อาจนำไปสู่ความคิดใหม่ ๆ ได้เช่นกัน 

4. เรียนรู้ เพื่อหาไอเดียใหม่ ๆ : การพยายามคิดด้วยความเคร่งเครียด ไม่สามารถสร้างไอเดียได้ดีเท่ากับการเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ เพิ่มเติม สำหรับคนที่กำลังคิดอะไรไม่ออก ลองอ่านบล็อก อ่านหนังสือ หรือฟังวิดีโอหรือเสียงเกี่ยวกับสิ่งที่ต้องการเรียนรู้หรือมีความเชี่ยวชาญ เพื่อเป็นช่องทางสำคัญที่จะนำไปสู่ไอเดียใหม่ ๆ ได้ อย่างไรก็ตาม การเรียนรู้ในช่วงที่สมองตื้อ ต้องไม่กดดันตัวเองให้เรียนรู้สิ่งที่ซับซ้อนหรือยากเกินไป แต่อาศัยการฟังและซึมซับในสิ่งที่สนใจ สบายใจ และไม่นำไปสู่ความเครียด

5. ยืมสมองคนอื่น : ในกรณีที่สมองตื้อจนมุม แต่ต้องทำงานเพื่อแข่งกับเวลา การพยายามปลอบประโลมตัวเอง เดินเล่น ท่องโซเชียลเพื่อหาไอเดียใหม่ ๆ อาจไม่ทันการ สิ่งหนึ่งที่สามารถจุดประกายความคิดได้ คือขอความคิดเห็น ขอคำแนะนำ หรือถามคนที่เชี่ยวชาญ หรือไว้วางใจได้ เพื่อช่วยเสนอแนวทางที่ชัดเจนขึ้นได้ในเวลาอันสั้น ซึ่งอาจะเป็นตัวช่วยสำคัญที่ทำให้งานเดินไปได้ตามเวลาโดยไม่ต้องตัดสินใจอย่างโดดเดี่ยวได้เช่นกัน 

6. นั่งสมาธิ : การนั่งเงียบ ๆ ประมาณ 10-15 นาที สูดลมหายใจเข้าออกช้า ๆ โฟกัสเฉพาะการหายใจอย่างต่อเนื่อง ปล่อยให้ความคิดลอยไปโดยไม่ตัดสิน จะทำให้รู้สึกสงบและช่วยล้างความคิดที่มุ่งเน้นไปที่การแข่งขัน ที่อาจขัดขวางความสามารถในการทำงานตลอดเวลาที่ผ่านมา

7. ทำสิ่งที่สร้างสรรค์ : ให้เวลาตัวเองได้ทำสิ่งที่สร้างสรรค์สิ่งที่คุณอาจรู้สึกหลงใหลในห้วงเวลาสั้น ๆ สัก 1 ชั่วโมง เช่น วาดภาพ ทำอาหาร ทาสี เล่นเครื่องดนตรี เต้นรำ เขียนบทกวี หรืออะไรก็ตามที่ทำให้คุณมีความคิดสร้างสรรค์ โดยไม่ตัดสินกระบวนหรือผลลัพธ์ที่ออกมา การทำสิ่งที่เหล่านี้จะปลดปล่อยภาระหน้าที่หนักอึ้ง หรือความคิดมากมายที่แน่นทึบในสมอง ช่วยให้สนุกและผ่อนคลาย และเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีในคิดงานใหม่ ๆ 

8. ช่วยเหลือใครบางคน : หากคุณไม่รู้ว่าต้องทำอะไรเพื่อตัวเองจงทำบางสิ่งเพื่อคนอื่น เสนอตัวเพื่อช่วยเพื่อนร่วมงาน หรือเพื่อนบ้าน เขียนจดหมายถึงเพื่อนเก่าหรือโทรหาใครบางคนที่ประสบกับความยากลำบากเพื่อช่วยเหลือ วิธีนี้จะโน้มไปในลักษณะการสร้างคุณค่าในตัวเอง เหมาะกับคนที่กำลังรู้สึกเบื่อหน่ายกับงานที่กำลังทำอยู่ มากกว่าคนที่คิดงานไม่ออก

9. เขียนรายการ : เมื่อรู้สึกสับสนและคลุมเครือ การเขียนสิ่งต่าง ๆ เหล่านั้นลงบนกระดาษ เป็นตัวช่วยที่ดี ในการตัดสินใจเพื่อหาทางออก หรือสร้างสรรค์อะไรบางอย่าง เนื่องจากการเขียนลิสต์รายการออกมาจะช่วยให้สามารถ จัดระเบียบสมองได้เป็นอย่างดี ที่สำคัญการจัดระเบียบทำให้มองเห็นสิ่งที่ต้องทำหรือควรทำในระยะยาว ซึ่งทำให้สามารถจัดการการทำงานก่อนหลังได้ตามความสะดวก 

10. ไม่ทำอะไรเลย! : ปล่อยให้ตัวเองมีความสนุกสนานวันนี้โดยไม่รู้สึกผิดหรือเครียด สมองของคุณจะแสดงความขอบคุณเป็นไอเดียดี ๆ ในตอนเช้า

อย่างไรก็ดี วิธีเหล่านี้เป็นเพียงการกระตุ้นในมิติด้านความคิดเท่านั้น ส่วนมิติด้านสุขภาพ อย่างการออกกำลังกาย พักผ่อนให้เพียงพอ ก็เป็นส่วนหนึ่งที่ต้องดูแลอยู่เสมอ เพราะท้ายที่สุดแล้วสุขภาพย่อมเพื่อเป็นรากฐานที่ดี ที่เอื้อต่อให้ความคิดโลดเล่น เป็นจุดเริ่มต้นของความคิดสร้างสรรค์ที่ดีในระยะยาว 

อ้างอิง : liveboldandbloom

The post 10 ทางออกแก้สมองตื้อ คิดงานไม่ออก appeared first on Brickinfo News Agency.